Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία

Έθιμα και ουσία

«Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!»

– Ουσιαστικά –



Ζώντας σε μακραίωνη εξορία από τη γη τους σαν συνέπεια της άπιστης διαγωγής τους και της καταπάτησης των όρων της διαθήκης που ο Θεός έκανε με τους πατέρες τους, καθώς οι Εβραίοι συνηθίζουν να γιορτάζουν το εβραϊκό Πάσχα με το καθιερωμένο δείπνο (seder) κλείνουν την τελετή επαναλαμβάνοντας κάθε φορά την ευχή «Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!» Γνωρίζουν ότι οι τόποι στους οποίους βρίσκονται, όσο καλά κι αν ζουν και όσο καλά αν είναι αποκαταστημένοι, δεν είναι η πατρίδα τους και δεν είναι εκείνο που ο Θεός είχε υποσχεθεί στους Πατριάρχες.

Με δεδομένο όμως ότι ήδη από το 1948 έχει ιδρυθεί ξανά με κάποιο τρόπο το κράτος του Ισραήλ και ύστερα από τον πόλεμο του 1967 οι Εβραίοι κατέχουν πάλι την Ιερουσαλήμ, ο αναγνώστης ενός εβραϊκού περιοδικού έστειλε τον περασμένο Απρίλιο στους εκδότες την εξής ερώτηση:

«Υπάρχει κάτι που πάντα ήθελα να ξέρω. Παραδοσιακά τελειώνουμε το δείπνο του Πάσχα (seder) με την ευχή, «Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!» Τι πρέπει να γίνεται αν κάποιος ζει στην Ιερουσαλήμ; Πρέπει να λέει, «Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!» ή να παραλείπει αυτή την ευχή;» 

Σ’ αυτή την ερώτηση απάντησε ένας ραβίνος με τα εξής περίπου λόγια:[*]

Μπορεί να είστε χιλιόμετρα μακριά από την Ιερουσαλήμ και όμως να ζείτε εκεί. Και μπορείτε να είστε στην άλλη πλευρά του κόσμου αλλά μόνο ένα βήμα μακριά της. Η Ιερουσαλήμ είναι πολύ περισσότερο από μια πόλη. Είναι ένα ιδανικό που αγωνιζόμαστε να φθάσουμε.

Η εβραϊκή ιστορία μπορεί να παρομοιαστεί ως ένα μακρύ ταξίδι από την Αίγυπτο στην Ιερουσαλήμ. Πέρα από την ύπαρξη των συγκεκριμένων γεωγραφικών θέσεων, συμβολίζονται επίσης δύο αντίθετα πνευματικά κράτη. Το ταξίδι από την Αίγυπτο στην Ιερουσαλήμ είναι μια πνευματική οδύσσεια. Και ως έθνος και ως άνθρωποι, πρέπει πάντα να μισούμε τη σκλαβιά της Αιγύπτου και να αποβλέπουμε στην ελευθερία της Γης της Επαγγελίας. Με τη σημασία αυτή, της Αιγύπτου και της Ιερουσαλήμ, καταλαβαίνουμε πώς αυτός είναι ένας δρόμος που εξακολουθούμε να ταξιδεύουμε.

Στα εβραϊκά το όνομα της Αίγυπτου είναι Mitzrayim, που σημαίνει περιορισμούς, απαγορεύσεις, εμπόδια. Αντιπροσωπεύει ένα κράτος όπου είμαστε παγιδευμένοι σε υλικές επιθυμίες και δεμένοι από φυσικούς περιορισμούς. Είναι ένας κόσμος στον οποίο η δικαιοσύνη, η αρετή και η αγιότητα είναι αιχμαλωτισμένες στη διαφθορά, τον εγωισμό και την ιδιοτέλεια.

Η Ιερουσαλήμ αντίθετα σημαίνει «πόλη της ειρήνης» – ένας τόπος ειρήνης μεταξύ ουρανού και γης, του ιδανικού και του πραγματικού. Όταν το σώμα μας δεν λειτουργεί σαν φυλακή για το πνεύμα αλλά μάλλον είναι ένα όχημα για την έκφρασή του, όταν ζούμε ζωές σύμφωνες με τα ιδανικά μας παρά για τις κοσμικές επιθυμίες μας, όταν η καλοσύνη και η γενναιοδωρία νικούν τον εγωισμό – τότε είμαστε στην Ιερουσαλήμ και έχουμε ειρήνη με τον εαυτό μας και με τον κόσμο.

Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στο αυτοκίνητό σας, που κόλλησε στην κυκλοφορία. Έχετε ήδη αργήσει για μια σημαντική συνάντηση, και βλέπετε κάποιον οδηγό να προσπαθεί να μπει στη λωρίδα σας από μια δευτερεύουσα οδό. Αντιμετωπίζετε τότε μια επιλογή: ή να φανείτε καλός και να τον αφήσετε να περάσει, ή να μείνετε κυριευμένος από την αγωνία για το ραντεβού σας και να οδηγήσετε εμποδίζοντάς τον.

Εάν δεν του επιτρέψετε να περάσει, δικαιολογούμενος με τη σκέψη ότι έχετε καθυστερήσει, τότε είστε ακόμα στην Αίγυπτο και ο εγωισμός σας νίκησε την καλοσύνη σας.

Εάν νικήσετε την ανησυχία σας για τις δικές σας ανάγκες και τον αφήσετε να περάσει, τότε μόλις φύγατε από την Αίγυπτο. Επιτρέψατε στην εσωτερική σας καλοσύνη να επικρατήσει του ενστικτώδους εγωισμού σας. Είστε έξω από την Αίγυπτο, αλλά δεν φτάσατε ακόμη στην Ιερουσαλήμ.

Αν ήσασταν στην Ιερουσαλήμ, θα θέλατε ενστικτωδώς να τον αφήσετε να περάσει. Η σημαντική συνάντησή σας θα έχανε τη σημαντικότητά της σε σύγκριση με την ευκαιρία να φανείτε ευγενής σε έναν άλλο άνθρωπο. Εκεί δεν θα έπρεπε να νικήσετε την εγωιστική σας φύση, η φύση σας θα ήταν από μόνη της καλή και ανιδιοτελής. Δεν θα υπήρχε ανάγκη για μάχη να κάνετε το καλό στην πόλη της εσωτερικής ειρήνης, θα ερχόταν φυσικά. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί.

Οι Εβραίοι γεννήθηκαν στην Αίγυπτο, στη σκλαβιά. Αλλά τους ειπώθηκε ότι στην άλλη πλευρά της απέραντης ερήμου βρίσκεται ο προορισμός τους, η Γη της Επαγγελίας. Όταν οι Πατριάρχες έφυγαν από την Αίγυπτο πριν από 3.323 χρόνια, έκαναν τα πρώτα μέτρα ενός μακρινού ταξιδιού προς την Ιερουσαλήμ. Κάθε γενεά από τότε έχει προχωρήσει λίγο περισσότερο κατά μήκος του δρόμου προς την Ιερουσαλήμ. Το ταξίδι συνεχίζεται με μας. Αλλά δεν έχουμε φθάσει ακόμα εκεί. Ακόμα και αν ζείτε στην πόλη που λέγεται Ιερουσαλήμ, εφ’ όσον υφίσταται πόνος, αδικία και ασέβεια στον κόσμο, δεν έχουμε φθάσει στη Γη της Επαγγελίας. Εφ’ όσον παραμένουμε σκλάβοι σε αρνητικά ένστικτα και εγωιστικές επιθυμίες, εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε για να αφήσουμε πραγματικά την Αίγυπτο.

Καθώς καθόμαστε στο τραπέζι του Πάσχα, σημειώνουμε ότι ένα επιπλέον έτος έχει περάσει, και εμείς πρέπει να ολοκληρώσουμε ακόμα αυτό το ταξίδι. Αλλά πλησιάζουμε εκεί. Είμαστε πολύ πιο κοντά στη Γη της Επαγγελίας από ό,τι ήμασταν τον περασμένο χρόνο. Έχουμε προχωρήσει μερικά ακόμη βήματα στην πορεία προς την ελευθερία που απλώνεται στις γενεές.

Ίσως αυτό το έτος, οι προσπάθειές μας για να βελτιωθούμε εμείς και ο κόσμος μας, να μας φέρουν την εκπλήρωση των λόγων της προσευχής του Πάσχα.

Εφέτος είμαστε εδώ, του χρόνου θα είμαστε στη Γη του Ισραήλ. Αυτό το έτος είμαστε σκλάβοι, του χρόνου θα είμαστε ελεύθεροι.

«Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ», λοιπόν, …κυριολεκτικά!

Βέβαια, αν κρίνουμε από αυτά που βλέπουμε και μαθαίνουμε από τις ειδήσεις, οι περισσότεροι σημερινοί Εβραίοι ελάχιστα ενδιαφέρονται πραγματικά για την αποκατάσταση του λαού τους κάτω από την βασιλεία του Μεσσία. Τους ενδιαφέρει να ζουν καλά, να νικούν τους εχθρούς τους, να τα καταφέρνουν στις επιστήμες, στο εμπόριο και την τεχνολογία, όπου ομολογουμένως διαπρέπουν, και πιο πέρα καμία σχέση με τον Θεό, όχι μόνο τον Θεό και Πατέρα του Ιησού Χριστού, μα ούτε και με τον Θεό των Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Μωυσή και των άλλων σπουδαίων ανθρώπων της ιστορίας τους.

Ακόμη και το παραπάνω κείμενο του ραβίνου Moss, –στην αρχική του μορφή και σε όλη του την έκταση–, ουσιαστικά μιλάει για την εσωτερική καλοσύνη του ανθρώπου και όχι για την αγαθότητα που μόνο ο Θεός χαρίζει στους ανθρώπους με βάση τους νόμους Του και το έργο του Μεσσία Χριστού.

Μήπως, όμως, υπάρχει μια παράλληλη κατάσταση και ανάμεσα σε πολλούς Χριστιανούς του καιρού μας, καθώς κι εκείνοι αντιμετωπίζουν το ανάλογο ερώτημα: «Άραγε θα έρθει ο Χριστός του χρόνου;» Όπως οι Εβραίοι, πολλοί επαναλαμβάνουν την δήλωση και συνάμα ευχή «Μαραναθά», που σημαίνει «Ο Κύριος έρχεται!» και άλλες παρόμοιες.

Μήπως, τελικά, το δήθεν ενδιαφέρον μας για την επάνοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού να μην αφορά την έλευση της Βασιλείας Του αλλά μόνο την απελευθέρωσή μας από τα δεινά αυτού του κόσμου, τους πόνους, τις δυσκολίες, την ανεργία, την κοινωνική αδικία και την οικογενειακή ανασφάλεια.

Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός της Έλευσης του Χριστού για την οποία οι πιστοί ανά τους αιώνες ομολογούν: «Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης, κρίναι ζώντας και νεκρούς […] ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος».

Ας ξανασκεφτούμε, λοιπόν, τη διάθεση της καρδιάς μας, πόσο συμπορεύεται με τα λόγια μας. |

-------------------
[*] Aron Moss – www.chabad.org/magazine 
     



     

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

            Πατήστε στους τίτλους    


ΑΡΘΡΑ



Από την πιατοθήκη
της Βίβλου


 






«Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ!»
– Πραγματικά!




 
Δέκα φοβερές αντιθέσεις




 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ