Πάλι από το περιοδικό «Ιωάννης ο Βαπτιστής», (τ. 561, Φεβρουάριος 2011), αντιγράφουμε, σχετικά με όσα γράφαμε στο προηγούμενο τεύχος μας για το κήρυγμα:
Κήρυγμα ακαθαρσίας!
Θρησκευτικός αμοραλισμός!
Η διδαχή του
Ευαγγελίου ξεκινά και με αγνές προθέσεις. Ο εργάτης της Εκκλησίας
κηρύττει χωρίς ν' αποβλέπει σε προσωπικά οφέλη, χωρίς ατομικά
συμφέροντα, χωρίς πονηρία και δόλο. Αυτό τονίζεται από τον απόστολο
Παύλο με το «ούτε εν δόλω».
Κηρύττει ο
λειτουργός της Καινής Διαθήκης μόνο για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία
του λαού. Είναι ο ανιδιοτελής και απονήρευτος άνθρωπος. Δεν έχει σχέση
με απάτες.
Γέμισε ο κόσμος
από απατεώνες του πνεύματος. Εργάζονται με δόλιους τρόπους και με
πονηρούς σκοπούς. Εργάζονται δραστήρια όπως τότε οι ψευδάδελφοι, οι
Ιουδαΐζοντες, πού ήθελαν να δημιουργήσουν προβλήματα και να θέσουν
προσκόμματα στο μεγάλο Απόστολο, πετυχαίνοντας συγχρόνως το στόχο τους:
Να κατασκευάσουν οπαδούς προσωπικούς (Γαλ. 6/ς/13).
Ακόμα και τη Μεσσιακή ανάγκη του λαού εκμεταλλεύτηκαν κατά καιρούς θρησκευτικοί απατεώνες.
Θυμηθείτε τον
ψευτομεσσία Θευδά, για τον οποίον κάνει λόγο ο άγιος εκείνος φαρισαίος,
ο Γαμαλιήλ (Πράξ. 5/ε/36). Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Ουκ
έστι δόλος, φησί, το πράγμα, ουδέ απάτη, ίνα ενδώμεν. Ουκ έστιν υπέρ
μυσαρών πραγμάτων, οίον γοήτων και μάγων και ακαθαρσίας, φησίν. Ούτε εν
δόλω, ούτε επί στάσει τινί, όπερ ο Θευδάς εποίησεν»
(Ε.Π.Ε. 22,382). Μετάφρασις: Η υπόθεση του Ευαγγελίου δεν είναι δόλος
και απάτη, για να φοβηθούμε. Δεν μιλάει (το Ευαγγέλιο) και δεν
υποστηρίζει βδελυρά πράγματα, ούτε για γόητες μιλάει και για μάγους και
ανηθικότητα. Ούτε έχει σχέση με δόλο. Ούτε αποβλέπει να κάνει καμιά
επανάσταση, σαν εκείνη, που έκανε ο Θευδάς.
Να αρέσουμε στον Θεό
Ο απόστολος Παύλος
δεν ήταν πλάνος. Ήταν ο γνήσιος εργάτης του Θεού. Ήταν ο δόκιμος του
Θεού. Τον δοκίμασε, τον βρήκε άξιο της εκλογής Του και του εμπιστεύτηκε
το θησαυρό Του. Τον έκανε σκεύος Του. «Έχομεν τον θησαυρόν τούτον εν οστρακίνοις σκεύεσιν, ίνα η υπερβολή της δυνάμεως η του Θεού και μη εξ ημών» (Β' Κορ. 4/δ/7).
Πώς ήξερε ο Θεός,
ότι ο διώκτης Του Σαύλος ήταν άξιος να του εμπιστευτεί το Ευαγγέλιο, τη
μεγαλύτερη αποστολή μέσα στην ιστορία; Ως παντογνώστης.
• Γνώριζε ο Θεός την καρδιά του Παύλου και την πρόθεσή του.
• Γνώριζε, ότι, αν ο ζήλος του στρεφόταν σε σωστό κανάλι, θα κατακτούσε ολόκληρη την οικουμένη.
• Γνώριζε, ότι δεν θα αλλοίωνε στο παραμικρό το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.
• Γνώριζε τέλος,
ότι θα συνέβαλλε ο Παύλος με τον αγώνα του στο να καθίσταται συνεχώς
και δοκιμότερος και αξιότερος κήρυκας της Αλήθειας Του.
Γι' αυτό και του εμπιστεύτηκε την πιο δύσκολη αποστολή. Λέει ο ίδιος: «Δεδοκιμάσμεθα υπό του Θεού πιστευθήναι το ευαγγέλιον» (Α' Θεσ. 2/β/3).
• «Έχει συνείδηση ο Παύλος, ότι είναι «οικονόμος μυστηρίων Θεού» (Α' Κορ. 4/δ/1). Γι' αυτό θέλει να κρατήσει αναλλοίωτο το ευαγγέλιο. «Ούτω λαλούμεν».
• Δεν τον ενδιαφέρει τί θα πει ο κόσμος. Δεν τον ενδιαφέρει να αρέσει σε ανθρώπους. Τον ενδιαφέρει να αρέσει στο Θεό: «Ουχ ως ανθρώποις αρέσκοντες , αλλά τω Θεώ τω δοκιμάζοντι τας καρδίας ημών».
Ό,τι κηρύττει, δεν είναι δικό του, για να μπορεί να το προσαρμόζει σε
ορέξεις και επιθυμίες ανθρώπων. Ό,τι κηρύττει, είναι αποκάλυψη Θεού.
Δεν επιδέχεται βελτίωση^ είναι τέλειο. Δεν χωρεί αλλοίωση^ είναι
διαχρονικό.
Η Εκκλησία δεν
προσαρμόζεται στις ορέξεις και τις επιθυμίες του κόσμου. Προσεγγίζει
μεν τον άνθρωπο με ξεχωριστό για κάθε εποχή τρόπο, αλλ' εκείνο, πού του
δίνει, είναι το ένα και το αυτό, το αναλλοίωτο, το αιώνιο, το
αμετάβλητο, το ουράνιο: Το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.
Κάποτε ενεργούμε σαν να υπάρχουν πελατειακές σχέσεις ανάμεσα σε ποιμαίνουσα και ποιμαινομένη Εκκλησία.
• Κληρικοί δεν λαλούν τα πρέποντα, αλλά τα αρέσκοντα στους ανθρώπους.
• Προσέχουν μη κακοκαρδίσουν τους "πελάτες", τους χριστιανούς.
• Προσαρμόζουν το κήρυγμα και τη συμπεριφορά τους ανάλογα με τις επιθυμίες των "πιστών".
Αυτό συνιστά
προδοσία. Ό,τι παρέδωσε ο Κύριος, ό,τι παρέδωσαν οι Απόστολοι, ό,τι
παρέδωσε η Καινή Διαθήκη, ό,τι παραδίδει η Εκκλησία, αυτά λαλούμε και
αυτά κηρύττουμε. Και όποιος θέλει, ας τα ακούει.
Άλλο σύγχρονος
τρόπος προσεγγίσεως των ανθρώπων και σύγχρονος τρόπος προσφοράς του
Ευαγγελίου, και άλλο αλλοίωση του Ευαγγελίου, για να αρέσουμε σε
ανθρώπους, για να μη γίνουμε δυσάρεστοι, για να μη γίνουμε μισητοί.
Τελικά γιατί κηρύττουμε;
Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκης
Ο Θεός ας φωτίσει όλους όσοι εν προκειμένω το χρειάζονται. |
Επειδή
πολλοί νομίζουν ότι όλα τους ανήκουν, μερικές φορές φτάνουν στο σημείο
της παρανόησης (αν όχι παραφροσύνης). Για τούτο ήταν ορθή η τοποθέτηση
του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου, που απαντώντας σε ερωτήσεις
δημοσιογράφων, μετά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (4-2-2011) είπε:
«Σε
ό,τι αφορά τη θεωρητική άποψη περί θεοκρατικών ή δικτατορικών
καθεστώτων, λόγω του ότι είναι αραβικά ή μουσουλμανικά κράτη, ποτέ μου
δεν το πίστεψα αυτό. Δεν θεωρώ ότι η έννοια της Δημοκρατίας έχει
οποιαδήποτε εθνοτική ή φυλετική ή θρησκευτική βάση.
Η
έννοια της Δημοκρατίας είναι μια πανανθρώπινη και οικουμενική έννοια.
Ας μη ξεχνάμε ότι η έννοια της Δημοκρατίας δεν ξεκίνησε από μία
χριστιανική χώρα, ξεκίνησε από μία χώρα πολυθεϊστική, με το δωδεκάθεο
της Αρχαίας Ελλάδας.
Και δεν ήταν η Δύση ή η Ανατολή, ήταν μια χώρα με τα δικά της χαρακτηριστικά, εκείνης της εποχής».
Η αλήθεια είναι ότι η χριστιανική διδασκαλία πουθενά δεν
αναφέρεται σε δημοκρατικά πολιτεύματα, επειδή απλούστατα δεν ασχολείται
με την πολιτική. Ούτε βέβαια με φυλετικές και άλλες προτιμήσεις.
Για να είμαστε βιβλικοί, το μόνο σύστημα που προβάλλει η Βίβλος είναι η
Βασιλεία του Θεού, για την οποία κήρυξε ο Χριστός και οι Απόστολοι, και
για την έλευση της οποίας οι χριστιανοί προσεύχονται. Αυτή βεβαίως δεν
έχει καμία σχέση με την “θεοκρατία” ή "ελέω Θεού βασιλεία" των κοσμικών
αρχόντων από την οποία τόσα δεινά υπέφεραν οι λαοί ανά τους αιώνες. |
«ΒΑΛΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΝ ΘΕΟ»
|
Ο Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλος σε πρόσφατη συνέντευξή του εξήγησε:
[…]
στην παρούσα φάση και στο σημείο, που έχουμε φθάσει χρειαζόμαστε
υπομονή, σύμπνοια, ενότητα, σοβαρότητα, προβληματισμό και διάθεση
θυσίας. Χρειαζόμαστε ακόμη αληθινή δικαιοσύνη στην αντιμετώπιση του
οικονομικού βάρους και βέβαια δεν χρειαζόμαστε αλαζονεία από τους
κρατούντες, αλλά κατανόηση, ειλικρίνεια και διάλογο. Χρειαζόμαστε ακόμη
εγρήγορση απέναντι στις φωνές όσων μέσα από μία καταστροφή θέλουν να
δικαιώσουν τις θέσεις τους.
Είναι
σημαντικό να καταλάβουμε ότι η κρίση είναι πρωτίστως πνευματική και
δευτερευόντως οικονομική. Αν αυτό δεν το καταλάβουμε τότε έχουμε όντως
πρόβλημα διεξόδου. Χάσαμε το νόημα της ζωής μας. Το εγκλωβίσαμε στο
παρόν, το εντοπίσαμε στην καλοπέραση και την ευδαιμονία.
Ξεχάσαμε τον καθαρό λόγο τού Χριστού^ «ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ' επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού».
Έτσι
γίναμε εύκολα θύματα και χάψαμε τα δολώματα όσων μας υποσχέθηκαν πιο
πολύ άρτο και καλοπέραση. Βάλαμε τον Θεό και την αλήθειά του στην άκρη
και το μόνο, που πετύχαμε να μετατρέψουμε "σε σκουπίδι" τον άνθρωπο.
Μας πονάει να δούμε την αλήθεια κατάματα, αλλά χωρίς αυτήν δεν
σωζόμαστε.
Ο
τρόπος πού ζούμε, ποιο νόημα ζωής υπηρετεί; Την θέωση του ανθρώπου ή
την σκουπιδοποίησή του. Αυτό το ερώτημα είναι η άκρη του αδιεξόδου.
Βλέπουμε ότι η λεγομένη παγκοσμιοποίηση έτσι αντιμετωπίζει τον άνθρωπο.
Ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι είχε θέσει το δίλημμα^ «Ελευθερία ή ευτυχία».
Εμείς κυνηγήσαμε την υλική ευζωία και χάσαμε τον εαυτό μας. [...]
Ο λόγος του Θεού προειδοποιεί: «Μη πλανάσθε, ο Θεός δεν εμπαίζεται· επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει» (Γαλ. 6/ς/7), αλλά ο άνθρωπος δεν προσέχει. |
