Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


«Ο λόγος ημών ο λαληθείς προς εσάς δεν έγεινε ναι και ου» 


Αρετές και κρίση (ΙΙ)





Αν παραλληλίσουμε τις δύο ιστορίες των Αιγυπτίων και του Άσωτου (από το προηγούμενο άρθρο) με τη σημερινή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, θα δούμε κάποιες καταπληκτικές αναλογίες:

1. Εύκολα σπατάλησαν όσα είχαν.

Είτε το κάνεις επί σκοπού είτε από απρονοησία, το αποτέλεσμα στο τέλος είναι να μείνεις με άδεια χέρια (και στομάχι...). Μας έλεγαν πως είμαστε η “ισχυρή δύναμη των Βαλκανίων” και “παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή”. Μας έκαναν να πιστέψουμε πως χωρίς εμάς και τη δική μας ιστορική και πολιτιστική συνδρομή οι λαοί της Ευρώπης θα ένιωθαν πτωχοί. Ως άλλη “Μαντάμ Σουσού” προσπαθήσαμε να κρύψουμε τη γύμνια μας αναλαμβάνοντας τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, μόνο και μόνο για να περάσουν τεράστιες “μίζες” στις τσέπες επιτήδειων πολιτικών και παραγόντων. Παρουσιάσαμε στον κόσμο εικόνα που δεν μας ανήκε ούτε μας άξιζε. Αλλά το ψέμα έχει κοντά πόδια, και όλα σύντομα αποκαλύφθηκαν... Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής κ. Ζακ Ρογκ είπε «Ευχαριστούμε Ελλάδα», αλλά ο λογαριασμός (κοινώς “λυπητερή”) θα πληρωθεί από εμάς τους πολίτες...

2. Κανείς δεν δίνει χωρίς πληρωμή.

Ο Φαραώ, ο άρχοντας της χώρας, ΠΟΥΛΗΣΕ ακριβά τα αποθέματά του στους Αιγύπτιους, ώσπου ο λαός στερήθηκε τα υπάρχοντά του, τη γη του και την ατομική του ελευθερία: («θέλομεν είσθαι ημείς και η γη ημών δούλοι»). Παρόμοια και οι δικοί μας Υπουργοί τρέχουν τώρα από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα της Δύσης, για έλεος και βοήθεια, αλλά κανένας ξένος ηγέτης δεν πρόκειται να δώσει ούτε ένα ευρώ σ’ εμάς, σε βάρος των δικών του ψηφοφόρων, αυτά δε που δίνουν σήμερα στα πλαίσια του περιβόητου –και διαβόητου συνάμα– “μνημονίου”, δίνονται μόνο και μόνο για να εξασφαλιστεί η πληρωμή των τόκων και των κεφαλαίων που εμείς χρωστάμε στις δικές τους Τράπεζες, περιορίζοντας από εμάς μισθούς, συντάξεις και κοινωνική περίθαλψη, για να τα πάρουν πίσω το ταχύτερο δυνατόν.

3. Αξιοπρέπεια δεν αναγνωρίζεται στον δανειζόμενο.

Το αρχοντόπουλο της παραβολής κατάντησε «να βόσκει χοίρους». Αυτή ήταν η νομοτελειακή εξέλιξη της πορείας του. Οι περήφανοι πλην καφενόβιοι Έλληνες, –που τα τελευταία χρόνια έμαθαν να ζουν παρασιτικά με τις “επιδοτήσεις” της Ε.Ε. και τα διάφορα “πακέτα Ντελόρ”, και άφησαν τα χωράφια και όλες τις σκληρές εργασίες στους λαθρομετανάστες– δεν έχουν πλέον άλλο παρά να γίνουν “γκαρσόνια των ξένων” και μάλιστα εκλιπαρώντας ακόμη και γι’ αυτό. 

Όπως ο Άσωτος που ζήτησε εργασία και τον έστειλαν να βόσκει τα γουρούνια –ό,τι πιο υποτιμητικό για εκείνη την εποχή–  έτσι κι εμείς προσπαθούμε να ελκύσουμε τους ξένους κάθε ποιότητας, να έρθουν για να τους υπηρετήσουμε, κι αυτό όχι επειδή έτσι θέλουμε ή έτσι επιτάσσει ο “Ξένιος Ζευς”, αλλά επειδή έχουμε τρομερή ανάγκη από πολύτιμο συνάλλαγμα. Η πρόσφατη εικόνα στα λιμάνια της Ρόδου και του Πειραιά, που οι έμποροι βγήκαν να υποδεχθούν τους τουρίστες με λουλούδια, ήταν ενδεικτική της εθνικής μας κατάντιας.

Κάτοικοι της Ρόδου υποδέχονται τους τουρίστες με άνθη...

(Αν αυτό γινόταν πάντοτε, όπως π.χ. συμβαίνει εθιμικά σε κάποια νησιά του Ειρηνικού,
θα ήταν διαφορετικά, όμως στην Ελλάδα το νόημα της κίνησης είναι σαφέστατο).

4. Όποιος δανείζεται γίνεται δούλος του δανειστή.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα εδώ, ο Πρωθυπουργός δήλωσε απερίφραστα ότι «Χάσαμε μέρος της κυριαρχίας μας…» και η τ. Πρόεδρος της Βουλής κ. Ψαρούδα-Μπενάκη είχε ομολογήσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι: «...τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων...» (8-2-05).

Η Αγία Γραφή ενημερώνει ότι: «Ο πλούσιος εξουσιάζει τους πτωχούς· και ο δανειζόμενος είναι δούλος του δανείζοντος» (Παρ. 22/κβ/7). Σύμφωνα με τη Παλαιά Διαθήκη, η ευλογία σε κάποιο λαό μαρτυρείται από τούτο: «Θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι» (Δευτ. 15/ιε/6 και 28/κη/12), και δεν πρέπει να προσπεράσουμε το γεγονός ότι για τους αρχαίους Εβραίους ήταν μεγάλη κατάρα κάποιος να πέσει στα χέρια του δανειστή του: «Ας παγιδεύση ο δανειστής πάντα τα υπάρχοντα αυτού· και ας διαρπάσωσιν οι ξένοι τους κόπους αυτού» (Ψαλμ. 109/ρθ/11).

Μήπως βλέπετε αυτή την εικόνα γύρω σας; Εκείνοι που δάνεισαν στην Ελλάδα επί δεκαετίες τώρα έρχονται και παίρνουν όλα μας τα υπάρχοντα, αγοράζουν σε εξευτελιστικές τιμές δημόσιες υπηρεσίες και εταιρείες για τη δημιουργία των οποίων ο λαός πλήρωσε τεράστια ποσά και θυσίες.

Οι λεγόμενες αποκρατικοποιήσεις –πιο ορθά “ιδιωτικοποιήσεις”, επειδή πέφτουν σε ιδιωτικά χέρια– δεν είναι άλλο παρά ΚΟΜΨΕΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ δημόσιας περιουσίας από τους δανειστές, για να πληρώσουμε τα χρέη μας. Εκείνο δηλαδή που οι αρχαίοι Έλληνες περιέγραφαν με τη φράση: «ΓΗΝ ΚΑΙ ΥΔΩΡ». Εργοστάσια, λιμάνια, αεροδρόμια, εθνικές οδοί, νοσοκομεία κ.λπ., περιέρχονται στην κυριότητα ξένων. Ακόμη και τα διαβόητα “Ολυμπιακά Ακίνητα” για τα οποία τόσες θυσίες έκανε ο λαός –κανείς βεβαίως δεν τους ενημέρωσε σωστά, όμως οι όχλοι χειροκροτούσαν και ζητωκραύγαζαν τους επίσημους ΛΗΣΤΕΣ– άλλαξαν χέρια είτε απ’ ευθείας είτε μέσω Ιερών Μονών και υπερπόντιων εταιρειών (offshore).[*]

Το κατάντημα που περιμένει κάθε άνθρωπο που δεν φέρεται σοφά στη ζωή του είναι προσδιορισμένο νομοτελειακά, επειδή «ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει» (Γαλ. 6/ς/7), κι εμείς φτάσαμε σ’ αυτή ακριβώς τη φάση και βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο ως έθνος και λαός, επειδή μας εξαπάτησαν οι ηγέτες μας, τόσο οι πολιτικοί, όσο και σε ανάλογο βαθμό οι πνευματικοί.

Αρκεί κανείς να δει τα μεγάλα και πανάκριβα εκκλησιαστικά κτίρια που οικοδομήθηκαν τα τελευταία χρόνια, με εισφορές που οι “πνευματικοί ποιμένες” εξασφάλισαν αναγκάζοντας τους πιστούς να συνάπτουν Προσωπικά Καταναλωτικά Δάνεια, ώστε να είναι δεσμευμένοι ότι δεν θα υπαναχωρήσουν στην πληρωμή τους. Και είναι τούτο μέγα οξύμωρο, καθώς οι άνθρωποι αυτοί τη μία μέρα λένε ότι «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΑΧΕΩΣ» και την άλλη λένε «ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΜΕ ΧΑΡΑ» για να χτιστούν οι “ναοί” της προσωπικής ματαιοδοξίας των ίδιων των “ποιμένων”. Μάλιστα όποιον δεν συμφωνούσε με τέτοιες πρακτικές συνήθως τον έβλεπαν με κακό μάτι^ ήταν ο «στριμμένος», ο «παράξενος», ο «κακοδιάθετος».

Αλλά ο σκοπός του ελέους του Θεού είναι να βοηθήσει τον άνθρωπο να επανέλθει. Αν όμως ο άνθρωπος δεν διορθώνεται, τότε και το έλεος του Θεού ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ παντοτινά χωρίς τέλος.

Βέβαια ο Ιάκωβος λέει ότι «η κρίσις θέλει είσθαι ανίλεως εις τον όστις δεν έκαμεν έλεος· και το έλεος καυχάται κατά της κρίσεως» (Ιακ. 2/β/13), από το άλλο μέρος όμως η Επιστολή προς Εβραίους επισημαίνει ότι «γη, ήτις πίνει την πολλάκις ερχομένην επ’ αυτής βροχήν και γεννά βοτάνην ωφέλιμον εις εκείνους, διά τους οποίους και γεωργείται, μεταλαμβάνει ευλογίαν παρά Θεού· όταν όμως εκφύη ακάνθας και τριβόλους, είναι αδόκιμος και πλησίον κατάρας, της οποίας το τέλος είναι να καυθή» (Εβρ. 6/ς/7-8).

Στο χέρι μας είναι σήμερα να προσέξουμε τις συμβουλές του Θεού και αναλόγως να επιλέξουμε την πορεία στη ζωή μας.

Θέλουμε να ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΕΥΛΟΓΙΑΝ ή να λογαριαστούμε ως ΑΔΟΚΙΜΟΙ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΟΝ ΚΑΤΑΡΑΣ;

Είθε να ακολουθούμε τις συμβουλές του θείου λόγου που δόθηκαν σ’ εμάς ΔΙΑ ΤΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ ΜΑΣ (Ησ. 48/μη/17). |




------------------------------------
[*] Το ελληνικό δίκαιο ορίζει ως offshore (παράκτια ή εξωχώρια) «την εταιρεία που έχει την έδρα της σε αλλοδαπή χώρα και με βάση τη νομοθεσία της οποίας δραστηριοποιείται αποκλειστικά σε άλλες χώρες και απολαμβάνει ιδιαίτερα ευνοϊκής φορολογικής μεταχείρισης». Με άλλα λόγια είναι ευθύς εξ αρχής δεδομένο, ότι πρόκειται για μέτρο που σκοπεύει στην φοροαποφυγή και δεν λήφθηκε για τους απλούς πολίτες, επειδή είμαστε πλέον ή βέβαιοι ότι κανένας αναγνώστης του «Τ» δεν έχει σχέση με τέτοια φρούτα.








Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΟΥΛΙΟΥ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

            Πατήστε στους τίτλους    



         Α Ρ Θ Ρ Α          


(XX)
Τρία χρόνια μετά...




Αρετές και κρίση (Ι)
Αρετές και κρίση (ΙΙ)
Το είπε πράγματι ο Χριστός;

 
 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ