Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου
 



*  Για τη συγχώρηση                      


Σε άρθρο του το περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία» (Φεβρ. 2010, σελ. 17), ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος αναφέρει μεταξύ άλλων:


(…) Τι θα πει συγχώρηση; Συγχώρηση θα πει να ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής μας για να φιλοξενηθεί στον χώρο της ο συνάνθρωπός μας, ο γείτονάς μας, ο συγγενής μας, η γυναίκα ή ο άντρας μας, τα παιδιά μας, τα αδέλφια μας, οι συνάνθρωποί μας–όποιος μας περιβάλλει και όποιος ενδεχομένως μας δημιουργεί κάποια δυσκολία στη σχέση μας μαζί του. Είναι τόσο δύσκολο πολλές φορές να έχουμε την αρχοντιά να ζητήσουμε οι ίδιοι συγγνώμη! Ή να έχουμε το θάρρος να δεχθούμε την αίτηση της συγγνώμης από τον άλλο και να διαγράψουμε αυτό που μάς χωρίζει, αυτό που μάς πικραίνει, αυτό που μάς κάνει όχι μόνο να μη νιώθουμε τον διπλανό μας ως αδελφό, αλλά να μην τον νιώθουμε καν ως πλησίον.

«Συν­χώρεση»· αυτό το «συν­» σημαίνει «μαζί». Τον αγώνα αυτόν πρέπει να τον κάνουμε, μέσα από μια ζωή συμφιλίωσης–κι εδώ υπάρχει το «συν­». Η συγχώρηση οδηγεί στη συμφιλίωση, η συμφιλίωση στη συναδέλφωση, η συναδέλφωση στη συμπόρευση, στη συνάθληση, και, τέλος, σ’ αυτό που ο Απόστολος Παύλος περιγράφει, στην ευλογημένη κατάσταση του να γίνουμε σύμψυχοι, «το εν φρονούντες» (Φιλ. 2/β/2), «εν μιά ψυχή συναθλούντες» (Φιλ. 1/α/27)· να είμαστε ενωμένοι σαν μία ψυχή, με ένα κοινό φρόνημα, ενωμένοι στο πρόσωπο του Θεού και της αγάπης που Αυτός δίδαξε και ενέπνευσε σ’ εμάς.

Τι ωραίες λέξεις! «Συγχώρηση», «συμφιλίωση», «συναδέλφωση», «συμπόρευση», «συνάθληση», και η κατάσταση τού να είμαστε «σύμψυχοι», ομόφρονες και, ακόμη περισσότερο, ομόψυχοι, με μία ψυχή, ενωμένοι στο όνομα τού Χριστού


Όμορφα λόγια και σωστά, που όμως περιγράφουν μια κατάσταση δυστυχώς σπάνια στους σημερινούς χριστιανούς. | 


* 18 τόνοι ψωμί...                


Στο περιοδικό «Βιοτεχνική Αρτοποιία» (Μάρτιος 2010) διαβάσαμε:

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Corriere della Sera» καθημερινά πετάγονται στα σκουπίδια του Μιλάνου 18 τόνοι ψωμί!

Η είδηση γεννά τις εξής σκέψεις: (1) Ο Χριστός ζήτησε να συλλεχθούν τα περισσεύματα των άρτων από το θαύμα του χορτασμού των 5.000. (2) Χιλιάδες άνθρωποι σε όλες τις μεγαλουπόλεις στερούνται το καθημερινό ψωμί. (3) Πόσοι τόνοι ψωμιού πετιούνται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κ.λπ.;

Η απάντηση ανήκει στον καθένα μας όχι τόσο με λόγια όσο με καλύτερη διαγωγή και διαχείριση των δώρων που, χωρίς να μας χρωστάει, μας παρέχει ο Θεός. |



* Αγορά θρησκευτικών αγαθών;   


Στο περιοδικό «Επαγγελία» της μητροπόλεως Γουμενίσσης, (φ. 192) διαβάσαμε:

Μήπως παρεξηγήσαμε την Εκκλησία σαν ένα είδος “σούπερ μάρκετ”; Όπου, με χρήματα ή αφιερώματα, διαλέγουμε και ψωνίζουμε θρησκευτικά αγαθά, και γυρίζουμε σπίτι μας; Ο Θεός (από μακριά) “τη δουλειά του” κι εμείς τη δουλειά μας!... (...) Δεν φτιάχνει κανείς κοινωνία με ένα πρόσωπο, όταν το θυμάται, για να πάει να αγοράσει μερικά “θρησκευτικά προϊόντα” με μισή ωρίτσα κόπο, μερικά “ευρώ” στο παγκάρι και δυο τρία σταυροκοπήματα!


Λόγια σωστά και σταράτα. Ας τα προσέξουμε όσοι το χρειαζόμαστε. |



* Αν διοικούσε ο Ιησούς...        


Σε κάποια σελίδα στο διαδίκτυο διαβάσαμε τα εξής:

Αν οι διάκονοι διοικούσαν την εκκλησία, οι συνάξεις θα ήταν μόνο διακονίες χωρίς λατρεία ή κήρυγμα. Αν οι ευαγγελιστές διοικούσαν την εκκλησία, κανείς στο εκκλησίασμα δεν θα είχε πνευματικό βάθος. Αν οι ιεροκήρυκες διοικούσαν την εκκλησία, θα είχαμε 1/4 λατρεία και 3/4 κήρυγμα. Αν οι οδηγοί λατρείας διοικούσαν την εκκλησία, θα υπήρχε 3/4 λατρεία και 1/4 κήρυγμα. Αν ο Ιησούς διοικούσε την εκκλησία, θα είχαμε κυριεύσει τον κόσμο από τώρα. Τι λέτε; Να Του δώσουμε μια ευκαιρία να το κάνει;

Κάθε άνθρωπος έχει την αδυναμία να θέλει να προβληθεί, και στις εκκλησίες αυτό γίνεται μέσα από τις διακονίες και τις λειτουργίες που υπάρχουν. Ανάλογα με το ρόλο που έχει καθένας εκεί, ενστικτωδώς ή εντελώς σαρκικά, προβάλλει το δικό του ρόλο ως τον πιο σημαντικό. Αυτό έχει μεγάλη επίδραση στη λειτουργία και στην καρποφορία μιας εκκλησίας, επειδή είναι άλλο να λειτουργεί ένα εκκλησιαστικό “σώμα” συλλογικά και είναι άλλο να λειτουργεί σε ένα σώμα μόνο το πόδι ή μόνο το χέρι.

Ο Παύλος που τα γνώριζε αυτά έγραψε: «Εάν όλον το σώμα ήναι οφθαλμός, που η ακοή; Εάν όλον ακοή, που η όσφρησις; Αλλά τώρα ο Θεός έθεσε τα μέλη εν έκαστον αυτών εις το σώμα καθώς ηθέλησεν. Εάν όμως πάντα ήσαν εν μέλος, που το σώμα;» (Α~ Κορ. 12/ιβ/17-19) και ασφαλώς είχε δίκιο! Γι’ αυτό σήμερα οι εκκλησίες είναι  «μέρος μεν εκ σιδήρου, μέρος δε εκ πηλού» (Δαν. 2/β/33), με άλλα λόγια κάνει καθένας ό,τι είναι αρεστό σ’ αυτόν χωρίς να ενδιαφέρεται για το τι θα ήθελε ο Χριστός, που είναι Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ. Και άντε μετά να δεις προκοπή... | 




* «Άξιος… Άγιος...»  


Αντιγράφουμε από τον «Ορθόδοξο Τύπο» τις παρακάτω σκέψεις που γράφτηκαν με αφορμή το θάνατο κάποιου ιερωμένου, επειδή όλοι. παρασυρμένοι από συναισθήματα, τείνουμε να κρίνουμε «προ καιρού» “αγιοποιώντας” συνανθρώπους. 

…μπήκε στον κλήρο με το «Άξιος… Άξιος…» και τώρα φεύγει με το «Άγιος… Άγιος…»! Τι συγκλονιστικό! Τι επιτυχία! Τι πρότυπο! Υπερβολές, θα πει κάποιος… Αυτά τα γνωρίζει μόνον ο Θεός… Ασφαλώς κι αυτό, και προ πάντων αυτό, του Θεού είναι, Εκείνου που «εξετάζει νεφρούς και καρδιές».

Καλύτερα λοιπόν να αφήνουμε αυτό το έργο σ’ Εκείνον που ξέρει καλύτερα και δεν πρόκειται ν’ αδικήσει κανέναν. |


Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος σε μορφή PDF
πατήστε πάνω στην εικόνα



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΤΕΥΧΟΥΣ

Πατήστε στους τίτλους 


ΑΡΘΡΑ





ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΣΤΗΛΕΣ


Αλληλογραφία
==

Διαβάσματα

 
 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ