Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία

«Διά τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων»

Ποιοι ορίζουν την πίστη σου;
[ Μελότητα ]



Όπως υποσχεθήκαμε στο προηγούμενο τεύχος, στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε στην εξωβιβλική διδαχή που ελάχιστοι ονομάζουν με τον ανύπαρκτο όρο “ΜΕΛΟΤΗΤΑ”, ο οποίος δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό της ελληνικής γλώσσας, τον χρησιμοποιούν όμως δύο περιθωριακές Πεντηκοστιανές εκκλησίες της Αττικής (η μία έχει γυναίκα πάστορα). Η μηχανή Google βρήκε επίσης τη λέξη σε μία βιογραφική αναφορά κάποιου συγγραφέα που αποσχίστηκε από τη μία από αυτές τις εκκλησίες, καθώς επίσης και σε μια ιστοσελίδα ομοφυλομανών (ομοφυλοφίλων/λεσβιών) της Κύπρου(!).

[*] Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να επαναλάβει την ίδια έρευνα και θα διαπιστώσει του λόγου το αληθές].


Εν πάση περιπτώσει, με τον όρο ΄΄μελότητα΄΄ οι άνθρωποι αυτοί περιγράφουν την κατάσταση όπου κάποιος οπαδός γίνεται τυφλό και πειθήνιο μέλος μιας συγκεκριμένης ΄΄τοπικής εκκλησίας΄΄ ο ηγέτης της οποίας πλέον ορίζει όλες –ή περίπου όλες– τις λεπτομέρειες της θρησκευτικής και όχι μόνο ζωής του.




Η ανάπτυξη που ακολουθεί εξηγεί πώς και γιατί αυτή η σατανική διδασκαλία όχι μόνο δεν προέρχεται από τη Βίβλο, μα είναι και εντελώς αντίθετη από αυτήν.

Η Βίβλος είναι σαφής ότι οι πιστοί που υπάκουσαν στον Χριστό προστέθηκαν στην εκκλησία από τον Κύριο. Η προσθήκη αυτή των σωσμένων στην Εκκλησία γίνεται μόνο από τον Κύριο, ούτε από τον ίδιο τον πιστό, ούτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, ή άλλη ομάδα προσώπων.

Ως αποτέλεσμα της μετάνοιάς του, της πίστης και υπακοής του στον Ιησού, ο πιστός γίνεται μέλος του πνευματικου σώματος του Κυρίου, που είναι η εκκλησία του Κυρίου (βλ. Εφεσ.
1/α/22-23). Μπορούμε να θεωρήσουμε αυτή την ιδιότητα του μέλους ως θεϊκή απάντηση στην υπακοή του πιστού.

Ο Πέτρος δεν ζήτησε από κανέναν να γίνει μέλος της ανύπαρκτης μέχρι τότε τοπικής εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. Αντίθετα τους ζήτησε να βαπτιστούν «εις άφεσιν αμαρτιών» και τους βεβαίωσε ότι θα λάβουν «την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος». Πόσο διαφορετικά ενεργούν οι σημερινοί ηγέτες των χριστιανικών εκκλησιών. Πρώτα τους ζητούν να γίνουν μέλη μιας τοπικής εκκλησίας (της οποίας οι ίδιοι είναι ηγέτες) και ύστερα, ανάλογα με τις δογματικές τους πεποιθήσεις, άλλοι μεν τους βεβαιώνουν ότι έχουν τη δωρεά του Πνεύματος και άλλοι τους πιέζουν να ζητήσουν να λάβουν το Πνεύμα. Όμως αυτά δεν τα ήξεραν ούτε τα έκαναν οι Απόστολοι του Χριστού.    

Μάλιστα υπάρχουν μερικές αιρέσεις,

όπως π.χ. το “Χριστιανικό Κέντρο Γλυφάδας”



και η “Ελληνική Χριστιανική Εκκλησία” (στη Νέα Φιλαδέλφεια - ΕΧΕ)



που απαιτούν από τους οπαδούς τους να περάσουν μια "εκπαίδευση" (=πλύση εγκεφάλου) πριν γίνουν "μέλη" (=τυφλά όργανα). Για να δικαιολογηθεί αυτή η αντιβιβλική πρακτική τους επικαλούνται μία πρακτική που δήθεν εφαρμόστηκε από την αρχαία εκκλησία – όμως μετά τον 2ο αιώνα(!)

Να τι γράφουν στην ιστοσελίδα της δεύτερης:

«Από τον 2ο αιώνα μ.Χ. η Εκκλησία εφάρμοσε διδασκαλίες και τρόπους προετοιμασίας των νέων πιστών ώστε να γίνουν αποδεκτοί στη ζωή της Εκκλησίας. Οι οδηγίες αυτές και οι διδασκαλίες διαρκούσαν από 3 μήνες έως 3 χρόνια και είχαν σαν στόχο να γίνουν η προστασία της Εκκλησίας από τους λύκους που προσπαθούσαν να μπούνε μέσα με ένδυμα προβάτου. Για αυτούς τους νέους πιστούς υπήρχε η προσδοκία να ζήσουν τις διδαχές και να γίνει η ζωή τους ένα παράδειγμα ευσέβειας και θεοσέβειας, πριν γίνουν αποδεκτοί στην Κοινωνία των πιστών.»


Με άλλα λόγια αυτοί οι άνθρωποι αποδεικνύονται όχι μόνο ανόητοι αλλά και ασεβείς, καθώς προσπαθούν να διορθώσουν τους Απόστολους του Χριστού και τον ίδιο τον Κύριο, που πρόσθεσε τους νέους πιστούς στην Εκκλησία, όχι μετά από κάποια εκπαίδευση αλλά «εν τη ημέρα εκείνη» (δηλαδή την ίδια ακριβώς ημέρα). Νομίζουν ότι αυτοί ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, που είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας, του Οποίου το όνομα κακώς, αυθαιρέτως και καταχρηστικώς χρησιμοποιούν για την παρασυναγωγή τους, για να παραπλανούν τους οπαδούς τους.

Οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν τα εξής:

«Στην Ε.Χ.Ε. πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντικό το βήμα για κάποιον να ομολογήσει το ότι είναι ΄΄Χριστιανός΄΄. Είναι επίσης πολύ σημαντικό το να δηλώσει ότι ΄΄ο Κύριος με τοποθέτησε σε αυτήν την τοπική Εκκλησία΄΄.»

Με άλλα λόγια εξυψώνουν την δική τους "τοπική Εκκλησία" πάνω από την Νύμφη του Χριστού, επειδή, σύμφωνα με την αντίληψή τους, αν είναι σημαντικό το να γίνει κανείς μέλος της Εκκλησίας του Χριστού, «Είναι επίσης πολύ σημαντικό το να δηλώσει ότι ΄΄ο Κύριος με τοποθέτησε σε αυτήν την τοπική Εκκλησία΄΄




Αν αυτά δεν είναι αιρέσεις δαιμονίων, πώς αλλιώς μπορούν να χαρακτηριστούν; Το λιγότερο ως μέθοδος πλύσης εγκεφάλου και ψυχολογικού εξαναγκασμού των οπαδών.

Όμως η Καινή Διαθήκη λέει το καταπληκτικό και τόσο άγνωστο στις σημερινές εκκλησίες, ότι είναι ο Κύριος, και μόνο ο Κύριος, ο οποίος αποφασίζει ποιος θα είναι μέλος της Εκκλησίας Του, κανένας άνθρωπος^ ούτε ο ποιμένας ούτε ο ίδιος ο πιστός (Πράξ. 4/δ/12).

Όταν ο Ανανίας στάλθηκε από τον Κύριο να συναντήσει τον Σαύλο, δεν τον κάλεσε να υποστεί κανενός είδους μαθήματα "μελότητας" ούτε του ζήτησε να ταυτιστεί με κάποια τοπική εκκλησία, ούτε και με κανέναν "ποιμένα"/δυνάστη.

Στην Γραφή βεβαίως υπάρχει ο θεσμός της αποστολικής διδαχής ή κατήχησης, που εφάρμοζαν οι αληθινοί χριστιανοί της αποστολικής εκκλησίας, όμως όλα αυτά εφαρμόζονταν αφού πρώτα οι άνθρωποι γίνονταν μέλη της Εκκλησίας.
(Πράξ. 2/β/42, Γαλ. 6/ς/6).



Πόσοι άνθρωποι μπαίνουν ανάμεσα σ' εσένα και τον Χριστό;



Βεβαίως υπάρχει πρόβλημα σε όλες τις αιρετικές εκκλησίες, επειδή το μέλημά τους δεν είναι να κηρύττουν τον Ιησού Χριστό και το Ευαγγέλιο, αλλά τις δογματικές τους ιδιαιτερότητες, και για τούτο είναι απαραίτητο να διαγράφουν με έντεχνο τρόπο από τους οπαδούς τους τις προηγούμενες γνώσεις τους και να τους περνούν τις δικές τους, μετατρέποντάς τους σε πειθήνια όργανα. Αυτοί πλέον δεν είναι μέλη της εκκλησίας του Χριστού αλλά προσώπων, συστημάτων και οργανώσεων ανθρώπινης κατασκευής και προέλευσης.

Καθένας που γνωρίζει λίγα ελληνικά και στοιχειώδη ιστορία, αντιλαμβάνεται ότι υπήρχε διαφορά ανάμεσα στους νεόφυτους χριστιανούς που προέρχονταν από τους Ιουδαίους, οι οποίοι γνώριζαν τις Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης,
δηλαδή τις υποσχέσεις του Θεού στους Πατριάρχες, την ιστορία του λαού Ισραήλ και τις προφητείες και εκείνους που προέρχονταν από τους Εθνικούς (ειδωλολάτρες) οι οποίοι ήταν άσχετοι με όλα τα παραπάνω. Όμως σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, δεν υπήρξε καμία διαφορά ως προς την αποδοχή των ανθρώπων στο βάπτισμα και την Εκκλησία, επειδή και οι Ιουδαίοι την ημέρα της Πεντηκοστής, και οι Σαμαρείτες από τον Φίλιππο, και οι Εθνικοί όπως π.χ. ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων, βαπτίζονταν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ –ακόμη και νύχτα– που αποδέχονταν τον Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα τους.

Η κατήχηση στην Καινή Διαθήκη δεν αφορά τους μη πιστούς αλλά τους πιστούς. Ο Παύλος γράφοντας στους πιστούς Γαλάτες, τους ζητά να κάνουν κοινωνό στα αγαθά τους εκείνον που τους κατηχούσε (΄΄κατηχούντα΄΄) και δεν το ζητούσε αυτό από τους υποψήφιους χριστιανούς.

Αργότερα όμως, όταν η εκκλησία μεταβλήθηκε σε κοσμικό σύστημα και διάφοροι άνθρωποι παραμέρισαν την απλότητα του Ευαγγελίου και επέβαλαν την προσωπική τους ΄΄πίστη΄΄ και ΄΄διδαχή΄΄, απαίτησαν από τους προσερχόμενους στην κοσμική εκκλησία (ως ανθρωποκεντρική και προσωποκεντρική οργάνωση) να υφίστανται και να αποδέχονται την ειδική τους διδαχή. Από τότε οι οπαδοί-χριστιανοί άρχισαν να ονομάζονται με τα ονόματα των εν λόγω ΄΄διδασκάλων΄΄ τους, που υποσκέλισαν το όνομα του Χριστού και πλέον δεν ονομάζονταν απλώς ΄΄Χριστιανοί΄΄ αλλά κατά το πρότυπο των Φαρισαίων, Σαδδουκαίων, Εσσαίων κ.λπ. της ιουδαϊκής παράδοσης, άρχισαν και ονομάζονται Νικολαΐτες, Σαβελλιανοί, Μοντανιστές, Μαρκιωνίτες, Μανιχαίοι, Μοντανιστές, Δονατιστές, Πελαγιανοί κ.λπ.).

Έτσι και σήμερα οι διάφορες ανθρωποποίητες "εκκλησίες" και τα μέλη τους ονομάζονται με το όνομα του ιδρυτή του (Καλβινιστές, Ρωσελιστές, Μιλερίτες) και στην Ελλάδα (του Λούη, του Μεταλληνού, του Λέκκα, του Μέμου κ.ο.κ.).

Κριτήριο για το αν θα γίνει κάποιος μέλος μιας από αυτές ή παρόμοιες εκκλησίες δεν είναι πλέον η πίστη του στον Χριστό και τη λύτρωση, αλλά η ταύτιση με συγκεκριμένα ΄΄δόγματα΄΄ που τις καθιστούν ιδιαίτερες (ξεχωριστές) απέναντι σε άλλες. Έτσι υπάρχουν Πεντηκοστιανές εκκλησίες που δεν ΄΄κοινωνούν΄΄ με άλλες επειδή π.χ. οι γυναίκες τους δεν φορούν κάλυμμα, ή επειδή χρησιμοποιούν στη λατρεία τους μουσικά όργανα... Υπάρχουν και Ευαγγελικές εκκλησίες που δεν ΄΄κοινωνούν΄΄ με άλλες επειδή διαφωνούν στο σύστημα διοίκησης, το βάπτισμα κ.ο.κ.

Με άλλα λόγια, για να γίνει κάποιος μέλος σε μία από αυτές τις ιδιαίτερες ΄΄εκκλησίες΄΄ δεν αρκεί να αποδέχεται τον Χριστό και τη θυσία Του, αλλά πρέπει να αποδέχεται και τις ιδιοτροπίες του ηγέτη ή του καταστατικού τους. Αν αυτό το σύστημα έχει ή όχι οποιαδήποτε σχέση με τη Βίβλο, είναι ζήτημα κοινού νου για να το διακρίνει και μόνο άτομα αποστερημένα του δώρου της διάκρισης, φανατισμένα και μισαλλόδοξα, μπορούν να το αποδεχθούν ως τρόπο ζωής.

Ο λόγος του Θεού προειδοποιεί: «Προσέχετε λοιπόν πως να περιπατήτε ακριβώς, μη ως άσοφοι, αλλ' ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, διότι αι ημέραι είναι πονηραί. Διά τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά νοείτε τι είναι το θέλημα του Κυρίου» (Εφεσ. 5/ε/15-17). Είθε να προσέχαμε τη συμβουλή του. |




     

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

            Πατήστε στους τίτλους    


ΑΡΘΡΑ



Από την πιατοθήκη
της Βίβλου


 






«Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!»
– Πραγματικά!




 
Δέκα φοβερές αντιθέσεις




 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ