Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Διά πολλών μαρτύρων...

"Kατεβάρυνον τον λαόν"

(Νεεμίας 5/ε/15)



  
        


 


Από την εφημερίδα «Η Εφημεριδούλα μας» (Ιαν. 2011) αντιγράφουμε το κείμενο που ακολουθεί για τις μεγάλες αλήθειες που λέει. Τα σχόλια είναι δικά σας. | 



Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, [έγραψε] προς την Δ' Εθνοσυνέλευση:


«Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μετ' εμού ότι εις τας παρούσας περιστάσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμόν του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν (ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα Οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της... 

Εφ' όσον τα Ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και (ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν.» 

Φυσικά, δολοφονήθηκε!


Μελαγχολία και πικρία, ου μόνον, αλλά και οργή και αγανάκτηση σε μερικούς, προκαλεί η κατάντια των έσχατων (επιθετικός προσδιορισμός πού έχει μάλλον αξιακή σημασία, παρά χρονική) κυβερνητών της Ελλάδος, συγκρινόμενη με τη στάση του πρώτου κυβερνήτη της. Ο μέγας πατριώτης Ιωάννης Καποδίστριας με το προσωπικό του παράδειγμα θα μπορούσε να σταθεί πηγή έμπνευσης σε όλους τους μετέπειτα Έλληνες που άσκησαν δημόσια εξουσία. Αυτοί όμως, όχι μόνο δεν ακολούθησαν το λαμπρό παράδειγμά του, αλλά έφτασαν στο αντίθετο άκρο και θεώρησαν την άσκηση δημοσίων αξιωμάτων ως ευκαιρία άνομου προσωπικού πλουτισμού.

Ο Καποδίστριας κλήθηκε να οικοδομήσει το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Ο Νεεμίας κλήθηκε να ανοικοδομήσει τα τείχη της Ιερουσαλήμ, μετά την επάνοδο μέρους του λαού Ισραήλ από την αιχμαλωσία. Είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος του Θεού το θέμα των προσωπικών ωφελημάτων από την άσκηση εξουσίας (Νεεμίας 5/ε/14-19).

«Αφ' ης δε ημέρας προσετάχθην να είμαι κυβερνήτης αυτών εν τη γη Ιούδα, από του εικοστού έτους έως του τριακοστού δευτέρου έτους Αρταξέρξου του βασιλέως, δώδεκα έτη, εγώ και οι αδελφοί μου δεν εφάγομεν τον άρτον του κυβερνήτου». Ούτε ο Νεεμίας απόλαυσε τα νόμιμα προνόμια του κυβερνήτη, πολύ περισσότερο, δεν επέτρεψε στους αδελφούς του να ωφεληθούν από τη θέση του. Σε αντίθεση με τον νεποτισμό (οικογενειοκρατία) των έσχατων κυβερνητών μας, των οποίων η πολιτική διορισμού συγγενών σε "επικερδείς" θέσεις εντός του κρατικού μηχανισμού είναι παροιμιώδης.

«Οι πρότεροι όμως κυβερνήται, οι προ εμού, κατεβάρυνον τον λαόν, και ελάμβανον παρ' αυτών άρτον και οίνον, εκτός τεσσαράκοντα σίκλων αργυρίου. Έτι και οι δούλοι αυτών εξουσίαζον τον λαόν^ αλλ' εγώ δεν έκαμνον ούτω, φοβούμενος τον Θεόν». Οι προηγούμενοι κυβερνήτες, εκτός από τους σαράντα σίκλους αργυρίου που έπαιρναν φορολογώντας το λαό, δεν ντρέπονταν να παίρνουν από αυτόν ακόμα και ψωμί και κρασί, μικρής αξίας είδη καθημερινής κατανάλωσης και χρήσης, τα οποία σήμερα θα μπορούσαν να είναι ηλεκτρικές οικιακές συσκευές γερμανικής τεχνολογίας από πολυπράγμονα πολυεθνική. Ακόμα και οι δούλοι των αξιωματούχων, υπηρετικό προσωπικό και λοιποί παρατρεχάμενοι, ασκούσαν καταπιεστική εξουσία στο λαό. Τι ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά και ξεχώριζε το Νεεμία από τους υπόλοιπους; Ο φόβος προς τον Θεό.

«Και μάλιστα ενισχύθην εις το έργον τούτου του τείχους, και αγρόν δεν ηγοράσαμεν^ και πάντες οι δούλοι μου ήσαν συνηγμένοι εκεί εις το έργον». Όχι μόνο δεν κοίταξε να επωφεληθεί αγοράζοντας ακίνητα, αλλά ακόμα και το προσωπικό που είχε στη δούλεψή του το αφιέρωσε στην κοινή υπόθεση.

«Ήσαν έτι εις την τράπεζάν μου εκατόν πεντήκοντα άνδρες εκ των Ιουδαίων και των προεστώτων, και οι ερχόμενοι προς ημάς εκ των εθνών των πέριξ ημών». Μάλιστα έθρεφε καθημερινά πλήθος κόσμου (μόνο οι άντρες ήταν καμιά εκατοπενηνταριά), δικούς και ξένους.

«Το δε καθ' ημέραν ετοιμαζόμενον δι' εμέ ήτο εις βους και εξ εκλεκτά πρόβατα· και πτηνά ητοιμάζοντο δι' εμέ, και άπαξ εις δέκα ημέρας αφθονία από παντός είδους οίνου^ και όμως δεν εζήτησα τον άρτον του κυβερνήτου^ διότι η δουλεία ήτο βαρεία επί τούτον τον λαόν». Ένα βόδι και έξι αρνιά, πουλερικά, κρασιά, τα πιο εκλεκτά από τα γεννήματά του, σερβίρονταν καθημερινά στο τραπέζι του. Αυτός όμως ποτέ δεν ζήτησε ούτε καν τις νόμιμες απολαβές του κυβερνήτη, γιατί έβλεπε ότι τα βάρη του λαού ήταν δυσβάστακτα.

«Μνήσθητί μου, Θεέ μου, επ' αγαθώ, κατά πάντα όσα εγώ έκαμον υπέρ του λαού τούτου». Όλοι οι εξουσιαστές νοιάζονται για την υστεροφημία τους. Αγωνίζονται να ξορκίσουν τις αλγεινές εντυπώσεις της πολιτικής τους και να αφήσουν στο λαό τους αγαθές αναμνήσεις. Πόσοι όμως από αυτούς μπορούν να ζητήσουν από τον Θεό να καταχωρήσει κάτω από την ένδειξη "Αγαθές Πράξεις" πάντα όσα έκαμαν υπέρ του λαού; Όχι κάποια, όχι λίγα, όχι πολλά, πλην πάντα όσα έκαμαν.


Αλλά και ο καθένας από εμάς, έχουμε την παρρησία να ζητήσουμε από τον Θεό να θυμηθεί με αγαθές αναμνήσεις πάντα όσα κάμαμε στο σύντομο πέρασμά μας από αυτή τη ζωή;

Ένα λείπει από τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο όλων μας: Ο φόβος προς τον Θεό. Χωρίς αυτόν, κανένα σύστημα, καμία πολιτική, καμία προσπάθεια προσωπικής προόδου δεν μπορεί να ευοδωθεί. Χωρίς αυτόν, ο λαός θα εξακολουθεί να στενάζει κάτω από τα βάρη που συνθλίβουν τους ώμους του. |














       

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΡΤΙΟΥ-ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

            Πατήστε στους τίτλους    



ΑΡΘΡΑ





Όλα για τις γυναίκες
(ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)


Η παρούσα κρίση
 







Νέο ασκί!



Μετ’ αυτού - Μεθ' ημών!

 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ