Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου
 



* Το “μπλάνκο” και το Αίμα

Με αφορμή το σκάνδαλο της Ζίμενς (ή Ζήμενς ή Siemens), όπου τα ονόματα των πολιτικών που "λαδώθηκαν" σκεπάστηκαν με "μπλάνκο", στο διαδίκτυο γράφτηκαν και τα εξής:

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να κρύψουν τις αμαρτίες τους και τις ντροπές τους, στα χρόνια μας διαθέτουν ως εύκολη λύση το "μπλάνκο", την λευκή εκείνη ουσία που βάζουν πάνω στα έγγραφα για να μην φαίνεται τι ήταν γραμμένο εκεί προηγουμένως. Αυτό το συναντήσαμε πρόσφατα στο σκάνδαλο της Ζήμενς, όπου τα ονόματα των πολιτικών που "λαδώθηκαν" σκεπάστηκαν με την εν λόγω ουσία. Όμως το "μπλάνκο" και οι παρόμοιες ουσίες συνοδεύονται από κάποιο διαλυτικό, που εύκολα μπορεί να το αφαιρέσει και να αποκαλυφθεί ό,τι υπάρχει κρυμμένο από κάτω.

Οι άνθρωποι της αμαρτίας συχνά προσπαθούν να κρύψουν τις πράξεις και τις ανομίες τους με "κόλπα" αυτής της μορφής, νομίζοντας πως ό,τι σκεπάσουν από τα μάτια των ανθρώπων, θα είναι κρυμμένα διά παντός. Αλλά η καθημερινή πραγματικότητα, και πολύ περισσότερο η Βίβλος προειδοποιεί πως όλα αυτά τα "μερεμέτια" είναι προσωρινά, επειδή έρχεται η ώρα που, όπως ο Προφήτης έλεγε τον παλιό καιρό για την Ιερουσαλήμ, «θέλουσι σε εγκαταλείψει γυμνήν και ασκέπαστον· και η αισχύνη της πορνείας σου θέλει αποκαλυφθή και η ακολασία σου και αι πορνείαι σου» (Ιεζ. 23/κγ/29).

Αν πλυθούν στο λουτρό της μετάνοιας και της σωτηρίας ο Θεός μπορεί να πει: «Εξήλειψα ως πυκνήν ομίχλην τας παραβάσεις σου, και ως νέφος τας αμαρτίας σου» (Ησ. 44/μδ/22). Διαφορετικά ο άνθρωπος όχι μόνο θα συναντήσει την ντροπή του, διότι η Γραφή προειδοποιεί:, «ας ήσθε βέβαιοι ότι θέλει σας ευρή η αμαρτία σας», αλλά και «πάσαι αι κατάραι αύται θέλουσιν ελθεί επί σε και θέλουσι σε ευρεί» (Αρ. 32/λγ/23, Δευτ. 28/κη/15).


Μόνο ένας τρόπος υπάρχει σήμερα για να ΕΞΑΛΕΙΦΘΟΥΝ οι αμαρτίες και οι παραβάσεις των ανθρώπων –ακόμη και οι εκκλησιαστικές– κι αυτός δεν είναι το “μπλάνκο” της αποσιώπησης και λησμονιάς αλλά ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. |



* Συζυγίας Εγκώμιον


Στο περιοδικό «Επίγνωση» (7-9/2009), και κάτω από τον τίτλο «Συζυγίας Εγκώμιον», διαβάσαμε πολλές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σχετικές με την αγαμία και το γάμο. Αντιγράφουμε μερικές:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΜΙΑ

«(…) Ο μοναχός δεν θα γευθεί ποτέ την εμπειρία (πραγματικό γεγονός) να μοιράζεται τη ζωή του, την ύπαρξή του. Να μοιράζεται με κάποιον άλλον το κορμί του, τον πόθο και τις ενορμήσεις του, την τροφή την κερδισμένη με τον μόχθο του, την όποια στέρησή του και την όποια άνεση.  

Δεν θα μοιραστεί ο μοναχός ποτέ με κανέναν το όνομά του, αυτό που του εξασφαλίζει μετοχή στην κοινωνία των σχέσεων. Δεν θα γευθεί κανένα είδος μοιρασιάς του εαυτού, «απώλειας» της «ψυχής» του –μοιρασιάς ή «απώλειας» που είναι επιπλέον και αυτονόητη, «φυσική», δίχως το παραμικρό ενδεχόμενο να βιωθεί ως αξιομισθία. (...)»

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΖΥΓΙΑ


«(...) Η συζυγία ξεκινάει με την ταπείνωση, σαφώς ανεπίγνωστη, υποταγής σε φυσικές ανάγκες, ατομικές, εγωκεντρικές: Ανάγκη ηδονής, ανάγκη συντροφικότητας, ανάγκη απεξάρτησης από τη γονεϊκή προστασία, ανάγκη να στήσει ο ατομικός άνθρωπος το δικό του σπιτικό, τη δική του παρουσία μέσα στον κοινωνικό βίο. Και η αγάπη του Θεού που «θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι» (δεν αλιεύει πρωταθλητές), έχει δρομολογήσει να ικανοποιούνται οι φυσικές, ατομοκεντρικές αυτές ανάγκες μέσα από μια πορεία ανεπίγνωστης μοιρασιάς της ζωής και της ύπαρξης.

Η μοιρασιά δεν είναι στόχος, στόχος είναι η ικανοποίηση της ατομικής ανάγκης που όμως περνάει μέσα από τη μοιρασιά. Γι’ αυτό και δεν έχει η μοιρασιά τίποτα το προγραμματικά αξιόμισθο. Είναι ακούσια ταπείνωση υποταγής στην ανάγκη. Και επειδή η ανάγκη είναι εγωκεντρική, η ικανοποίησή της μέσα από τη μοιρασιά συνεπάγεται, σχεδόν σε κάθε βήμα πρόσκρουση στον άλλον, σύγκρουση, φανερή ή αφανή διαμάχη, ανταγωνισμό των εγώ. Αλλά η ανάγκη πλεονεκτεί, αυτή υποχρεώνει το εγώ, προοδευτικά και ανεπαίσθητα, να υποταχθεί, να καταβάλει το έμπονο τίμημα της αυτοπαραίτησης που προϋποθέτει η ικανοποίηση των αναγκών.  

Η συζυγία, κατά κανόνα, είναι σκληρή αναμέτρηση εγωισμών, απαιτήσεων αυτονομίας και επιβολής –είναι καυγάδες, πικρά λόγια, σπαραγμός στα σωθικά. Έτσι, με αυτούς τους πόνους γέννας, συντελείται ανεπίγνωστα η μοιρασιά της ύπαρξης. Το τίμημα του πόνου απομακρύνει κάθε υπόνοια κατορθώματος, απαίτησης επαίνων για την αυτοπαραίτηση. Η μοιρασιά της ζωής και της ύπαρξης «ουκ έρχεται μετά παρατηρήσεως», συντελείται εν αγνοία των αθλουμένων. «Ως αν άνθρωπος βάλη τον σπόρον επί της γης και καθεύδη και εγείρηται, νύκτα και ημέραν, και ο σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οίδεν αυτός – αυτομάτη γαρ η γη καρποφορεί». [Μάρκ. 4/δ/27]. (...)»


Λόγοι καλά ειπωμένοι και για τους έγγαμους και για τους άγαμους. Μακάρι να διαβαστούν με ελεύθερο πνεύμα και ενώπιον του Θεού. |







Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΟΥΛΙΟΥ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

            Πατήστε στους τίτλους    



         Α Ρ Θ Ρ Α          


(XX)
Τρία χρόνια μετά...




Αρετές και κρίση (Ι)
Αρετές και κρίση (ΙΙ)
Το είπε πράγματι ο Χριστός;

 
 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ