Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Πνευματικοί στοχασμοί


Όταν ο ένας ανέρχεται,
ο άλλος παραχωρεί τη θέση του!





"Εκείνος πρέπει να αυξάνη, εγώ δε να ελαττόνωμαι" (Ιωάν. 3/γ/30)


Τότε ήμουν νέος, κάπου στη δεκαετία του πενήντα, ακριβώς δεν θυμάμαι, όταν κάποιο βράδυ φιλοξενήθηκα σ' ένα σπίτι αγαπητών μου αδελφών σ' ένα χωριό, στη δυτική Ελλάδα.

Το ταβάνι του δωματίου ήταν φτιαγμένο από καλάμια κι επάνω ήταν βαλμένα κεραμίδια, όχι σωστά κολλημένα, που μπορούσες άνετα να βλέπεις τον ουρανό, τ' αστέρια και το φεγγάρι

Ήταν μια ωραία νύχτα, μια αξέχαστη εμπειρία για μένα, τη σκέπτομαι ακόμα και σήμερα κι ας έχει περάσει σχεδόν μισός και πλέον αιώνας.

Καθώς ξάπλωσα στο καλό εκείνο κρεβάτι που είχε ετοιμαστεί με τόση αγάπη, διέκρινα πάνω μου και δίπλα μου να με παρακολουθεί το φεγγάρι, που δεν έφυγε από κοντά μου μέχρι το ξημέρωμα της αυγής.

Σε κάποια στιγμή όμως ξεπρόβαλλε ο μεγάλος, ο δυνατός αδελφός, ο ήλιος, και τότε το φεγγαράκι που με συντρόφευε όλη τη νύχτα μου, υποκλίθηκε μπροστά στο μεγάλο αδελφό και του παρεχώρησε τη θέση του, αθόρυβα, χωρίς κανένα πρόβλημα.

Εκείνος, ο μικρός που παρεχώρησε τη θέση του, καθώς δανείζονταν φως απ' το μεγάλο του αδελφό, πήγε να δώσει τη βοήθειά του σε κάποιο άλλο κομμάτι της Γης.

Ο μέχρι τώρα νυχτερινός σύντροφός μου μ' αποχαιρέτησε λέγοντάς μου: Σου εύχομαι να περάσεις καλά. Θα σ' επισκευτώ ξανά, το βράδυ θα είμαι στην ώρα μου, απόλαυσε τις υπηρεσίες του μεγάλου αδελφού μου... Την ημέρα ο ήλιος και τη νύχτα η σελήνη! (Ψαλμ. 121/ρκα/6).

Το σκέφτηκα ξανά και ξανά… Τι ωραία, απρόσκοπτη, αριστουργηματική εναλλαγή! Τι αρμονική συνέχιση και μάλιστα χιλιετίες τώρα χωρίς κανένα εμπόδιο ή διακοπή!

Δίχως τριβές και αντιρρήσεις, χωρίς διατάραξη στην εξέλιξη των ισορροπιών, και χωρίς συζητήσεις και χάσιμο χρόνου!

Αρμονικές παραχωρήσεις μέσα στην τάξη που έχει οριστεί, χωρίς παρεκκλίσεις.

Έρχεται ο ένας και αρμονικά αποχωρεί ο άλλος. Μακάρι να γινόταν αυτό με μας τους ανθρώπους! Εξ άλλου ο ένας έχει σχέση, όχι μόνο, αλλά και εξάρτηση από τον άλλο, και συνυπάρχουν και δουλεύουν μαζί, με ακρίβεια στο κύλισμα και στην εναλλαγή του χρόνου.

Καθώς τις νύχτες κλεφτοκοίταζα το φεγγάρι μεσ' από κείνη τη σκεπή, έμοιαζε σαν μια φέτα καρπούζι, μια άλλη νύχτα μόνο μια λεπτή γραμμή, μια άλλη ένα ημικύκλιο ή ένα μεγάλο πορτοκάλι.

Ήταν το ίδιο που εκείνες τις νύχτες στο χωριό αλλά και στο περπάτημά μου στην παραλία περπατούσε μαζί μου. Όταν στεκόμουν στέκονταν κι αυτό, όταν συνέχιζα συνέχιζε κι αυτό, όταν κρυβόμουν κάτω από κάποιο δέντρο κρύβονταν κι αυτό. Πάντως κάποιες ακτίνες του με παρακολουθούσαν πιστά, ήταν αδύνατο να του κρυφτώ ή να του ξεφύγω.

Εγώ τα χρόνια που πέρασαν αναρωτιόμουν κι αναρωτιέμαι και σήμερα: Γιατί να μην υπάρχει αυτή η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των ανθρώπων; Η τάξη και η φυσιολογική διαδοχή, η παραχώρηση της σκυτάλης καθαρά από τον ένα στον άλλο, δηλαδή γενικά μεταξύ μας;

Διότι, αν το σύμπαν λειτουργεί με βάση τους κανόνες του Δημιουργού του, γιατί ο επικεφαλής, βασιλιάς της δημιουργίας, ο άνθρωπος, να εμφανίζεται ασεβής και λιποτάκτης;

Κάπου είχα διαβάσει αυτό που θέλω να το προσθέσω κλείνοντας.

«Τα πατριαρχικά δέντρα οφείλουν να ρίχνουν τη σκιά τους στα νεώτερα. Όμως δεν πρέπει να ξεχνούν ότι αφού άφησαν το σπόρο πίσω τους –τον καλό σπόρο– θα τους χτυπήσει αναπάντεχα ο κεραυνός της μετάθεσης!..» 


ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ! 

Από Συνεργάτη











Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΟΥΛΙΟΥ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

            Πατήστε στους τίτλους    



         Α Ρ Θ Ρ Α          


(XX)
Τρία χρόνια μετά...




Αρετές και κρίση (Ι)
Αρετές και κρίση (ΙΙ)
Το είπε πράγματι ο Χριστός;

 
 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ