Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Εις πάσαν την γην

Ιεραποστολικός Συναγερμός




   



Στο περιοδικό «Ιεραποστολικός Ταχυδρόμος» (τ. 112), δημοσιεύθηκαν ομιλίες από το 3ήμερο Ιεραποστολικό Συνέδριο του Πανελλήνιου Χριστιανικού Ομίλου Ορθοδόξου Ιεραποστολής. Στη συνέχεια αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από την εισήγηση της Θεολόγου κ. Αικ. Παπακωνσταντίνου.

 




[...] Στον θεολογικό, τον εκκλησιαστικό και κυρίως στον ιεραποστολικό μας προβληματισμό, αν εντείνουμε την όρασή μας προς την πραγματικότητα του ουρανού, για τον οποίο τόσο επίμονα μιλάει η Γραφή, θα βρούμε ασφαλώς νέες λύσεις για τα αδιέξοδα της γης. Η κατάσταση του κόσμου εξαρτάται από την κατάσταση της ανθρωπότητας, από τη σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό και τους αδελφούς του. Η αποστολή του ανθρώπου δεν είναι για κάτι μικρό, κάτι  περιορισμένο. Είναι για κάτι απέραντο, που αγκαλιάζει με όλη  αυτή την ένταση όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με αυτά: «τη ζωή δεν την αντικρίζουμε ως δικαίωμα που μας ανήκει, αλλά τη σεβόμαστε ως μυστήριο που μας υπερβαίνει». Η ζωή του αυθεντικού χριστιανού έχει αλήθεια και αγάπη. Έχει την ελευθερία του να δέχεται και την ελευθερία του να προσφέρεται. Γι’ αυτό και είναι πολύ φιλάνθρωπος και κοινωνικός. Δεν σώζεται μόνος, κοινωνεί τη σωτηρία. Στο πεδίο των ανθρωπίνων σχέσεων, κοινωνία σημαίνει περιχώρηση «εν αγάπη». Όταν αναφέρεται στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, σημαίνει «ανακάλυψη υιοθεσίας», «αποκάλυψη αληθείας», «αλλοίωση». Η εσωτερική ένωση με τον Χριστό, μας υποχρεώνει να είμαστε παρόντες στην ιστορία και εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας με ενεργητική στάση, όπως o Κύριός μας, ο οποίος εργάζεται μέσα στην ιστορία και παραμένει Κύριος αυτής. Όχι με επιπόλαιους ενθουσιασμούς για ένα είδος πολιτικοκοινωνικής επιβολής της Βασιλείας του Θεού, αλλά οδηγούμενοι από το αίσθημα της δυναμικής προσμονής που απορρέει από τη βεβαιότητα ότι η εσχατολογική πλήρωση, με θεία συγκατάβαση, απαιτεί και τη δική μας συμμετοχή. «Και κηρυχθήσεται τούτο το ευαγγέλιον της βασίλειας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσι τοις έθνεσι και τότε ήξει το τέλος». Γνωρίζουμε ότι, μολονότι ζούμε ακόμη στην περίοδο του «ούπω», ήδη «νυν τέκνα του Θεού εσμέν». Μέσα στην προοπτική αυτή μας δίδεται η δυνατότητα μέσω της Ιεραποστολής να συνεργαστούμε «εν Αγίω Πνεύματι» για τον αγιασμό των πάντων. Γινόμαστε «συνεργοί Θεού», συμμετέχοντας στην εξέλιξη για ενότητα, ειρήνη, αγάπη, προς την οποία κατευθύνεται το σχέδιο του Θεού.

Η Ιεραποστολή δεν μπορεί να νοηθεί μονάχα ως έργο αλτρουισμού, υπακοή, χρέος ή έκφραση αγάπης. Είναι εσωτερική αναγκαιότητα. «Ανάγκη γάρ μοι επίκειται, ουαί δέ μοι έστιν, εάν μη ευαγγελίζωμαι». Ο χριστιανός, o οποίος «συσσωματώθηκε» με τον Χριστό και ζει αληθινά «εν Αυτώ», δεν είναι δυνατόν να σκέπτεται, να αισθάνεται, να θέλει, να ενεργεί, να βλέπει τον κόσμο κατά τρόπο διαφορετικό από τον Χριστό. Δεν μπορεί να περιορίσει τον ορίζοντά του στην ενορία του, στην πόλη του, στο έθνος του, στο «χριστιανικό» λεγόμενο κόσμο. Του είναι αδύνατον να αδιαφορήσει για τα εκατομμύρια των ανθρώπων, οι οποίοι ζουν «ξένοι των διαθηκών της επαγγελίας, ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω».

Αν η Εκκλησία είναι ο μεταμορφωμένος κόσμος μέσα στον κόσμο της φθοράς, τότε ο γνήσιος χριστιανός δε φοβάται, τολμά να εμπιστεύεται, να συμπάσχει. Ο ιεραπόστολος αισθάνεται αυθόρμητα την ενδόμυχη αναγκαιότητα να συντονίσει το σχέδιο της ζωής του με το σχέδιο του Θεού, να προσανατολίσει τον εαυτό του προς αυτή την κατεύθυνση, να υμνεί τον Κύριο και να είναι με όλη τη ζωή του ζώσα δοξολογία Αυτού. Το άνοιγμά μας, η ιεραποστολή προς τον αδελφό είναι ο  τρόπος που βιώνεις και ομολογείς την πίστη σου. Η προσπάθεια εξάπλωσης του ευαγγελικού κηρύγματος σε όλο τον κόσμο αποτελεί θεμελιώδη και πρωταρχική, σπουδαία και θεοκίνητη πράξη βασιζόμενη στην αρχή της καθολικότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Θα πρέπει να διευκρινιστεί πως το κάλεσμα της Εκκλησίας για Ιεραποστολή δεν γίνεται για λόγους εξωτερικούς, όπως για παράδειγμα η ύπαρξη απολίτιστων φυλών, η έκταση της πείνας, του αναλφαβητισμού, η επέκταση του αθεϊσμού, αλλά σαφώς πρόκειται για κλήση μετάνοιας^ για την επανεύρεση του αληθινού νοήματος της Εκκλησίας για τη βίωση του μυστηρίου της συσσωματώσεώς μας «εν τω Χριστώ»· για την ορθή (ορθόδοξη) δοξολογία του Θεού. Κάθε πιστός καλείται να συντρέξει στο έργο της σωτηρίας του εαυτού του και των αδελφών του, να γίνει ιεραπόστολος. Ο ιεραποστολικός ζήλος θερμαίνεται από τη μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Η αγάπη κάνει τον Θεό ορατό στο πρόσωπο του αδελφού μας, τον κάνει πλησίον, τον βάζει μέσα στην καρδιά μας, θυσιάζοντας το εγώ μας. «Η κλεις της καρδίας των θείων χαρισμάτων εν τη αγάπη του πλησίον δίδοται».

Η σταυρωμένη αγάπη δεν βιάζει όμως κανέναν, δεν εξαναγκάζει κανέναν να την αποδεχθεί. Η αλήθεια του σταυρού γνωρίζεται και ομολογείται «μόνον ελεύθερα». Η θρησκεία του Χριστού είναι θρησκεία της ελευθερίας και της αγάπης, της ελεύθερης αγάπης ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. […]

Η κίνηση της ευαγγελικής αγάπης μεταμορφώνει την προσφορά σε σχέση, την πράξη σε κοινωνία. Δεν είναι προσφορά, αλλά αυτοπροσφορά^ δεν είναι φυσική συμπόνια, αλλά πνευματική μετοχή^ δεν είναι ξόδεμα, αλλά επένδυση^ δεν είναι πράξη, αλλά μεταμόρφωση του είναι μας^ δεν είναι κτήση, αλλά κένωση^ δεν είναι τήρηση του θεϊκού νόμου, αλλά υπέρβαση κάθε νόμου. Η αγάπη που δεν έχει τον πόνο της ταπεινοφροσύνης και το αίμα της θυσίας, η ανιδιοτελής, θυσιαστική και εκστατική αγάπη του ιεραποστόλου τον κάνει να χαίρεται τη διακονία, την προσφορά, αποτελεί πρόκληση και ευκαιρία να δούμε τον κάθε συνάνθρωπο στην κάθε στιγμή ως έκφραση και φανέρωση του προσώπου του Θεού.

Οι παντός είδους διαφορές υπογραμμίζουν αυτήν ακριβώς την ελευθερία, η διαφορετικότητα τονίζει τη μοναδικότητα του κάθε προσώπου ως εικόνα του Θεού, ενώ οι αντιθέσεις ταπεινώνουν και τα κύρια σημεία διευκολύνουν τη συμπόρευση. Η συνάντηση Θεού και ανθρώπου είναι εκούσια συνάντηση δύο ελευθεριών, της ελευθερίας της χάρης και του ανθρωπίνου αυτεξουσίου. Η θεία αγάπη καλεί τον άνθρωπο. «Ο Θεός κρούει τη θύρα της ανθρώπινης καρδιάς αλλά μόνον ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να την ανοίξει». Απαιτείται προσωπική πάλη ενάντια στη μονοκρατορία του εγώ μας, ένας συνειδητός αγώνας για ξεπέρασμα του ατομισμού μας, προσφορά του είναι και του έχειν μας, προσωπική και οντολογική μετοχή στο σταυρό και την ανάσταση του Χριστού. [...]

 Η Ιεραποστολή δεν εργάζεται για να αυξήσει τους οπαδούς της, να κερδίσει χώρους, να καυχάται για τη μεγέθυνση του έργου της, αλλά για την ταπεινή και σεμνή διακονία προς πολλαπλασιασμό των σωσμένων.

Για την ορθόδοξη ιεραποστολή το κρισιμότερο πρόβλημα δεν είναι η απλή αναγγελία του ευαγγελικού μηνύματος, αλλά η ζωντανή μαρτυρία του Ιησού Χριστού παντού και πάντοτε, το πώς ζούμε «εν Χριστώ». Αυτό δεν περιορίζεται στη διανοητική σφαίρα, αλλά είναι μια βαθιά σχέση του όλου ανθρώπου με τον Χριστό, μια προσωπική σχέση που μεταμορφώνει την όλη μας ύπαρξη. [...]

Ο άνθρωπος, αυξάνοντας τις ανάγκες του ή μετατρέποντας τα πάντα σε ανάγκη, μεγαλώνει και διαιωνίζει την ανελευθερία του. Πραγματικά φαίνεται ότι χωρίς Θεό ή όταν ο άνθρωπος «γίνει θεός», τα πάντα επιτρέπονται.

Ο Θεός αποκαλύπτεται και γνωρίζεται μέσα στην προσωπική πίστη και την κοινωνία των προσώπων που είναι η Εκκλησία. Μόνο μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα ο άνθρωπος μπορεί να ζει το «αληθεύειν εν αγάπη». Η Εκκλησία σώζει ψυχές αθάνατες. Δεν ασχολείται με ιδεολογίες, με κοινωνικές αλλαγές, με πολιτικά παιχνίδια, με οικονομικά συστήματα. Η Εκκλησία είναι η μητρική αγκαλιά που θέλει και μπορεί να τους αναπαύσει όλους. Η προς τον κόσμο αποστολή της δεν είναι κάτι  πέρα από τον εαυτό της, αλλά όρος συγκρότησης του εαυτού της. Απευθύνεται «έως εσχάτου της γης», σε ανθρώπους και πολιτισμούς που δεν συναντήθηκαν ακόμη μαζί της. Κύριο έργο της είναι ο ευαγγελισμός των ψυχών.

Η εγρήγορση της ιεραποστολικής συνείδησης περιφρουρεί μια πολύτιμη αλήθεια: ότι το «ναι» ή το «όχι» στο κάλεσμα του Θεού είναι εκ φύσεως προσωπικό διακύβευμα. Ξεκινάει το ελεύθερο «ναι» του Θεού και ολοκληρώνεται με το «αμήν» του ανθρώπου. Η ιστορία αποδεικνύει ότι η συναίσθηση της κλίσεως της Εκκλησίας στην άσκηση της ιεραποστολής υπήρξε πάντοτε ζωντανή μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι αποστολική όχι απλώς λόγω της αποστολικής της διαδοχής, αλλά κυρίως επειδή διατηρεί την αποστολική φλόγα και το ζήλο για την αναγγελία του Ευαγγελίου «πάση τη κτίση», διότι εκτρέφει τα μέλη της να γίνουν μάρτυρες «εν τη Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμάρεια και έως έσχατου της γης». Οι άνθρωποι δεν καλούνται απλώς να γνωρίζουν τον Χριστό, να συνάζονται γύρω Του ή να υποτάσσονται στο θέλημα Του. Καλούνται να συμμετέχουν στη δόξα Του, στη δόξα της υιοθεσίας.

Μέσα στη δοξολογική αυτή προοπτική η ιεραποστολή δεν νοείται ως μέθοδος προσηλυτισμού και προσελκύσεως νέων μελών σε μια κλειστή κοινωνία που ζει για τον εαυτό της, αλλά ως πολύφωνη, πολυδιάστατη φανέρωση της δόξης του Θεού. Η Εκκλησία έχει «χρισθεί», έχει «αποσταλεί» όπως ο Χριστός για να συνεχίσει το έργο Του: «ευαγγελίσασθαι πτωχοίς, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν».

Η διάνοιξη των δρόμων για τον ερχομό της βασιλείας στις καρδιές των ανθρώπων και στην ιστορία δεν είναι κάτι  απλό και εύκολο. Στοιχίζει. Όποιος θέλει να δουλέψει ουσιαστικά για τη διάδοση του Ευαγγελίου, πρέπει να έχει αποφασίσει πόνο, κακουχίες. Χριστιανισμός χωρίς σταυρό δεν υπάρχει. Χριστιανική ζωή, ιεραποστολή χωρίς συσταύρωση με τον Χριστό δεν υπάρχει. Όσοι επιζητούν την άνεση, την ισχύ του αιώνος τούτου, τα κοσμικά πλούτη και προνόμια, δεν μπορούν να είναι γνήσιοι υιοί και κήρυκες της Βασιλείας του Θεού.

Η μεγάλη αλλαγή θα έλθει στον κόσμο, όταν οι χριστιανοί θα ζούμε, θα πράττουμε, θα ανταποκρινόμαστε στην αποστολή μας, πορευόμενοι στα ίχνη του Χριστού και των αποστόλων Του. Απαιτείται να δυναμώσει η υπνώττουσα συνείδησή μας, να βγούμε από το καβούκι του εαυτού μας και να γίνουμε το αλάτι και το φως του κόσμου, που θα προσφέρει μια αδιάκοπη, ζωντανή μαρτυρία του ζώντος Θεού. […]

Μια τέτοια Ιεραποστολή είναι αληθινή φωνή του ουρανού! Προσοχή όμως αδελφοί! Όχι Ιεραποστολή των Αποικιοκρατών Ευρωπαίων στην Αφρική, στις Ινδίες...

Προσοχή! Όχι Ιεραποστολή των τυχοδιωκτών Ιεραποστόλων της καριέρας, που καπηλεύονται την ευπιστία των υποανάπτυκτων λαών.... Προσοχή! αδελφοί! Όχι Ιεραποστολή των γραικύλων ξενομανών...

Η [ορθόδοξη] Ιεραποστολή δεν επιδιώκει και δεν επιζητεί ανταλλάγματα. Με αρχηγό τον ιδρυτή της ζητεί ευσπλαχνικά τη σωτηρία του «απολωλότος προβάτου» σε όλο το πρόσωπο της γης. Από εμάς εξαρτάται να λαμπαδιάσει. […]

***


Δυσκολευτήκαμε πολύ ποια σημεία να υπογραμμίσουμε από την παραπάνω εισήγηση. Είναι όλα τόσο ενδιαφέροντα και μάλιστα σχετικά με την αρθρογραφία του «Τ». Όταν ο άνθρωπος στέκεται απλά ενώπιον του Θεού, χωρίς προκαταλήψεις και συμφεροντολογικές υστεροβουλίες, το Άγιο Πνεύμα δε μπορεί παρά να τον οδηγήσει και εδώ, κυρίως μάλιστα εδώ, εις πάσαν την αλήθειαν.

Η αληθινή ιεραποστολή δεν είναι ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, δεν είναι ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ, δεν είναι ΚΑΡΙΕΡΑ, δεν είναι ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ.

Η αληθινή ιεραποστολή είναι ΥΠΟΤΑΓΗ στη φωνή του Θεού και ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΒΙΩΣΗ των αληθειών της Αγίας Γραφής.

Όσοι σκέφτονται διαφορετικά για την ιεραποστολή, ας αφήσουν το άροτρο και ας πορευτούν έκαστος στη δική του Θεσσαλονίκη (Λουκ. 9/θ/62, Β~ Τιμ. 4/δ/10). Θα είναι καλύτερο και γι’ αυτούς και για το έργο του Θεού! |




      

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011

            Πατήστε στους τίτλους    



         Α Ρ Θ Ρ Α          







Ένα βιβλίο επαναστατικό  (ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)



Το Ευαγγέλιο στη Σπιναλόγκα



Μία αρχαία παραβολή
σε σύγχρονη εκδοχή...




11 εγγυήσεις για το 11



Ιεραποστολικός Συναγερμός

 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ