Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία

Γιατί ο Θεός επιτρέπει ΑΝΑΞΙΟΥΣ άρχοντες;

Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων





Ο προφήτης Δανιήλ υμνεί τον Θεό αναγνωρίζοντας ότι «καθαιρεί βασιλείς και καθιστά βασιλείς» και, αναγγέλλοντας στον Ναβουχοδονόσορα την τιμωρία της παραφροσύνης του, δηλώνει ότι «ο Ύψιστος είναι Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων, και εις όντινα θέλει δίδει αυτήν» (Δαν. 2/β/21, 4/δ/17). Άλλη φορά όμως ο Θεός τον χαρακτηρίζει ως «τον δούλον μου» (Ιερ. 25/κε/9) και για τον Πέρση βασιλιά Κύρο λέει, «Ούτος είναι ο βοσκός μου και θέλει εκπληρώσει πάντα τα θελήματά μου» (Ησ. 44/μδ/28). Με βάση αυτά τα λόγια κάποιοι που διαβάζουν επιπόλαια και όχι στο σύνολό τους τις Γραφές, καταλήγουν στο εύκολο συμπέρασμα πως ΟΛΑ ΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ κατά τρόπο μοιρολατρικό. 

Όμως ο Ψαλμός 75/οε/7 λέει ότι «Ο Θεός είναι ο Κριτής^ τούτον ταπεινόνει, και εκείνον υψώνει», –λόγος που επαναλήφθηκε αιώνες μετά στο μεγαλυνάριο της παρθένου Μαρίας με τα λόγια, «Εκρύμνισεν δυνάστας από θρόνων, και ύψωσεν ταπεινούς» (Λουκ. 1/α/52)]–, και βοηθά να καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν είναι δέσμιος σε καταστάσεις, πρόσωπα και οικογένειες/δυναστείες που για κάποιο λόγο ή για κάποιο διάστημα επέτρεψε ή ανέχθηκε να είναι στην εξουσία, αφού μπορεί να ΄΄ταπεινώνει΄΄ και να ΄΄κρυμνίζει΄΄ άρχοντες και στη συνέχεια να εξυψώνει στη θέση τους κάποιους άλλους.

Χωρίς κανείς εδώ να αντιλέγει στην κυριαρχία του Θεού, τίθεται το ερώτημα τι περιεχόμενο δίνει ο καθένας σε τούτο τον όρο, επειδή το κισμέτ δεν είναι αποδεκτό από τη χριστιανική διδασκαλία, ούτε είναι δυνατόν οι Γραφές να φάσκουν και αντιφάσκουν^ δηλαδή αλλού να λένε ότι ο Θεός ρυθμίζει τα πολιτικά ζητήματα με απόλυτο τρόπο, και ύστερα να ζητάει ευθύνες από τους άρχοντες που ο Ίδιος προώθησε ή χρησιμοποίησε. Επίσης είναι δύσκολο να σκεφτούμε ότι ο Θεός θα μπορούσε να εμπλέκεται σε τόσο βρόμικες διαδικασίες όπως αυτές που χρησιμοποιούνται για να επιβάλλονται οι διοικήσεις των κρατών.

Ας δούμε, λοιπόν, πώς μπορεί να ορθοτομηθεί ο λόγος του Θεού στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Ηγωνίσθησαν δι’ εμέ 

Στις περικοπές Ιεζ. 26/κς/7 και 29/κθ/18-20 (βλέπε πλαίσιο), προσέχουμε ότι ο Θεός παρουσιάζεται να παρακινεί τον Ναβουχοδονόσορα να εκστρατεύσει κατά της Τύρου και, μάλιστα, ονομάζει τη δράση του ως «δουλείαν» (=εξηρτημένη εργασία) προς Αυτόν. Επιπλέον υπόσχεται ότι θα τον ανταμείψει παραδίδοντας στα χέρια του επιπλέον και την Αίγυπτο, ώστε από αυτήν να συλλέξει λάφυρα που θα είναι «ο μισθός εις το στράτευμα αυτού». Αν και όλοι οι νικηφόροι στρατοί συνήθιζαν να παίρνουν λάφυρα από τους ηττημένους, στην προκειμένη περίπτωση ο Κύριος εξηγεί: «Έδωκα εις αυτόν την γην της Αιγύπτου διά τον κόπον αυτού, με τον οποίον εδούλευσε κατ' αυτής, επειδή ηγωνίσθησαν δι' εμέ».




«Ιδού, θέλω φέρει κατά της Τύρου τον Ναβουχοδονόσορ βασιλέα της Βαβυλώνος, βασιλέα βασιλέων, από βορρά, μεθ' ίππων και μετά αρμάτων και μεθ' ιππέων και συνάξεως και λαού πολλού» (Ιεζ. 26/κς/7).



«Υιέ ανθρώπου, Ναβουχοδονόσορ ο βασιλεύς της Βαβυλώνος εδούλευσε το στράτευμα αυτού δουλείαν μεγάλην κατά της Τύρου· πάσα κεφαλή εφαλακρώθη και πας ώμος εξεδάρθη· μισθόν όμως διά την Τύρον δεν έλαβεν ούτε αυτός ούτε το στράτευμα αυτού διά την δουλείαν, την οποίαν εδούλευσε κατ' αυτής· διά τούτο ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ δίδω την γην της Αιγύπτου εις τον Ναβουχοδονόσορ βασιλέα της Βαβυλώνος· και θέλει σηκώσει το πλήθος αυτής και θέλει λεηλατήσει την λεηλασίαν αυτής και λαφυραγωγήσει τα λάφυρα αυτής· και τούτο θέλει είσθαι ο μισθός εις το στράτευμα αυτού. Έδωκα εις αυτόν την γην της Αιγύπτου διά τον κόπον αυτού, με τον οποίον εδούλευσε κατ' αυτής, επειδή ηγωνίσθησαν δι' εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός» (Ιεζ. 29:18-20).  



Ένας σχολιαστής διευκρινίζει πως αυτό το έργο τις εκστρατείες τους ενάντια στους Φοίνικες και την πρωτεύουσά τους Τύρο, οι Βαβυλώνιοι βεβαίως το έκαναν από δική τους έχθρα και κατακτητική διάθεση όπως το ίδιο έκαναν στη συνέχεια και προς την Αίγυπτο. Ούτε είχαν υπόψη τους τον Θεό όταν σχεδίασαν τις επιδρομές τους, ούτε Τον ρώτησαν, ούτε ζήτησαν τη βοήθειά Του. Εκείνοι ωθούνταν από τα δικά τους ιδιοτελή και φιλόδοξα κίνητρα, αν και, εν τέλει, όλα αυτά εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του Θεού και ο Κύριος αυτό το αναγνωρίζει.

Μοιάζει με τον πλοίαρχο ενός ιστιοφόρου που εκμεταλλεύεται σοφά τους ανέμους για να οδηγήσει το πλοίο του, χωρίς να είναι αυτός υπεύθυνος για την κατεύθυνση ή την ορμή τους. Έτσι και ο Θεός αξιοποίησε πολλές φορές την κακία των Βαβυλωνίων ή άλλων λαών και αρχόντων, για να εξυπηρετήσει τους δικούς του αγαθούς και παιδαγωγικούς σκοπούς ή για να τιμωρήσει λαούς εξαιτίας της πέρα από κάθε όριο παράδοσής τους στην αμαρτία και τον εκφυλισμό.

Τα ιστορικά αυτά γεγονότα, εντούτοις, δεν δικαιολογούσαν ούτε αθώωναν τη σκληρότητά τους και τη βία τους, γι’ αυτό και στη συνέχεια της ιστορίας ο Θεός προλέγει τα δεινά που περιμένουν π.χ. την Βαβυλώνα: «Είναι καιρός εκδικήσεως του Κυρίου· ανταπόδομα αυτός ανταποδίδει εις αυτήν. Η Βαβυλών εστάθη ποτήριον χρυσούν εν τη χειρί του Κυρίου, μεθύον πάσαν την γήν· από του οίνου αυτής έπιον τα έθνη· διά τούτο τα έθνη παρεφρόνησαν» (Ιερ. 51/να/6-7). 

Αν και η Βαβυλώνα και οι ηγέτες της στάθηκαν εύχρηστο σκεύος«ποτήριον χρυσούν»– στα χέρια του Θεού, φέρνοντας στα έθνη την τιμωρία που τους άξιζε, ήρθε η ώρα για να πληρώσουν και αυτοί το αντίτιμο της δικής τους αμαρτίας και κακίας. Οι ειδωλολάτρες αυτοί άνθρωποι ποτέ δεν αντιλήφθηκαν ότι οι εκστρατείες και οι νίκες τους είχαν σχέση με ειδική πρόνοια του Θεού και έδιναν τη δόξα στους δικούς τους ψεύτικους θεούς. Αν και ο Ναβουχοδονόσορ κάποτε αναγκάστηκε –εκ των πραγμάτων– να αναγνωρίσει και να δοξάσει τον Θεό, δεν έκαναν το ίδιο και οι διάδοχοί του, όπως εξιστορεί ο Δανιήλ και άλλοι Προφήτες.

Μάλιστα ο εγγονός του Βαλτάσαρ έφτασε στο άκρο της ασέβειας να χρησιμοποιήσει τα ιερά σκεύη του ναού της Ιερουσαλήμ στο πορνικό και ηδονιστικό του συμπόσιο, όπου «Έπινον οίνον και ήνεσαν τους θεούς τους χρυσούς και αργυρούς, τους χαλκούς, τους σιδηρούς, τους ξυλίνους και τους λιθίνους» (Δαν. 5/ε/4). Τότε, όταν ξεπεράστηκαν όλα τα όρια της ανοχής του Θεού, ξέσπασε η άγια οργή και ένα πνευματικό χέρι έγραψε στον τοίχο την παροιμιώδη πλέον φράση: «Μενέ, Μενέ, Θεκέλ, Ουφαρσίν», και σε εκπλήρωση της ερμηνείας που έδωσε ο Δανιήλ, εκείνη την ίδια νύχτα η Βαβυλώνα καταλήφθηκε από τους Μήδους, επαληθεύοντας τον παντοτινό νόμο που αναφέρθηκε από την αρχή, ότι ο δηλαδή ο Θεός«καθαιρεί βασιλείς και καθιστά βασιλείς» (Δαν. (2/β/21).

Δεν συμβαίνει πάντοτε

Τα ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ασχολούνται κυρίως με το λαό Ισραήλ και τα δύο βασίλεια που προέκυψαν από αυτόν, και είναι γραμμένα σε τρόπο που ο αναγνώστης –αρχικά Εβραίος– να αντιλαμβάνεται πώς ο Θεός εργάζεται για το λαό αυτό. Αν όμως αυτό θελήσουμε να το εφαρμόσουμε σε ευρύτερο ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο, οδηγούμαστε σε λάθος συμπεράσματα και ένα είδος μοιρολατρίας που κατακρίνεται από την Βίβλο. Ατυχώς κάτι ανάλογο έπραξαν συχνά οι Έλληνες –και όχι μόνο– όταν έφτασαν να ανακηρύττουν το έθνος τους ως το ΄΄νέο περιούσιο έθνος του Θεού΄΄ και να μιλούν για ΄΄τον θεό της Ελλάδος΄΄... [Θυμηθείτε πως την ίδια ώρα  που Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Πίνδου ΄΄έβλεπαν την Αγία Σκέπη (Ελληνίδα Παναγία)΄΄ να ευλογεί τα όπλα τους, Ιταλοί ΄΄έβλεπαν την Μαντόνα (Ιταλίδα Παναγία)΄΄ να ευλογεί τα δικά τους!!!].

Θεοκρατία ή ανθρωποκρατία;

Απέναντι στα ανθρώπινα συστήματα διοίκησης, (βασιλείες, αυτοκρατορίες, λαοκρατίες, δικτατορίες, δημοκρατίες κ.λπ.), με άλλα λόγια κάθε σύστημα που εμπνευστής και διαχειριστής του είναι ο πεσμένος αμαρτωλός άνθρωπος, το μόνο πολιτειακό σύστημα του Θεού είναι η θεοκρατία,[*] γι’ αυτό και σε όλες τις σελίδες της Αγίας Γραφής περιγράφεται, επαγγέλλεται και διακηρύττεται η Βασιλεία του Θεού ή Βασιλεία των Ουρανών.

Αν και ο Θεός ανέχθηκε μέσα στις χιλιετηρίδες οι άνθρωποι να αναπτύξουν και να εφαρμόσουν διάφορα διοικητικά συστήματα, και μάλιστα ζήτησε από τους πιστούς Του να σέβονται και να εργάζονται κάτω από αυτά, κανένα δεν έχει την θεία επιδοκιμασία. Αν και όπως είπε ο Παύλος στον Άρειο Πάγο της αρχαίας Αθήνας, ο Θεός «έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ' όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών» (Πράξ. 17/ιζ/26), τούτο δεν έγινε για να γραφτούν στις δέλτους της ιστορίας και στις πινακίδες των πλατειών τα ονόματα σφαγέων και καταπιεστών των λαών, αλλά έκρινε πως έτσι ήταν πρόσφορο, «διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (εδ. 27).

Με άλλα λόγια ο Θεός επιτρέπει τις αποτυχημένες ανθρώπινες προσπάθειες για να βοηθήσει τους ειλικρινείς ανθρώπους να καταλάβουν την διαβεβαίωση ότι «Κάλλιον να ελπίζη τις επί Κύριον, παρά να θαρρή επ' άρχοντας» και την προειδοποίηση «Μη πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιόν ανθρώπου, εκ του οποίου δεν είναι σωτηρία» (Ψαλμ. 118/ριη/9, 146/ρμς/3) όμως δεν εγκρίνει ούτε επικροτεί κανένα ανθρώπινο πολιτειακό ή άλλο σύστημα διοίκησης, εκτός από το καθεστώς της δικής Του Βασιλείας.

Βασιλείς στον Ισραήλ

Ο Θεός δεν είχε εκφράσει ακόμη τις σκέψεις και αποφάσεις Του περιμένοντας ίσως να φανεί η ανθρώπινη διάθεση και αδυναμία, και στον αρχαίο Ισραήλ αρχικά ίσχυσε ένα προσωρινό σύστημα διοίκησης μέσω Κριτών και Προφητών. Όμως στον λαό δεν άρεσε αυτή η ρύθμιση, γι’ αυτό και σύντομα απευθύνθηκαν στον Σαμουήλ με το αίτημα: «Κατάστησον λοιπόν εις ημάς βασιλέα διά να κρίνη ημάς, καθώς έχουσι πάντα τα έθνη» (Α~ Σαμ. 8/η/5).



ΘΕΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ


«Ούτος θέλει είσθαι ο τρόπος του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει εφ' υμάς· τους υιούς υμών θέλει λαμβάνει και διορίζει εις εαυτόν, διά τας αμάξας αυτού και διά ιππείς αυτού και διά να προτρέχωσι των αμαξών αυτού. Και θέλει διορίζει εις εαυτόν χιλιάρχους και πεντηκοντάρχους· και εις το να εργάζωνται την γην αυτού και να θερίζωσι τον θερισμόν αυτού, και να κατασκευάζωσι τα πολεμικά αυτού σκεύη και την σκευήν των αμαξών αυτού. Και τας θυγατέρας σας θέλει λαμβάνει διά μυρεψούς και μαγειρίσσας και αρτοποιούς· και τους αγρούς σας και τους αμπελώνάς σας και τους ελαιώνάς σας τους καλητέρους θέλει λάβει και δώσει εις τους δούλους αυτού. Και το δέκατον των σπαρτών σας και των αμπελώνων σας θέλει λαμβάνει και δίδει εις τους ευνούχους αυτού και εις τους δούλους αυτού. Και τους δούλους σας και τας δούλας σας και τους καλητέρους νέους σας και τους όνους σας θέλει λαμβάνει και διορίζει εις τας εργασίας αυτού. Τα ποίμνιά σας θέλει δεκατίζει· και σεις θέλετε είσθαι δούλοι αυτού. Και θέλετε βοά εν εκείνη τη ημέρα ένεκα του βασιλέως σας, τον οποίον σεις εκλέξατε εις εαυτούς· αλλ' ο Κύριος δεν θέλει σας επακούσει εν εκείνη τη ημέρα».         (Α~ Σαμ. 8/η/11-18).



Πριν ο Κύριος επιτρέψει στον Σαμουήλ να ικανοποιήσει αυτή την επιθυμία, τους προειδοποίησε έντονα (βλέπε πλαίσιο): «Ούτος θέλει είσθαι ο τρόπος του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει εφ' υμάς· (...) Και θέλετε βοά εν εκείνη τη ημέρα ένεκα του βασιλέως σας, τον οποίον σεις εκλέξατε εις εαυτούς· αλλ' ο Κύριος δεν θέλει σας επακούσει εν εκείνη τη ημέρα» (Α~ Σαμ. 8/η/11-18). Όμως ο λαός δεν άλλαξε νου και επέμεινε στην απόφασή του, με τα γνωστά δυσάρεστα αποτελέσματα. Ας θυμηθούμε ενδεικτικά πώς, όταν μετά το θάνατο του Σολομώντα ο λαός ζήτησε από τον διάδοχό του να ελαφρώσει τη φορολογία, ο Ροβοάμ απάντησε σκληρά: «Ο πατήρ μου εβάρυνε τον ζυγόν σας, αλλ' εγώ θέλω κάμει αυτόν βαρύτερον· ο πατήρ μου σας επαίδευσε με μάστιγας, αλλ' εγώ θέλω σας παιδεύσει με σκορπίους» (Β~ Χρον. 10/ι/13-14).[**]

Τον οποίον σεις εκλέξατε...

Ας προσέξει ο αναγνώστης ότι, ενώ ήταν ο Θεός που διάλεξε τον Σαούλ για βασιλιά του Ισραήλ –και μετέπειτα τον Δαβίδ–, στην παραπάνω προειδοποίησή Του λέει πως θα υποφέρετε δεινά «ένεκα του βασιλέως σας, τον οποίον σεις εκλέξατε εις εαυτούς». Πώς γίνεται αυτό, αφού τουλάχιστον οι πρώτοι βασιλείς εκλέχτηκαν με απευθείας επιλογή του Θεού; (Α~ Σαμ. 10/ι/24, 16/ις/12-13). 

Οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα δεν αφορά το Χ ή Ψ πρόσωπο που συμβαίνει εκάστοτε να βρεθεί σε κάποια θέση εξουσίας –με οποιεσδήποτε συνθήκες– αλλά για το γεγονός ότι όλα τα  άλλα συστήματα εξουσίας ως θεσμοί προέκυψαν με απόφαση των ανθρώπων (του λαού) που αρνήθηκαν την Βασιλεία του Θεού. Στο παράπονο του Σαμουήλ ο Θεός εξήγησε: «Δεν απέβαλον σε, αλλ' εμέ απέβαλον από του να βασιλεύω επ' αυτούς» (Α~ Σαμ. 8/η/7).

Στη λογική του Θεού είναι «μακάριον το έθνος, του οποίου ο Θεός είναι ο Κύριος» (Ψαλμ. 33/λγ/12), όμως οι άνθρωποι με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνουν: «Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύση εφ' ημάς» (Λουκ. 19/ιθ/14).

Τι ελπίζουμε;

Ο αρχαίος Ψαλμωδός έγραψε λόγια που ισχύουν απόλυτα και σήμερα: «Εν τω Θεώ είναι η σωτηρία μου και η δόξα μου· (...) Οι κοινοί άνθρωποι βεβαίως είναι ματαιότης, οι άρχοντες ψεύδος· εν τη πλάστιγγι πάντες ομού είναι ελαφρότεροι αυτής της ματαιότητος. Μη ελπίζετε επί αδικίαν και επί αρπαγήν μη ματαιόνεσθε· πλούτος εάν ρέη, μη προσηλόνετε την καρδίαν σας» (Ψαλμ. 62/ξβ/7-10).

Ενώ όμως αυτά ήταν γνωστά, πολλοί έσπευδαν τα τελευταία χρόνια, να απολαύσουν τον πλούτο που έρεε και γέμιζαν τη ζωή τους με πολυτέλεια, ακριβά αυτοκίνητα, σκάφη αναψυχής, εξωτικά ταξίδια, καταναλωτικές συνήθειες που συνοδεύονταν από πιστωτικές κάρτες και δωροδάνεια, διακοποδάνεια και πολλές άλλες κοσμικότητες. Σήμερα που η βραδυφλεγής εκείνη βόμβα έσκασε μέσα στα χέρια τους, προσπαθούν να μαζέψουν τα συντρίμμια της ζωής τους, πληγωμένοι και απογοητευμένοι, και προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη σε άλλους ανθρώπους.

Αλλά οι Γραφές μιλούν ανέκαθεν για προσωπική ανάνηψη. Να μετανοήσουμε για τις αλαζονείες και την τρυφηλότητα που είχε γεμίσει τη ζωή μας. Πριν από χιλιετίες ο προφήτης εξηγούσε:«Ιδού, αύτη ήτο η ανομία της αδελφής σου Σοδόμων, υπερηφανία, πλησμονή άρτου και αφθονία τρυφηλότητος, αυτής και των θυγατέρων αυτής· τον πτωχόν δε και τον ενδεή δεν εβοήθει και υψούντο και έπραττον βδελυρά ενώπιόν μου· όθεν, καθώς είδον ταύτα, ηφάνισα αυτάς» (Ιεζ. 16/ις/49-50). Αυτή την όντως σοδομική αμαρτία πόσοι άραγε είναι έτοιμοι να την εγκαταλείψουν για να αποφευχθεί η ΄΄πύρινη΄΄ τιμωρία του κόσμου; Δυστυχώς ελάχιστοι!!! |

__________________________

[*] Με τον όρο ΄΄θεοκρατία΄΄ εδώ δεν αναφερόμαστε σε ανθρώπινα συστήματα όπου καταχρηστικά διάφοροι κληρικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες καπηλεύονται τα πολιτικά πράγματα και λειτουργούν ως σφετεριστές των αξιωμάτων ως δήθεν εκπρόσωποι του Θεού (παποκαισαρισμός) αλλά στο γνήσιο καθεστώς όπου βασιλεύει ο Θεός με τους δικούς Του Νόμους και με τα δικά Του όργανα.

[**] Αν αυτά τα λόγια θυμίζουν στον αναγνώστη τη σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, αυτό είναι άλλη μία απόδειξη πως οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν αδιόρθωτοι τα ίδια λάθη.





Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ  2011

            Πατήστε στους τίτλους    




Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων

Αναγνώριση και μετάνοια


Ωμή ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ
των Αγιων Γραφών



«Ελέω Θεού»...


Εξαφανίστηκαν οι άγιοι!


“Ο Θεός μου είπε να σας πω...”

 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ