Κείμενο από ομιλία του κ. Τζεφ Μπάλντουιν,
Διευθυντή του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου
Το μήνυμα μένει πάντα ένα και σταθερό: –Μην
ελπίζεις σε αυτόν τον κόσμο. –Αλλά Εκκλησιαστή, σε αυτό τον κόσμο ζούμε
και αφού ζούμε εδώ τι να κάνουμε;
Πολύ γρήγορα μας δίνονται τρεις συμβουλές για το τι να αποφύγουμε εδώ
σε αυτό τον κόσμο της αδικίας. (1) Αν πιστεύεις για τον εαυτό σου ότι
είσαι Θεός, αν δηλαδή πιστεύεις ότι ξέρεις κάτι, είσαι το ίδιο πράγμα
με τα ζώα. (2) Μοναδική διαφορά, ότι ο Θεός σε έπλασε «κατ’ εικόνα Θεού», και έτσι είσαι διαφορετικός από τα ζώα εξαιτίας του Θεού. (3) Ο Θεός σε κάνει ανώτερο από τα ζώα. Μόνο ο Θεός.
Και όταν ζεις έτσι –αν το πιστεύεις αυτό– τι θα κάνεις;
Πρώτο. Αποφεύγεις τον φθόνο. Κοιτάξτε το εδάφιο Εκκλ. 4/δ/4: «Προσέτι
εγώ εθεώρησα πάντα μόχθον και πάσαν επίτευξιν έργου, ότι διά τούτο ο
άνθρωπος φθονείται υπό του πλησίον αυτού· και τούτο ματαιότης και
θλίψις πνεύματος». Αποφεύγεις αυτό που δημιουργεί την αδικία,
που είναι ο φθόνος. Κάνει κάποιος μια καλή δουλειά και οι άλλοι αντί να
εκτιμήσουν, ζηλεύουν. Γιατί ζηλεύουν; Γιατί το είπαμε πριν, θέλουν να
είναι “θεοί” στη θέση του Θεού. Θέλουν να είναι εκείνοι που έκαναν την
αξιοζήλευτη δουλειά και εκεί είναι η ρίζα της αδικίας σε όλο τον κόσμο.
Η πρώτη δολοφονία γιατί έγινε; Ο Κάιν είδε τη θυσία του Άβελ να γίνεται
δεκτή από τον Θεό και ήρθε ο φθόνος στην καρδιά του και ξεκίνησε η
πρώτη αδικία στον κόσμο. «Ο Κάϊν ήτο εκ
του πονηρού και έσφαξε τον αδελφόν αυτού· και διά τι έσφαξεν αυτόν;
διότι τα έργα αυτού ήσαν πονηρά, τα δε του αδελφού αυτού δίκαια»
(Α~ Ιωάν. 3/γ/12). Ο φθόνος οδηγεί σε αδικία. Οι Φαρισαίοι
ζήλεψαν την επιτυχία του Χριστού, που προσέλκυε τα πλήθη, και Τον
σταύρωσαν.
Εσύ όμως ξέρεις πως ό,τι έχεις το χρωστάς στην πνοή του Θεού μέσα σου.
Άρα δεν θα φθονήσεις κανέναν, δεν υπάρχει λόγος να ζεις τη ζωή σου με
φθόνο. Το ότι έχεις εκτιμήσει ποιος είσαι πραγματικά, σε κάνει να ζεις
τη ζωή σου χωρίς να αδικείς εσύ άλλους.
Δεύτερο. Επειδή δεν θέλεις να
γίνεις “θεός” στη θέση του Θεού, δέχεσαι ό,τι και όσα σου δίνει ο Θεός,
ηρεμείς στη ζωή σου και δεν αγανακτείς. Άρα λοιπόν το να ξέρω για την
ματαιότητα βοηθάει να αποφύγω τον φθόνο. Επίσης βοηθάει να αποφύγω
παραδόξως και την απελπισία. Κοιτάξτε το εδάφιο 5: «Ο άφρων περιπλέκει τας χείρας αυτού και τρώγει την εαυτού σάρκα».
Ο άνθρωπος που απελπίζεται παθαίνει κατάθλιψη. Τελικά κλείνεται στον
εαυτό του και τεμπελιάζει και δεν διαλέγει τον σωστό δρόμο. Γιατί το
κάνει; Το κάνει από οργή, γιατί λέει στον Θεό το παράπονο του. «Δεν μου
έδωσες τη ζωή που ήθελα, δεν μου έδωσες αυτό που ήθελα ή ονειρευόμουν
κ.τ.λ.».
Αν όμως πεις, –Θα δεχτώ ό,τι μου έδωσε ο Θεός, τότε μπορείς να δεις τα
πράγματα διαφορετικά. Ναι, μπορεί να θεωρούσες καλύτερο να είχες
πεθάνει και να μην βλέπεις πλέον αδικίες, αλλά είναι τώρα καλύτερο που
ζεις, για να ζεις για τη δόξα του Θεού. Όσο ζεις με την πνοή που σου
δίνει ο Θεός, μπορείς να ζεις για να δοξάζεται ο Θεός και να κάνεις
κάτι αντίθετο από την αδικία που βλέπεις μέσα στον κόσμο γνωρίζοντας
ότι υπάρχει ελπίδα, κάποια μέρα, αλλά όχι εδώ.
Τρίτο. Αν πιστεύεις στη ματαιότητα θα αποφύγεις την απληστία. Κοιτάξτε το εδάφιο 6. «Καλήτερον μία δραξ πλήρης αναπαύσεως παρά δύο πλήρεις μόχθου και θλίψεως πνεύματος».
Καλύτερα τα λίγα με ηρεμία παρά τα πολλά με άγχος, κούραση, αγωνία και
θλίψη. Και η απληστία βγαίνει από αυτή τη λάθος αντίληψη ότι είμαστε
μικροί “θεοί”. Βγαίνει από την επιθυμία μας να είμαστε ανεξάρτητοι από
τον Θεό και να μην Τον έχουμε ανάγκη. Να μαζέψω και άλλα και άλλα^ να
χτίσω ένα φρούριο γύρω από τον εαυτό μου για να είμαι ασφαλής.
Απληστία, να έχουμε τα πάντα στα χέρια μας. Και έτσι τρέχουμε,
κοπιάζουμε και προσπαθούμε στη ζωή, και χάνεται η ζωή από τα χέρια μας
μέσα στην αγωνία την οποία εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε.
Έτσι ο Θεός λέει «ηρέμησε». Αν
πιστεύεις στη ματαιότητα της ζωής και ξέρεις ότι αυτή τη ζωή που έχεις
στην έδωσε ο Θεός, δεν χρειάζεται να φθονείς άλλους, δεν χρειάζεται να
απελπίζεσαι, δεν χρειάζεται να είσαι άπληστος. Ηρέμησε. Άσε τη μέριμνα
στο Θεό.
Όλα συνοψίζονται στο 3/γ/22, όπου διαβάζουμε: «Είδον
λοιπόν ότι δεν είναι καλήτερον, ειμή το να ευφραίνηται ο άνθρωπος εις
τα έργα αυτού· διότι αυτή είναι η μερίς αυτού· επειδή τις θέλει φέρει
αυτόν διά να ίδη το γενησόμενον μετ' αυτόν;»
Στο προηγούμενο τμήμα του βιβλίου του Εκκλησιαστή το μήνυμα ήταν, ότι ο
Θεός έχει τον καιρό Του για κάθε πράγμα. Άρα εσύ απόλαυσε την κάθε μέρα
ως δώρο του Θεού. Τώρα το μήνυμα είναι ότι ο Θεός σού έχει δώσει
μερίδιο εργασίας. Γιατί είσαι εδώ στη γη; Επειδή ο Θεός σου έχει δώσει
κάτι να κάνεις. Ο Θεός που σου έδωσε πνοή, σου αναθέτει κάτι. Αυτό το
κάτι κάνε το με μεράκι, κάνε το με φροντίδα, κάνε το με όλη σου την
καρδιά και κάνε το με χαρά. Απόλαυσέ το.
Γιατί; Γιατί είναι αυτό που ο Θεός του σύμπαντος έχει αναθέσει σε
εσένα. Εσύ δεν είσαι “θεός” και δε θα γίνεις ποτέ Θεός. Είσαι ίσος με
τα ζώα, με τη διαφορά ότι έχεις πλαστεί κατ’ εικόνα Θεού και, άρα, αυτό
που θα κάνεις μπορεί να φέρει δόξα στον Θεό, οπότε το δώρο Του θα
επιστρέψει σε Αυτόν ως λατρεία. Έτσι, λοιπόν, θα ζεις ως δίκαιος μέσα
στον άδικο κόσμο, και επειδή οι γύρω σου θα το βλέπουν, θα αναγνωρίζουν
και αυτοί ότι μέσα στον κόσμο της αδικίας έχει βάλει ο Θεός δείγματα
δικαιοσύνης, που ταυτόχρονα είναι δείγματα ελπίδας για το δίκαιο κόσμο που έρχεται! (Β~ Πέτρ. 3/γ/13). |
