Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία

Γιατί ο Θεός επιτρέπει ΑΝΑΞΙΟΥΣ άρχοντες;

Είναι όλοι οι άρχοντες υπηρέτες του Θεού;






Όλοι ψάχνουν αφορμή για να μείνουν στην ιστορία.
Ο άγνωστος αστυνομικός της φωτογραφίας, το κατόρθωσε...
αν και ανώνυμα!!!

Σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Παύλου που περιέχονται στο πλαίσιο της απέναντι σελίδας, μαθαίνουμε ότι «δεν υπάρχει εξουσία ειμή από Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού είναι τεταγμέναι» και ότι «ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν». Εξ αυτών προκύπτουν οι εντολές «Πάσα ψυχή ας υποτάσσηται εις τας ανωτέρας εξουσίας» και «Είναι ανάγκη να υποτάσσησθε ουχί μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν» (Ρωμ. 13/ιγ/1-6).




«Πάσα ψυχή ας υποτάσσηται εις τας ανωτέρας εξουσίας. Διότι δεν υπάρχει εξουσία ειμή από Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού είναι τεταγμέναι. Ώστε ο εναντιούμενος εις την εξουσίαν εναντιούται εις την διαταγήν του Θεού· οι δε εναντιούμενοι θέλουσι λάβει εις εαυτούς καταδίκην. Διότι οι άρχοντες δεν είναι φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν; πράττε το καλόν, και θέλεις έχει έπαινον παρ' αυτής· επειδή ο άρχων είναι του Θεού υπηρέτης εις σε προς το καλόν. Εάν όμως πράττης το κακόν, φοβού· διότι δεν φορεί ματαίως την μάχαιραν· επειδή του Θεού υπηρέτης είναι, εκδικητής διά να εκτελή την οργήν κατά του πράττοντος το κακόν. Διά τούτο είναι ανάγκη να υποτάσσησθε ουχί μόνον διά την οργήν, αλλά και διά την συνείδησιν. Επειδή διά τούτο πληρόνετε και φόρους· διότι υπηρέται του Θεού είναι εις αυτό τούτο ενασχολούμενοι». (Ρωμ. 13/ιγ/1-6)



Τα λόγια αυτά με την πρώτη ανάγνωση δημιουργούν στον μελετητή κάποια προβλήματα επειδή, αφενός, και όχι σπάνια, παρακολουθούμε στη Βίβλο ανθρώπους του Θεού, γνωστούς και αναγνωρισμένους για την ευσέβεια και την ορθή πορεία τους, όχι μόνο να μην τα εφαρμόζουν αλλά και να πολιτεύονται εντελώς αντίθετα. Από την άλλη πλευρά, πολλές πράξεις κοσμικών αρχόντων με τίποτε δεν θα μπορούσαν να σταθούν πλάι σε βασικές εντολές του Θεού, μάλιστα κάποιες φορές είναι εντελώς αντίθετες παραβιάζοντας ρητούς αιώνιους θείους νόμους (όπως π.χ. κρατική ειδωλολατρία, ανθρωποθυσίες, πόλεμοι κ.λπ. και στη σημερινή εποχή η αποποινικοποίηση της μοιχείας, οι εκτρώσεις, η συναινετική συμβίωση κ.ά.).

Πώς λοιπόν θα μπορούσε ένας χριστιανός να μένει πιστός στον Κύριό του και συνάμα υπάκουος στον κοσμικό του άρχοντα, όταν ο Χριστός έχει πει ότι, «Ουδείς δούλος δύναται να δουλεύη δύο κυρίους διότι ή τον ένα θέλει μισήσει και τον άλλον θέλει αγαπήσει· ή εις τον ένα θέλει προσκολληθή και τον άλλον θέλει καταφρονήσει» (Λουκ. 16/ις/13). Πώς είναι δυνατόν για τον δούλο του Χριστού να υποτάσσεται και να υπηρετεί έναν κοσμικό άρχοντα που διέπεται από εντελώς διαφορετικούς νόμους και νοοτροπίες; Ας δούμε τι λένε πραγματικά οι Γραφές.

Δεν υπάκουσαν

Ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από την Παλαιά Διαθήκη αναφέρονται οι Τρεις Παίδες που απέναντι στον απόλυτο  άρχοντα ειδωλολάτρη βασιλιά Ναβουχοδονόσορα, δήλωσαν απερίφραστα και με τον πιο αρνητικό τρόπο: «Τους θεούς σου δεν λατρεύομεν και την εικόνα την χρυσήν, την οποίαν έστησας, δεν προσκυνούμεν» (Δαν. 3/γ/18).

Επίσης από την Καινή Διαθήκη –και μάλιστα μετά την ίδρυση της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής– βλέπουμε τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη να αρνούνται να υποταχτούν στην απόφαση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, (ανώτατη πολιτική και θρησκευτική αρχή), λέγοντας κατηγορηματικά: «Αν ήναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ακούωμεν εσάς μάλλον παρά τον Θεόν, κρίνατε. Διότι ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν όσα είδομεν και ηκούσαμεν» (Πράξ. 4/δ/19).

Μα και ο ίδιος ο Παύλος –που έγραψε την περικοπή που παρατίθεται στην αρχή αυτής της μελέτης– αντιμετωπίζοντας π.χ. τους άρχοντες της πόλης των Φιλίππων, που παράνομα τον είχαν φυλακίσει και κακοποιήσει, χρησιμοποιεί την εξουσία και τα δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη που είχε, και όχι μόνο ΔΕΝ ΥΠΟΤΑΣΣΕΤΑΙ όταν του ζητούν να φύγει ΄΄διακριτικά΄΄ από την φυλακή, αλλά απαιτεί «αυτοί ας έλθωσι και ας μας εκβάλωσιν» (Πράξ. 16/ις/37).

Προκύπτει  ζήτημα, λοιπόν, αν τα πράγματα είναι μονοσήμαντα ή μήπως υπάρχει και κάτι άλλο που χρειάζεται να καταλάβουμε, πιο σύνθετο αλλά και πιο δίκαιο;

Το κλειδί

Κατά τη γνώμη μας το κλειδί του ζητήματος βρίσκεται αν προσέξουμε ότι ο Παύλος ορθώς ξεκίνησε το λόγο του με τις φράσεις «δεν υπάρχει εξουσία ειμή από Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού είναι τεταγμέναι», και επικέντρωσε το λόγο του στον όρο ΄΄ΕΞΟΥΣΙΑ΄΄ και όχι στον όρο ΄΄ΑΡΧΟΝΤΑΣ΄΄. Αυτό φρονούμε ότι δεν έγινε τυχαία ή κατά λάθος, αλλά με δεδομένο ότι διαφορετικό πράγμα είναι η εξουσία και άλλο είναι το άτομο που συμβαίνει να βρίσκεται σε κάποια θέση εξουσίας ως φορέας της. Όπως σωστά λέμε ότι, η δικαιοσύνη είναι καλή, όμως υπάρχουν κακοί δικαστές^ έτσι και η διακυβέρνηση ενός κράτους είναι απαραίτητη και καλή, όμως υπάρχουν κακοί κυβερνήτες – κάτι που δυστυχώς συμβαίνει πολύ συχνά. Αλλά είναι αυτονόητο ότι η εκλογή του αγαθού Θεού δεν μπορεί παρά να αποβλέπει προς έναν καλό ηγέτη και ποτέ προς έναν κακό.

Συνεπώς, ο λόγος του Παύλου δεν υπονοεί ότι από τον Θεό τοποθετήθηκε στην εξουσία ο κάθε διεστραμμένος σατράπης, δικτάτορας, έκφυλος, παράφρονας, σαδιστής, εκμεταλλευτής, τύραννος κ.λπ., – που άγνωστο με ποιες φανερές ή σκοτεινές διαδικασίες βρέθηκε σ’ εκείνη τη θέση.

Δεν ευθύνεται

Με αυτή την κατανόηση αμέσως αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε πράγματα και γεγονότα, και ο Θεός απαλλάσσεται από την ευθύνη που αδικαιολόγητα του προσάπτουν κάποιοι, ότι δηλαδή άνθρωποι όπως οι αιμοσταγείς Χίτλερ, Στάλιν, Ίντι Αμίν Ντάντα και Μποκάσα, μπορεί να ήταν ΄΄επιλογές΄΄ του αγαθού, δίκαιου και φιλάνθρωπου Θεού. Μόνο ο Κύριος αποφασίζει κάποτε να χρησιμοποιήσει κάποιον κοσμικό άρχοντα ως εργαλείο Του, όπως π.χ. έγραψε για τους Ασσύριους: «Ουαί εις τον Ασσύριον, την ράβδον του θυμού μου, αν και η εν τη χειρί αυτού μάστιξ ήναι η οργή μου» (Ησ. 10/ι/5) όπου ονομάζονται ΄΄ράβδος΄΄ και ΄΄μάστιξ΄΄.


Η ίδια η Βίβλος γνωστοποιεί ότι «θεός του κόσμου τούτου» είναι ο Διάβολος (Β~ Κορ. 4/δ/4) η δε θεία σοφία δεν είναι «του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου» (Α~ Κορ. 2/β/6). Συνεπώς είναι αδύνατο τέτοια άτομα να γνωρίζουν και να υπηρετούν τον Θεό.

Κοσμικοί θεσμοί 

Στη ζωή αυτή υπάρχουν θεσμοί, νόμοι και καταστάσεις, που δεν μπορούν να παραγνωριστούν. Στα διάφορα καθεστώτα η ανάδειξη ή ανάρρηση κάποιου σε θέσεις εξουσίας διαφέρει σημαντικά. Εκλογές, επαναστάσεις, πραξικοπήματα, ξένες δυνάμεις, κληρονομική διαδοχή κ.ο.κ., είναι μερικά μόνο από τα συστήματα με τα οποία οι άρχοντες ανεβαίνουν στις θέσεις τους, και είναι μεγάλο άδικο να πούμε ότι ο Θεός θα μπορούσε να συμμετέχει ή να πρωταγωνιστεί σ’ αυτά. (Ακόμη και οι εκλογές, συνήθως γίνονται με εκ των προτέρων σκοπούμενο αποτέλεσμα, το οποίο συχνά επιτυγχάνεται με νοθεία, βία, προπαγάνδα, τεχνάσματα δημοσκοπικών εταιρειών, διορισμούς, ψευδείς υποσχέσεις, εξαγορά συνειδήσεων κ.λπ.).

Ο παράφρων Νέρωνας βρέθηκε στο θρόνο της Ρώμης ως κληρονόμος του θείου του Κλαύδιου^ ο σχιζοφρενής γιος του Καρόλου Ε~ της Γαλλίας –που έμεινε στην ιστορία ως Κάρολος ΣΤ~ ο Παράφρων– δεν εκλέχθηκε από τους Γάλλους αλλά διαδέχθηκε τον πατέρα του και άλλοι έφτασαν στο θρόνο ύστερα από αιματηρούς πολέμους, όπως π.χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος, που κληρονόμησε τον πατέρα του Κωνστάντιο Α΄ ως τοπικός καίσαρας, αλλά έγινε αυτοκράτορας όταν νίκησε πολεμικά τους συναυτοκράτορές του.

Από την άλλη πλευρά, όμως, ήταν οι Γερμανοί που τον περασμένο αιώνα έκλεξαν ως Καγκελάριο τον Χίτλερ, που αιματοκύλησε όλο τον κόσμο^ οι Αμερικανοί έκλεξαν τον Μπους, που τους οδήγησε στην εισβολή στο Ιράκ και τα εγκλήματα πολέμου που επακολούθησαν^ οι Ιταλοί έκλεξαν επανειλημμένα για πρωθυπουργό τον Μπερλουσκόνι, που με τις προστυχιές του έχει γίνει διεθνής περίγελος. Και βέβαια το ίδιο ισχύει για όλες τις σημερινές αστικές, σοσιαλιστικές κ.λπ. ΄΄δημοκρατίες΄΄ – της Ελλάδας μη εξαιρουμένης.

Αν, λοιπόν, χρεώναμε στον Θεό τις επιλογές όλων αυτών και των ομοίων τους, τότε –ήμαρτον Κύριε– θα Τον καθιστούσαμε συνυπεύθυνο με αυτούς, όμως αυτό ούτε ισχύει ούτε ταιριάζει με τον άγιο και δίκαιο χαρακτήρα Του.

Ο ρόλος του Θεού

Οφείλουμε ωστόσο να  παραδεχτούμε πως τίποτε δεν εμποδίζει τον Θεό –σε ειδικές περιπτώσεις και για εξυπηρέτηση σοβαρών σκοπών Του– να χρησιμοποιήσει κάποιον ή κάποιους άρχοντες –ακόμη και τους πιο κακούς– ως  ΄΄κομπάρσους΄΄ στην εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας, εφόσον αυτό εξυπηρετεί το αιώνιο σχέδιό Του για την σωτηρία του κόσμου, χωρίς ο Ίδιος να έχει ανάμειξη στα παρασκήνια των ανθρώπινων κοσμικών πολιτικών συστημάτων και διαδικασιών, όπου συνήθως βασιλεύουν ψεύδος, σκοπιμότητα, κέρδος και κάθε άλλης μορφής αμαρτία.

Έτσι, όταν ο Παύλος μνημονεύει τον λόγο του Θεού προς τον Φαραώ, «Δι' αυτό τούτο σε εξήγειρα, διά να δείξω εν σοι την δύναμίν μου, και διά να διαγγελθή το όνομά μου εν πάση τη γη» (Ρωμ. 9/θ/17), δεν εννοεί ότι ο Θεός ήταν συνένοχος με τον Φαραώ στις πράξεις του, αλλά ότι εκείνος, χωρίς να το καταλαβαίνει και χωρίς να το διαισθάνεται και εκδηλώνοντας την προϋπάρχουσα σκληροκαρδία του, έπαιξε ρόλο σημαντικό που εξυπηρέτησε τα θεία σχέδια.

Προς το καλόν

Με όλα τα προηγούμενα στο νου, ας επιστρέψουμε πάλι στα λόγια του Παύλου με τα οποία άρχισε το παρόν άρθρο. Αφού ο Απόστολος εκθέτει τα βασικά στοιχεία της σκέψης του, στη συνέχεια διευκρινίζει ότι ο «άρχων είναι του Θεού υπηρέτης [για τον πιστό] προς το καλόν». Και ο Παύλος κλείνει το λόγο του με τούτη τη διευκρινιστική φράση: «υπηρέται του Θεού είναι εις αυτό τούτο ενασχολούμενοι», αν όμως δεν ασχολούνται με αυτό, δηλαδή τη φροντίδα για το καλό, καταλήγουν όπως οι Ισραηλίτες την εποχή του Χριστού, που ο Κύριος απέδειξε πως ήταν «τέκνα του Διαβόλου» (Ιωάν. 8/η/44).

Αλλά πράττουν πάντοτε το καλό οι άρχοντες για τους λαούς τους; Όχι μόνο δεν το πράττουν αλλά πολύ περισσότερο δεν το πράττουν για τους χριστιανούς. Συνεπώς δεν είναι ο οποιοσδήποτε άρχοντας και οποτεδήποτε στη ζωή του «υπηρέτης του Θεού». Το κριτήριο με το οποίο κάποιος άρχοντας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εν προκειμένω «υπηρέτης του Θεού», είναι κατά πόσον ενδιαφέρεται, φροντίζει και υπηρετεί «το καλόν» ή, διαφορετικά, μόνο στο βαθμό που διοικεί με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΕΥΘΥΤΗΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΕΣ και ΜΕ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ.

Ο Ψαλμωδός αναφέρει για τον Θεό, «Σκήπτρον ευθύτητος είναι το σκήπτρον της βασιλείας σου. Ηγάπησας δικαιοσύνην και εμίσησας αδικίαν» (Ψαλμ. 45/με/6-7). Σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Θεού «νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Β~ Πέτρ. 3/γ/13).

Ένας άρχοντας, λοιπόν, μπορεί να θεωρηθεί «υπηρέτης του Θεού» μόνο όταν ακολουθεί τις αρχές του Κυρίου και υπηρετεί το καλό του λαού του. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση δεν είναι σωστός ΄΄υπηρέτης΄΄ για όσους επηρεάζονται από αυτόν, εκτός από περιπτώσεις που εξυπηρετείται ειδικό θέλημα του Θεού για κάποιο λαό, προκειμένου  να δοκιμάσει κάποια αυστηρή παιδεία ή να δημιουργηθούν προϋποθέσεις αναγκαίες για το ευρύτερο σχέδιο του Θεού. Όμως η καθημερινή ζωή δεν έχει να δείξει την καλή όψη του νομίσματος...

Γήινη και θεία δικαιοσύνη

Πολύ ωραία και διαχρονικά περιγράφει την κατάσταση του κόσμου ο Ψαλμωδός στον 10/ι Ψαλμό (βλέπε πλαίσιο). Στο ωραίο αυτό ποίημα αντιπαραβάλλεται η ΄΄πολιτική΄΄ των ανθρώπων και η ΄΄πολιτική΄΄ του Θεού. Στην πρώτη περίπτωση κυριαρχούν χαρακτηρισμοί όπως καύχηση, επιθυμία, πλεονεξία, αλαζονεία, κατάρα, απάτη, δόλος, κακία, ανομία, ενέδρα, φόνος, αρπαγή, παγίδα, ασέβεια, ύβρις... με άλλα λόγια όλα εκείνα από τα οποία υποφέρουν οι λαοί κάτω από τους γήινους άρχοντες.


ΨΑΛΜΟΣ 10/Α~



«Διά τι, Κύριε, ίστασαι μακρόθεν; κρύπτεσαι εν καιρώ θλίψεως; Εν τη υπερηφανία του ασεβούς κατακαίεται ο πτωχός· ας πιασθώσιν εν ταις πανουργίαις, τας οποίας διαλογίζονται. Διότι ο ασεβής καυχάται εις τας επιθυμίας της ψυχής αυτού, και ο πλεονέκτης μακαρίζει εαυτόν· καταφρονεί τον Κύριον. Ο ασεβής διά την αλαζονείαν του προσώπου αυτού δεν θέλει εκζητήσει τον Κύριον· πάντες οι διαλογισμοί αυτού είναι ότι δεν υπάρχει Θεός. Αι οδοί αυτού μολύνονται εν παντί καιρώ· αι κρίσεις σου είναι πολύ υψηλά από προσώπου αυτού· φυσά εναντίον πάντων των εχθρών αυτού. Είπεν εν τη καρδία αυτού, δεν θέλω σαλευθή από γενεάς εις γενεάν· διότι δεν θέλω πέσει εις δυστυχίαν. Το στόμα αυτού γέμει κατάρας και απάτης και δόλου· υπό την γλώσσαν αυτού είναι κακία και ανομία. Κάθηται εν ενέδρα των προαυλίων, εν αποκρύφοις, διά να φονεύση τον αθώον· οι οφθαλμοί αυτού παραμονεύουσι τον πένητα. Ενεδρεύει εν αποκρύφω, ως λέων εν τω σπηλαίω αυτού· ενεδρεύει διά να αρπάση τον πτωχόν· αρπάζει τον πτωχόν, όταν σύρη αυτόν εν τη παγίδι αυτού. Κύπτει, χαμηλόνει, διά να πέσωσιν οι πτωχοί εις τους όνυχας αυτού. Είπεν εν τη καρδία αυτού, ελησμόνησεν ο Θεός· έκρυψε το πρόσωπόν αυτού· δεν θέλει ιδεί ποτέ. Ανάστηθι, Κύριε· Θεέ, ύψωσον την χείρα σου· μη λησμονήσης τους τεθλιμμένους. Διά τι παρώξυνεν ο ασεβής τον Θεόν; είπεν εν τη καρδία αυτού, Δεν θέλεις εξετάσει. Είδες· διότι συ παρατηρείς την αδικίαν και την ύβριν, διά να ανταποδώσης με την χείρα σου· εις σε αφιερόνεται ο πτωχός· εις τον ορφανόν συ είσαι ο βοηθός. Σύντριψον τον βραχίονα του ασεβούς και πονηρού· εξερεύνησον την ασέβειαν αυτού, εωσού μη εύρης αυτήν πλέον. Ο Κύριος είναι βασιλεύς εις τον αιώνα του αιώνος· τα έθνη θέλουσιν εξαλειφθή εκ της γης αυτού».

Δυστυχώς, οι λαοί έχουν την τάση να μην αρέσκονται σε καλούς και δίκαιους ανθρώπους αλλά να παραπλανώνται συστηματικά και να γίνονται δούλοι αχρείων αρχόντων. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία της αρχαίας Αθήνας, όπου ο αγράμματος γεωργός ζητούσε τον εξοστρακισμό του Αριστείδη επειδή δεν του άρεσε που τον χαρακτήριζαν ΄΄δίκαιο΄΄. Έτσι και οι Ισραηλίτες ακολούθησαν τον ιδιοτελή Αβεσσαλώμ, ο οποίος με σύστημα «υπέκλεπτεν τας καρδίας των ανδρών Ισραήλ» επιδιώκοντας την κατάληψη του θρόνου, όπως και επιχείρησε να κάνει στην πρώτη ευκαιρία, παίρνοντας μαζί του στο θάνατο πλήθος οπαδών του.

Αντίθετα για τον Θεό ο Ψαλμωδός γράφει: «Είδες· διότι συ παρατηρείς την αδικίαν και την ύβριν, διά να ανταποδώσης με την χείρα σου· εις σε αφιερόνεται ο πτωχός· εις τον ορφανόν συ είσαι ο βοηθός». Ξέρετε πολλούς κοσμικούς άρχοντες που ενδιαφέρονται για τα παραπάνω και κάνουν ό,τι πρέπει ώστε να βρεθούν ΄΄βοηθοί΄΄ στους ανθρώπους της ανάγκης; Κάποιον που να μπορεί να χαρακτηριστεί όντως «υπηρέτης προς το καλόν»; Δυστυχώς οι περισσότεροι τουλάχιστον ενδιαφέρονται μόνο για το ιδιοτελές καλό –το δικό τους και των δικών τους–, γεγονός που φάνηκε ιδιαίτερα τον καιρό τούτο όπου όλες σχεδόν οι περικοπές γίνονται σε βάρος των χαμηλόμισθών και χαμηλοσυνταξιούχων, χωρίς να αγγίζονται οι ΄΄έχοντες και κατέχοντες΄΄ για τους οποίους κάποτε γινόταν λόγος, αλλά όχι τώρα πια... ενώ αντίθετα ο Χριστός δίδαξε, «Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη» (Πράξ. 20/κ/35).

Συμπέρασμα

Ο Θεός, εποπτεύει τα πάντα και αξιοποιεί τα πάντα για το καλό των ανθρώπων. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κοσμικοί άρχοντες μπορεί να λειτουργούν ως υπηρέτες του Θεού, όμως υπέρτατος Άρχοντας για τους πιστούς είναι ο Θεός και ο νόμος Του, ενώ καθήκον τους είναι να κάνουν «δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, ευχαριστίας υπέρ πάντων ανθρώπων, υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι, διά να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι» (Α~ Τιμ. 2/β/2). |

   

 






Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ  2011

            Πατήστε στους τίτλους    




Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων

Αναγνώριση και μετάνοια


Ωμή ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ
των Αγιων Γραφών



«Ελέω Θεού»...


Εξαφανίστηκαν οι άγιοι!


“Ο Θεός μου είπε να σας πω...”

 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ