Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία

Εκκλησιολογία

Άνθρωποι πάντα αδιόρθωτοι



Στο έργο του «Διάλογος προς Τρύφωνα», στο δεύτερο κεφάλαιο, ο Ιουστίνος ο Μάρτυς εξηγεί πώς δημιουργήθηκαν οι διάφορες φιλοσοφικές σχολές της εποχής του. Αντιγράφουμε σε ελεύθερη μετάφραση.


Αλλά από την παρατήρηση των πολλών έχει ξεφύγει το τι είναι η φιλοσοφία, και για ποιο λόγο έχει σταλθεί στους ανθρώπους. Διαφορετικά δεν θα υπήρχαν ούτε Νεοπλατωνικοί, ούτε Στωικοί, ούτε Περιπατητικοί, ούτε Θεωρητικοί, ούτε Πυθαγόρειοι, αφού αυτή η επιστήμη είναι μόνο μία. Θα εξηγήσω όμως γιατί η φιλοσοφία έχει γίνει πολυκέφαλη.

Συμβαίνει εκείνοι που πρώτοι άγγιξαν τη φιλοσοφία και γι' αυτό έγιναν διάσημοι, να αποκτούν οπαδούς, οι οποίοι χωρίς να κάνουν καμία έρευνα σχετικά με την αλήθεια, μόνο θαύμασαν την επιμονή και την αυτοπειθαρχία των πρώτων, και καθώς οι ίδιοι είχαν άγνοια σχετικά με αυτά τα θέματα, νόμισαν ότι όσα καθένας έμαθε από τον δάσκαλό του είναι αληθινά.

Στη συνέχεια και αυτοί οι τελευταίοι παρέδωσαν στους διαδόχους τους τα ίδια και άλλα παρόμοια με αυτά^ και τελικά όλο αυτό [το σύστημα] ονομάστηκε με το όνομα εκείνου που θεωρήθηκε πατέρας του δόγματος.



Παρακάτω ο Ιουστίνος εξηγεί πώς ο ίδιος έπεσε στην παγίδα να θέλει να γίνει οπαδός κάποιων από αυτούς και των απόψεών τους:



Κι εγώ αρχικά επιθυμώντας με παρόμοιο τρόπο να προσκολληθώ προσωπικά με έναν από αυτούς, προσκολλήθηκα σε κάποιον Στωικό^ και έχοντας περάσει αρκετό καιρό μαζί του, επειδή δεν είχα πλέον να αποκτήσω καμία παραπέρα γνώση για τον Θεό (επειδή ούτε εκείνος είχε τέτοια γνώση και επιπλέον θεωρούσε αυτή τη μάθηση περιττή), τον εγκατέλειψα.

Ύστερα προσκολλήθηκα σε κάποιον άλλο άνθρωπο έξυπνο, όπως ο ίδιος έλεγε, που ονομαζόταν Περιπατητικός. Και αυτός ο άνθρωπος, αφού με καλοδέχθηκε τις πρώτες μέρες, ύστερα μου ζήτησε να του πληρώσω μισθό, ώστε η επικοινωνία μας να μην είναι χωρίς κέρδος για εκείνον. Και αυτόν, επίσης, τον εγκατέλειψα για τον λόγο αυτό, θεωρώντας ότι δεν ήταν διόλου φιλόσοφος.

Επειδή όμως η ψυχή μου επιθυμούσε ανυπόμονα να ακούσει τα ξεχωριστά και περίεργα της φιλοσοφίας, ήρθα σε έναν επιτυχημένο Πυθαγόρειο, άνθρωπο που είχε μεγάλη ιδέα για τη σοφία. Και όταν συζήτησα μαζί του, με σκοπό να γίνω ακροατής και μαθητής του, μου είπε: "Είσαι εξοικειωμένος με τη μουσική, την αστρονομία και τη γεωμετρία; Ή νομίζεις ότι θα αντιληφθείς κάτι από τα πράγματα που συμβάλλουν σε μια ευτυχισμένη ζωή, αν πρώτα δεν έχεις διδαχθεί αυτά που εξυψώνουν την ψυχή από τα αισθητά αντικείμενα και την κάνουν ικανή να κατανοήσει τα νοητά, για να μπορείς να ξεχωρίσεις το καλό και αυτό που στην ουσία του είναι καλό; Έτσι επαίνεσε πολλούς από αυτούς τους κλάδους της μάθησης, λέγοντάς μου ότι ήταν αναγκαίοι, και όταν του ομολόγησα την άγνοιά μου με απέρριψε. Επειδή κι εγώ αντιμετώπισα το ζήτημα μάλλον με ανυπομονησία, όπως ήταν αναμενόμενο, όταν κατάλαβα ότι απέτυχα στην ελπίδα μου, ιδιαίτερα επειδή εγώ νόμιζα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάποια γνώση^ αλλά και επειδή δεν είχα διάθεση να σπαταλήσω το χρόνο μου, τον οποίο θα έπρεπε να διαθέσω στη μάθηση, και δεν είχα διάθεση να περάσω το χρόνο μου με αναβλητικότητα.

Στην απελπιστική μου κατάσταση, μου φάνηκε καλό να συναντήσω τους Νεοπλατωνικούς, επειδή η δική τους φήμη ήταν μεγάλη. Έτσι, πέρασα πολύ από το χρόνο μου με έναν τέτοιο που πρόσφατα είχε εγκατασταθεί στην πόλη μας, έναν νοήμονα άνθρωπο που κατείχε υψηλή θέση μεταξύ των νεοπλατωνικών, και προχώρησα, και έκανα καθημερινά μεγάλες βελτιώσεις. Και η αντίληψή μου για τα άυλα αντικείμενα με εξουδετέρωσε αρκετά, και ο στοχασμός των ιδεών εξόπλισε το μυαλό μου με φτερά, έτσι ώστε σε λίγο, υποτίθεται ότι είχα γίνει σοφός και τέτοια ήταν η ανοησία μου, που περίμενα αμέσως να δω τον Θεό, επειδή αυτός είναι ο σκοπός της φιλοσοφίας του Πλάτωνα.


Δυστυχώς, ό,τι έγινε με τη φιλοσοφία –αυτό που στηλιτεύει ο Ιουστίνος– επαναλήφθηκε πολλές φορές με τη θρησκεία και μάλιστα τη χριστιανική. Όποιος έχει ασχοληθεί με τις διάφορες θρησκείες, και μάλιστα με τα διάφορα δόγματα (denominations), εύκολα μπορεί να διακρίνει στα παραπάνω λόγια πως ο ίδιος μηχανισμός λειτούργησε και –δυστυχώς– συνεχίζει να λειτουργεί στη δημιουργία όλων αυτών των ανθρώπινων “κατασκευασμάτων” που, όχι σπάνια, διεκδικούν ότι έχουν την επικύρωση και σφραγίδα του Θεού.

Κάποιος άνθρωπος, πολύ ή λιγότερο σοφός και τις περισσότερες  φορές μάλλον επιτήδειος και καπάτσος στο να παρασύρει κοντά του άλλους ανθρώπους, δημιουργεί μία “αιτία” και γύρω από αυτήν αναπτύσσει διδάγματα, τελετουργίες και πρακτικές, που οι οπαδοί πρέπει να ακολουθούν και να εφαρμόζουν, πάντοτε με την καταβολή κάποιου τιμήματος, το οποίο μέσα από διάφορα κανάλια περιέρχεται στο ταμείο του ιδρυτή και των εκπροσώπων του.

Από αυτή τη διαδικασία δεν έχει γλιτώσει ούτε ο Χριστιανισμός, που ήδη από τα πρώτα μετααποστολικά χρόνια διαστράφηκε σε διάφορα “συστήματα” –συνήθως τα λένε “εκκλησίες”– που η κάθε μία διεκδικεί για τον εαυτό της την αποκλειστικότητα στην αλήθεια και στην θεία ευδοκία και ευλογία.

Μέσω των ηγετών τους, αυτές οι “εκκλησίες”, πολλές φορές ταυτίστηκαν με την πολιτική εξουσία/κράτος και διαμόρφωσαν μαζί ένα σύμπλεγμα που δένει τα άτομα και τους λαούς στο άρμα τους και στο ζυγό τους, εξασφαλίζοντας για τους “ταγούς” οικονομική και υλική άνεση, αλλά και εξουσία και πνευματική καταπίεση
στις συνειδήσεις, ώστε οι οπαδοί να λειτουργούν ως τυφλά και πειθήνια όργανά της.

Σήμερα διεθνώς έχει επικρατήσει ο όρος cult, (=μια ιδιαίτερη μορφή λατρείας, από το γαλλικό culte και το λατινικό cultus). Η λέξη σημαίνει «καλλιέργεια, λατρεία»), όμως χρησιμοποιείται περισσότερο με τη σημασία της «αφοσίωσης» σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή πράγμα.

Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά τέτοια “κομμάτια” σε όλες τις εκκλησίες, όπου εκείνο που έχει την μεγαλύτερη και την κεντρική σημασία δεν είναι ο Χριστός και το κήρυγμά Του αλλά κάποιος ανθρώπινος δάσκαλος και οι δικές του διδασκαλίες, οι οποίες άλλοτε μεν είναι προσπάθειες ερμηνείας κάποιων βιβλικών θέσεων –πολλές φορές με λάθος βάση που οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα– αλλά και άλλες διδασκαλίες που είναι δήθεν “νέες αποκαλύψεις” ή “νέο φως”, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν στη Βίβλο μα είναι εντελώς ξένα με τη διδαχή του Χριστού.

Το κακό είναι ότι όλες αυτές τις διασπάσεις πάντα υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να τις ακολουθήσουν, να τις υποστηρίξουν και μάλιστα να θυσιάσουν υλικά αγαθά, τη θέση τους στην κοινωνία, την οικογένειά τους και την ηθική τους ακεραιότητα – μέχρι και την ίδια τους τη ζωή.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα για τέτοιες ομάδες. Αρκούν τρία:

1. Τα “Παιδιά του Μω”, όπου οι κοπέλες πρόσφεραν αγοραίο έρωτα ή θρησκευτική πορνεία με σκοπό να προσελκύσουν νέους προσήλυτους στο δόγμα τους.

2. Οι “Μάρτυρες της Σκοπιάς” που άφησαν συγγενείς τους να πεθάνουν επειδή η οργάνωση δεν τους επέτρεπε να  κάνουν μετάγγιση αίματος.

3. Η αίρεση “Ναός του Λαού”, ομάδα που είχε ιδρύσει ο James Warren [Jim] Jones, και οδήγησε σε μαζική δολοφονία με δηλητηρίαση περισσότερα από 900 μέλη στο Jonestown της Γουιάνας στις 18-11-78 (μεταξύ των νεκρών ήταν και ο Leo Ryan, του Κογκρέσου των ΗΠΑ!).

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύς, και δεν θα χωρούσε στις σελίδες αυτού του περιοδικού. Πόσοι άνθρωποι έχασαν τις περιουσίες τους, κατέστρεψαν τις οικογένειές τους, έχασαν την αξιοπρέπειά τους και, όχι λίγες φορές, ακόμη και την ίδια τους τη ζωή ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Βεβαίως, τις πιο πολλές φορές κανένας δεν λέει να λατρεύουν ανθρώπους, και κανένας δεν λέει να δίνουν τα χρήματά τους σε ανθρώπους. Όμως το κάνουν επιδέξια ζητώντας από τους οπαδούς να λατρεύουν τον Θεό ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ και να δίνουν τα χρήματά τους και άλλα δώρα στην εκκλησία ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ.

Ως αποτέλεσμα, οι “πιστοί” γίνονται «δούλοι ανθρώπων», αντίθετα από το λόγο του Θεού που λέει, «Διά τιμής ηγοράσθητε· μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων» (Α~ Κορ. 7/ζ/23), και χωρίς να το καταλαβαίνουν, εν τέλει δεν ακολουθούν τον Θεό αλλά, όπως τότε που ήταν στον κόσμο της άγνοιας, υπόκεινται «εις διατάγματα, μη πιάσης, μη γευθής, μη εγγίσης, τα οποία πάντα φθείρονται διά της χρήσεως, κατά τα εντάλματα και τας διδασκαλίας των ανθρώπων; τα οποία έχουσι φαινόμενον μόνον σοφίας εις εθελοθρησκείαν και ταπεινοφροσύνην και σκληραγωγίαν του σώματος» (Κολ. 2/β/20-23).

Έχει σχέση αυτό με την «οδό που χάραξε ο Χριστός» και στην οποία καλούνται οι πιστοί να προχωρήσουν; Καμία! Αντίθετα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι και οι πρακτικές τους γίνονται αφορμή για να βλασφημείται η αλήθεια του Θεού και η Εκκλησία Του, της οποίας το όνομα κακώς και αδίκως χρησιμοποιούν.

Πόσες εκκλησίες, ατυχώς, ονομάζονται “Χριστιανική Εκκλησία” ή “Εκκλησία του Θεού” κ.ο.κ., χωρίς ο Θεός και ο Χριστός να έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί τους! Πόσα θλιβερά διαβάζουμε κάθε τόσο στις εφημερίδες και αλλού για ανθρώπους που έκαναν την θρησκεία κερδοσκοπική υπόθεση για το προσωπικό και οικογενειακό τους συμφέρον...



     

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

            Πατήστε στους τίτλους    


ΑΡΘΡΑ



Από την πιατοθήκη
της Βίβλου


 






«Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!»
– Πραγματικά!




 
Δέκα φοβερές αντιθέσεις




 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ