Το «βάπτισμα  του Πνεύματος» 

Θέλοντας να απαντήσουν σε προηγούμενη δημοσίευσή μας («Ποιοι βαφτίζονται με Άγιο Πνεύμα» – «Τ» σελ. 4720), και να ανατρέψουν/διαψεύσουν τη θέση και φράση μας, ότι «δεν υπάρχει ούτε ένα εδάφιο στην Καινή Διαθήκη που να συστήνει να ζητάμε να βαπτιστούμε με Άγιο Πνεύμα», δύο αναγνώστες έσπευσαν να μας "θυμίσουν" το χωρίο Λουκ. 11/ια/13, που λέει: «Ει ουν υμείς πονηροί υπάρχοντες οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο πατήρ ο εξ ουρανού δώσει πνεύμα άγιον τοις αιτούσιν αυτόν» (Και σε μετάφραση: «Αν λοιπόν εσείς, παρ' όλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει το Άγιο Πνεύμα σε όσους του το ζητούν» – ΝΔΜ), για το οποίο μάλιστα ο ένας επεσήμανε ότι πρόκειται για «ξεκάθαρο εδάφιο».

Αν και κανονικά θα έπρεπε να αγνοήσουμε αυτές τις επιστολές, όπως γίνεται από όλα τα έντυπα του κόσμου, καθώς στάλθηκαν ανώνυμες και ανυπόγραφες (ωσάν οι αποστολείς τους να έκαναν κάποιο έγκλημα), ήρθε όμως και μία τρίτη επιστολή με το ίδιο “επιχείρημα” – πολύ συντομότερη, όμως αυτή τη φορά επώνυμη. Έτσι αποφασίστηκε, αποφεύγοντας κάθε αντιπαράθεση σε αστήριχτα και μακριά από κάθε ερμηνευτική δεοντολογία “επιχειρήματα”, και χωρίς να εμπλακούμε σε στείρα δογματική “διαμάχη”, να δημοσιευθεί μία πλήρης μελέτη του θέματος, με την βεβαιότητα πως κάθε καλόπιστος αναγνώστης πρόθυμα θα παραμερίσει τυχόν δογματικά ματογυάλια, για να αποδεχθεί τη βιβλική αλήθεια και διδασκαλία. |

Ερχόμαστε ευθύς στην ουσία του πράγματος, ρωτώντας με κάθε καλή προαίρεση: –Έχει οποιαδήποτε σχέση το προαναφερθέν και δήθεν "ξεκάθαρο" χωρίο, με το θέμα που ασχοληθήκαμε στον «Τ»;
Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο ένα ξεκάθαρο «ΟΧΙ!» Αρκεί να θυμίσουμε ότι ο τίτλος του ελεγχόμενου κειμένου μας ήταν: «Ποιοι βαφτίζονται με Άγιο Πνεύμα;» (με το ρήμα βαφτίζονται ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΜΕΝΟ).

Δικαιούμαστε να ρωτήσουμε: –Το χωρίο Λουκ. 11/ια/13 περιέχει οποιαδήποτε νύξη για «ΒΑΠΤΙΣΜΑ με Άγιο Πνεύμα»; Και πάλι η απάντηση είναι ξεκάθαρα «ΟΧΙ!».

Κάθε γνώστης της Αγίας Γραφής ξέρει καλά πως το «ΒΑΠΤΙΣΜΑ με Άγιο Πνεύμα» είναι εντελώς διαφορετικό από την «ΠΛΗΡΩΣΗ με Άγιο Πνεύμα» και όλα τα άλλα παρόμοια, (ΔΩΡΕΑ, ΕΝΟΙΚΗΣΗ, ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ, ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ κ.λπ.). Κάθε προσπάθεια σύνδεσης του χωρίου του Λουκά με το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος», αν μη τι άλλο φανερώνει προσπάθεια υπεραπλούστευσης του ζητήματος και επιπολαιότητα στη μελέτη των ιερών κειμένων.


1. Το «Βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πλήρωση με Άγιο Πνεύμα

Η πλήρωση με Άγιο Πνεύμα δεν ήταν άγνωστη στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα γρήγορο ξεφύλλισμα της Βίβλου φέρνει χωρία όπως:
• «άνθρωπον εις τον οποίον υπάρχει το πνεύμα του Θεού» –Γέν. 41/μα/38
• «ενέπλησα αυτόν πνεύματος θείου» –Εξ. 31/λα/3
• «και ενέπλησεν αυτόν πνεύματος θείου» –Έξ. 35/λε/31
• «εκάθησεν επ' αυτούς το πνεύμα» –Αρ. 11/ια/25 
• «ο Κύριος να επέθετεν επ' αυτούς το πνεύμα αυτού» – Αρ. 11/ια/29
• «ήλθεν επ' αυτόν το πνεύμα του Θεού» –Αρ. 24/κδ/2
• «άνθρωπον εις τον οποίον είναι το πνεύμα» –Αρ. 27/κζ/18
• «ήτο επ' αυτόν το Πνεύμα του Κυρίου» –Κρ. 3/γ/10
• «το Πνεύμα του Κυρίου περιεχύθη» –Κρ. 6/ς/34
• «επήλθεν επί τον Ιεφθάε πνεύμα Κυρίου» –Κρ. 11/ια/29 
• «επήλθεν επ' αυτόν το πνεύμα του Κυρίου» –Κρ. 14/ιδ/6
• «θέλει επέλθει επί σε πνεύμα Κυρίου» –Α΄ Σαμ. 10/ι/6 και πάρα πολλά άλλα παρόμοια.


Η πλήρωση δεν συνεπάγεται μονιμότητα. Ένα ποτήρι μπορεί σήμερα να γεμίσει με νερό και αύριο με κρασί^ σήμερα να είναι γεμάτο και αύριο το περιεχόμενό του να έχει στεγνώσει^ σήμερα να έχει γεμίσει και ύστερα κάποιος να το έχει αδειάσει και τώρα να είναι κενό. Αυτό ακριβώς συνέβαινε με όλες τις πληρώσεις με Άγιο Πνεύμα, όχι μόνο πριν αλλά και μετά από τον Χριστό. Για παράδειγμα οι μαθητές που «επλήσθησαν [γέμισαν] Πνεύματος Αγίου») την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξ. 2/β/4), χρειάστηκε να γεμίσουν ξανά με Πνεύμα Άγιο λίγο διάστημα αργότερα, όταν προσευχήθηκαν για θάρρος στη μαρτυρία τους και, όπως γράφει ο Λουκάς: «Μετά την δέησιν αυτών εσείσθη ο τόπος όπου ήσαν συνηγμένοι, και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας» (Πράξ. 4/δ/31). Γι' αυτό και η αποστολική προτροπή προς τους πιστούς είναι: «Πληρούσθε διά του Πνεύματος» (Εφεσ. 5/ε/18), οι δε υπηρέτες στις εκκλησιαστικές υποθέσεις πρέπει να είναι  «πλήρεις Πνεύματος Αγίου» (Πράξ. 6/ς/3), όπως π.χ. ο πρωτομάρτυρας Στέφανος και οι συνεργάτες του διάκονοι (Πράξ. 6/ς/5).

Όμως κανένα από αυτά τα χωρία, όπως και τα γεγονότα που περιγράφουν, δεν έχουν σχέση με το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος». Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι –ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Βαλαάμ και ο βασιλιάς Σαούλ– είχαν ΒΑΦΤΙΣΤΕΙ με Άγιο Πνεύμα. Αυτό δεν ισχύει για πλείστους άλλους λόγους, κυρίως όμως δεν ισχύει επειδή –αν αυτό συνέβαινε– θα ήταν ανακόλουθος ο ευαγγελιστής Ιωάννης, που με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο έγραψε: «Είπε περί του Πνεύματος, το οποίον έμελλον να λαμβάνωσιν οι πιστεύοντες εις αυτόν· διότι δεν ήτο έτι δεδομένον Πνεύμα Άγιον» (Ιωάν. 7/ζ/39). Αν όλοι οι προαναφερθέντες είχαν λάβει «Βάπτισμα Αγίου Πνεύματος», πώς ο Απόστολος του Χριστού θα μπορούσε να γράψει ότι «ΔΕΝ ΗΤΟ ΕΤΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΑΓΙΟΝ»; Και τι έννοια θα είχε η φράση του: «έμελλον να λαμβάνωσιν οι πιστεύοντες»;

Κατά παρόμοιο τρόπο, συνεπώς, είναι ολοφάνερο ότι η φράση «ο πατήρ ο εξ ουρανού δώσει πνεύμα άγιον τοις αιτούσιν αυτόν», στο προταθέν χωρίο του Λουκά, επίσης δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με το «ΒΑΠΤΙΣΜΑ του Αγίου Πνεύματος». Όλοι οι ευσεβείς άνθρωποι που άκουσαν τον Χριστό να λέει τα παραπάνω λόγια, ενθαρρύνονταν ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ από τον Θεό, όμως αυτή η χορήγηση αφορούσε άτομα χωρίς να έχουν αναγεννηθεί και χωρίς να είναι μέλη της Εκκλησίας, και δεν είχε την παραμικρή σχέση με το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» που, όπως θα δειχθεί, «έμελλον να λαμβάνωσιν οι πιστεύοντες» ως μέλη της Εκκλησίας μετά την Πεντηκοστή.


2. Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» ΠΡΟΛΕΧΘΗΚΕ από τον Ιωάννη Βαπτιστή

Ενώ, όπως είδαμε παραπάνω, οι Ιουδαίοι ήταν ήδη εξοικειωμένοι με διάφορες χορηγίες Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με τα χωρία που παρατέθηκαν και πλείστα άλλα, η πρώτη φορά που βρίσκουμε αναφορά σε «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» έγινε από το στόμα του Βαπτιστή Ιωάννη, ο οποίος εξήγησε σε όσους έρχονταν για να βαφτιστούν στον ποταμό Ιορδάνη: «Εγώ σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· ο δε οπίσω μου ερχόμενος είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάσω τα υποδήματα· αυτός θέλει σας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί» (Ματθ. 3/γ/11 και Λουκ. 3/γ/16, Ιωάν. 1/α/33).[1]

Μέχρι εκείνη την ημέρα κανείς δεν είχε ακούσει ούτε γνώριζε οτιδήποτε γι' αυτό που λέγεται «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος». Ήταν κάτι εντελώς καινούργιο και διαφορετικό από οτιδήποτε σχετικό μπορούσαν να θυμηθούν ή να σκεφτούν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, εντελώς άσχετο με οτιδήποτε είχε προηγηθεί στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης.


3. Το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» ΄΄ΔΕΝ ΗΤΟ έτι δεδομένον΄΄

Αν και ήδη αναφέραμε πλήθος χωρίων από τα οποία φαίνεται ότι το Άγιο Πνεύμα ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΝ στη γη πριν από τη γέννηση του Χριστού αλλά και σε όλη τη μεσσιανική Του δράση, μιλώντας μια γιορτινή ημέρα στο Ναό της Ιερουσαλήμ ο Χριστός διακήρυξε: «Όστις πιστεύει εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί ύδατος ζώντος θέλουσι ρεύσει εκ της κοιλίας αυτού». Και ενώ καθένας θα περίμενε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί αμέσως, ο Ευαγγελιστής διευκρινίζει στο επόμενο χωρίο: «Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος, το οποίον έμελλον να λαμβάνωσιν [αργότερα στο μέλλον] οι πιστεύοντες εις αυτόν· διότι δεν ήτο έτι δεδομένον Πνεύμα Άγιον, επειδή ο Ιησούς έτι δεν εδοξάσθη» – (Ιωάν. 7/ζ/38-39). [Βλ. πιο κάτω § 5]

Προσέχουμε πόσο σαφής είναι ο λόγος του Θεού και στα παραπάνω χωρία σημειώνουμε δύο ξεκάθαρες αλήθειες: (1) «έμελλον να λαμβάνωσιν», και (2) «δεν ήτο έτι δεδομένον Πνεύμα Άγιον». Και τα δύο μας οδηγούν να καταλάβουμε ότι “αυτό το Άγιο Πνεύμα” ή, μάλλον, αυτού του είδους η χορήγηση του Αγίου Πνεύματος, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από κάθε άλλη παρόμοια ενέργεια που κάποιοι μπορεί να θυμόνταν.

Αν λέγοντας «Άγιο Πνεύμα» στο συζητούμενο χωρίο του Λουκά (11/ια/13), ο Χριστός εννοούσε το «Βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα», –όπως λάθος νομίζουν οι αγαπητοί επιστολογράφοι– τότε θα ήταν χωρίς νόημα η υπόσχεση που έδωσε (13 κεφάλαια αργότερα και λίγο πριν αναληφθεί), λέγοντας: «Ιδού, εγώ αποστέλλω [αργότερα στο μέλλον] την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ' υμάς» (Λουκ. 24/κδ/49), αφού όλοι αυτοί θα είχαν ήδη λάβει αυτή την «δωρεά»…[2]

Θα ήταν χωρίς νόημα και η εντολή Του: «Να περιμένωσι [αργότερα στο μέλλον] την επαγγελίαν του Πατρός, την οποίαν ηκούσατε, είπε, παρ' εμού. Διότι ο μεν Ιωάννης εβάπτισεν εν ύδατι, σεις όμως θέλετε βαπτισθή εν Πνεύματι Αγίω ουχί μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. 1/α/4-5, 11/ια/26).

Και βεβαίως ήταν εντελώς διαφορετικό αυτό που έκανε ο Χριστός αμέσως μετά την Ανάσταση, όταν φυσώντας επάνω στους μαθητές είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον» (Ιωάν. 20/κ/22), για τον απλούστατο λόγο ότι παράλληλα αναφέρθηκε σε ένα διαφορετικό γεγονός που έπρεπε να περιμένουν να συμβεί [αργότερα στο μέλλον], λέγοντας: (Λουκ.24/κδ/49) και «Εγώ αποστέλλω την επαγγελίαν του Πατρός μου εφ' υμάς» «Θέλετε βαπτισθή εν Πνεύματι Αγίω ουχί μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. 1/α/4-5, 11/ια/26).

4. Το «Βάπτισμα Αγίου Πνεύματος» ΕΙΝΑΙ η ΄΄Επαγγελία του Πατρός΄΄

Το «Βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» για το οποίο μιλούσε ο Κύριος, ήταν διαφορετικό από το «εν ύδατι» βάπτισμα του Ιωάννη και, οπωσδήποτε, διαφορετικό από οποιαδήποτε άλλη εμπειρία με Άγιο Πνεύμα που ίσως είχαν στον παρελθόν, δεδομένου ότι ο Κύριος δεν αναφερόταν απλώς σε κάποια κοινή χορηγία Αγίου Πνεύματος, όπως  εκείνες στην Π.Δ., αλλά στο να λάβουν «παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος» (Πράξ. 2/β/33).

Αλλά για να μπορέσει να συμβεί αυτό, να έρθει δηλαδή στους ανθρώπους η «επαγγελία του Αγίου Πνεύματος», έπρεπε πρώτα να ανεβεί ο Ιησούς αναστημένος ενώπιον του Θεού, για να λάβει πρώτος Αυτός ο Ίδιος τούτη τη δωρεά. Η «επαγγελία του Αγίου Πνεύματος» ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό και ανώτερο από κάθε άλλη χορηγία Αγίου Πνεύματος  που είχε στην ανθρώπινη μορφή Του ο Ιησούς Χριστός.[3]

 Πιο καθαρά το εξήγησε αυτό ο  Πέτρος την ημέρα της Πεντηκοστής, λέγοντας: «Αφού λοιπόν υψώθη διά της δεξιάς του Θεού και έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος, εξέχεε τούτο, το οποίον τώρα σεις βλέπετε και ακούετε» (Πράξ. 2/β/33). Αυτό δεν μπορούσε να το κάνει ο Ιησούς ούτε η «επαγγελία» μπορούσε να εκπληρωθεί προηγουμένως, γι' αυτό και οποιαδήποτε αναφορά σε «Βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» πριν από την Πεντηκοστή ήταν άκαιρη.

Τα παραπάνω, αν και μοιάζουν καινοφανή, είναι απολύτως αληθινά. Ο Κύριος Ιησούς που έμελλε να είναι η «ΚΕΦΑΛΗ» του πνευματικού σώματος της Εκκλησίας, ως Αρχηγός αυτής της νέας Δημιουργίας εξ αναστάσεως, ως Πρωτότοκος εκ των νεκρών και μεταξύ πολλών αδελφών (Ρωμ. 8/η/29, Κολ. 1/α/18), ήταν απαραίτητο να είναι και ο Ίδιος «κοινωνός» αυτής της Επαγγελίας, όπως και έγινε μετά την ανάσταση.

Ο Παύλος εξηγεί ότι «αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας· όστις είναι αρχή, πρωτότοκος εκ των νεκρών, διά να γείνη αυτός πρωτεύων εις τα πάντα, διότι εν αυτώ ηυδόκησεν ο Πατήρ να κατοικήση παν το πλήρωμα» (Κολ. 1/α/18-19). Στο φως των παραπάνω αποκτούν ιδιαίτερο νόημα και οι λόγοι του Παύλου για τους πιστούς, όταν έγραφε: «προσεκλήθητε εις το να ήσθε συγκοινωνοί του Υιού αυτού Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Α΄ Κορ. 1/α/9) και οι λόγοι του Ιωάννη, όταν έγραφε: «διά να έχητε και σεις κοινωνίαν μεθ' ημών· και η κοινωνία δε ημών είναι μετά του Πατρός και μετά του Υιού αυτού Ιησού Χριστού» (Α~ Ιωάν. 1/α/3).

5. Μία διαφωτιστική προφητεία

Στο σημείο αυτό είναι βοηθητικό να θυμηθούμε την προφητεία από τα πρώτα χωρία του κεφαλαίου 42 του Ησαΐα, την οποία ο θεόπνευστος ευαγγελιστής Ματθαίος εφαρμόζει στον Κύριο ως Μεσσία: «Ιδού, ο δούλός μου, τον οποίον εξέλεξα, ο αγαπητός μου, εις τον οποίον η ψυχή μου ευηρεστήθη· θέλω θέσει το Πνεύμα μου επ' αυτόν, και θέλει εξαγγείλει κρίσιν εις τα έθνη· […] εωσού εκφέρη εις νίκην την κρίσιν· Και εν τω ονόματι αυτού θέλουσιν ελπίσει τα έθνη» (Ματθ. 12/ιβ/18-21).


Αυτή η προφητεία εκπληρώθηκε κατά ένα μέρος με την πρώτη έλευση του Χριστού στον κόσμο, όταν ανέλαβε την μεσσιανική αποστολή με το βάπτισμα στον Ιορδάνη από τον Βαπτιστή Ιωάννη, οπότε και το Άγιο Πνεύμα ήρθε και κάθισε επάνω Του, αποδεικνύοντας την αποστολή του Ιησού. Ο Βαπτιστής τότε ομολόγησε: «Εγώ δεν εγνώριζον αυτόν· αλλ' ο πέμψας με διά να βαπτίζω εν ύδατι εκείνος μοι είπεν· εις όντινα ίδης το Πνεύμα καταβαίνον και μένον επ' αυτόν, ούτος είναι ο βαπτίζων εν Πνεύματι Αγίω» (Ιωάν. 1/α/33).

Ο Πέτρος εξιστόρησε ότι ο Ιησούς «έλαβε παρά Θεού Πατρός τιμήν και δόξαν, ότε ήλθεν εις αυτόν τοιαύτη φωνή υπό της μεγαλοπρεπούς δόξης, ΄΄Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον εγώ ευηρεστήθην΄΄», βεβαιώνοντας συνάμα πως όλα αυτά τα έζησε ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας. Σημείωσε ωστόσο ότι, καθώς κατέβαιναν από το όρος της Μεταμόρφωσης, ο Κύριος έδωσε εντολή: «Μη είπητε προς μηδένα το όραμα, εωσού ο Υιός του ανθρώπου αναστηθή εκ νεκρών»  (Ματθ. 17/ιζ/9).

Η ολοκλήρωση εκπλήρωσης της παραπάνω προφητείας άρχισε μετά την άνοδο και τον δοξασμό του Χριστού στα δεξιά του Θεού, και ο Πέτρος εξυψώνει τώρα τον προφητικό λόγο των Γραφών πάνω από κάθε δική του εμπειρία, διδάσκοντας: «Έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον κάμνετε καλά να προσέχητε ως εις λύχνον φέγγοντα εν σκοτεινώ τόπω, εωσού έλθη η αυγή της ημέρας και ο φωσφόρος ανατείλη εν ταις καρδίαις υμών» (Β΄ Πέτρ. 1/α/17-19). Και με βάση τον λόγο της προφητείας του Ιωήλ, ερμήνευσε και εξήγησε την ημέρα της Πεντηκοστής το φαινόμενο της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, κατά το οποίο η Εκκλησία έζησε εκείνο που της είχε υποσχεθεί ο Χριστός: «Θέλετε βαπτισθή εν Πνεύματι Αγίω» (Πράξ. 1/α/4-5). Μόνο τότε πραγματοποιήθηκε εκείνο για το οποίο είχε μιλήσει ο Χριστός στο Ναό, επειδή πλέον ο Ιησούς «ΕΔΟΞΑΣΘΗ» (Ιωάν. 7/ζ/38-39). Γι’ αυτό η επιλογή της εορτής της Πεντηκοστής δεν ήταν τυχαία, όπως θα δούμε αλλού στη μελέτη μας^ ήταν η ημέρα που ο λαός του Θεού πρόσφερε στον Θεό τα ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΜΑΤΑ της γης (Έξ. 23/κγ/16; Λευ. 23/κγ/15; Αρ. 28/κη/26, Πράξ. 2/β/1).

6. Καταλήγοντας

Κάθε προσεκτικός μελετητής παρατηρεί πως Η ΠΡΩΤΗ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ που ο Χριστός αναφέρθηκε ονομαστικά στο «ΒΑΠΤΙΣΜΑ με Άγιο Πνεύμα», δεν ήταν στην αρχή ή το μέσο της μεσσιανικής Του διαδρομής, αλλά την τελευταία ημέρα της παρουσίας Του σ' αυτή τη Γη, μόλις πριν από την Ανάληψή Του. Μόνο τότε ο Κύριος είπε στους Αποστόλους να περιμένουν την υπόσχεση του Πατέρα λέγοντας: «Θέλετε βαπτισθή εν Πνεύματι Αγίω ουχί μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. 1/α/4-5).

Όπως αποδείχθηκε, αυτό που υποσχέθηκε εδώ ο Χριστός –και στη συνέχεια περίμεναν οι μαθητές–, δεν είχε καμία σχέση με όποια άλλη εμπειρία Αγίου Πνεύματος έλαβαν ευσεβείς άνθρωποι στην Παλαιά Διαθήκη, μα ούτε και με καμία άλλη εμπειρία που είχαν οι ίδιοι οι μαθητές στο διάστημα που έζησαν και περπάτησαν κοντά στον Κύριο Ιησού.  Ήταν  κάτι  που  ΔΕΝ   ΕΙΧΕ   ΓΙΝΕΙ   ΞΑΝΑ  μέχρι  τότε,  κάτι   που ΕΜΕΛΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ και όντως έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής!

Ο Παύλος θα γράψει στους Γαλάτες: «Και επειδή είσθε υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εις τας καρδίας σας, το οποίον κράζει· Αββά, ο Πατήρ» (Γαλ. 4/δ/6). Μόνο με την υιοθεσία (νομικά) και μόνο μετέχοντας στο Πνεύμα του Υιού του Θεού (ουσιαστικά) μπορούμε να είμαστε αναγεννημένα τέκνα Θεού και να ζούμε εντός της χάρης.

Αυτό ακριβώς είναι το «βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος» και αυτό υλοποιεί τον λόγο του Χριστού στο Νικόδημο, «Εάν τις δεν γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. 3/γ/5).

Ύστερα από όλα αυτά ελπίζουμε οι διαφωνούντες αναγνώστες να μπόρεσαν να κατανοήσουν ότι το χωρίο του Λουκά που μας πρότειναν, δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με το ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, με το οποίο κακώς προσπάθησαν να συνδέσουν.

Ο Πέτρος στο Ανώγειο την ημέρα της Πεντηκοστής, εξήγησε με τον πιο σαφή τρόπο ότι εκείνο που έβλεπαν και άκουγαν  δεν ήταν μια από τις γνωστές σ’ αυτούς πληρώσεις με Άγιο Πνεύμα, αλλά η μοναδική εκπλήρωση της επαγγελίας που είχε προφητευτεί από τον Ιωήλ^ και είχε συμβεί εμπρός σε όλους μόνο αφού ο Ιησούς «έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος» (Πράξ. 2/β/33). |

 Συνεχίζεται

-------------------------------------------------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Πρέπει να διασαφηνιστεί ότι το «Βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» είναι εντελώς διαφορετικό και δεν έχει καμία σχέση με το «βάπτισμα εν πυρί» που επίσης αναφέρεται και βρίσκεται ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ σε όλη την Αγία Γραφή (σε δύο χωρία που επαναλαμβάνουν τον ίδιο λόγο του Βαπτιστή Ιωάννη (Ματθ. 3/γ/11 και Λουκ. 3/γ/16).  Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι το μεν «Βάπτισμα με Άγιο Πνεύμα» είναι η μέγιστη ευλογία που μπορεί να λάβει ένας άνθρωπος, καθώς έτσι γίνεται μέλος της Εκκλησίας και μπορεί να ομολογεί τον Ιησού Χριστό ως «Κύριον» (Α' Κορ. 12/ιβ/3).

Αντίθετα το «βάπτισμα εν πυρί» είναι η μεγαλύτερη κατάρα και τιμωρία που μπορεί να αντιμετωπίσει άνθρωπος. Την εξήγηση αυτή την δίνει η ίδια η Αγία Γραφή καθώς ο ίδιος ο Βαπτιστής Ιωάννης –που είπε αυτά τα λόγια– στο αμέσως επόμενο χωρίο εξηγεί ότι ο Χριστός «κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω» (Ματθ. 3/γ/12). Τα ίδια λόγια έχει και ο Λουκάς: «Του οποίου [Χριστού] το πτυάριον είναι εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού, και θέλει συνάξει τον σίτον εις την αποθήκην αυτού, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω» (Λουκ. 3/γ/17). Με άλλα λόγια ο σίτος (οι πιστοί) συλλέγεται στην αποθήκη του Θεού ενώ το άχυρο (οι άπιστοι) θα κατακαούν με άσβηστη φωτιά.

2. Τα μοναδικά χωρία της Καινής Διαθήκης που μιλούν γι' αυτή την επαγγελία είναι τα εξής: (α) ως «επαγγελία του Αγίου Πνεύματος» (Πράξ. 2/β/33, Γαλ. 3/γ/14), (β) ως (Λουκ. 24/κδ/49, Πράξ. 1/α/4) και (γ) ως «επαγγελία του Πατρός»«το Πνεύμα το Άγιον της επαγγελίας» (Εφεσ. 1/13).

3. Ο Ιησούς είπε ότι, «ο Θεός δεν δίδει εις αυτόν το Πνεύμα με μέτρον» (Ιωάν. 3/γ/34), αλλά επίσης ότι το Πνεύμα έχει μόνο μία πηγή, αφού «εκπορεύεται παρά του Πατρός» (Ιωάν. 15/ιε/26). Αυτό πιστεύουν και ομολογούν όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, εκτός από τους Ρωμαιοκαθολικούς και όσους ακολουθούν αυτούς, οι οποίοι πιστεύουν στο δόγμα του Filioque [=και εκ του Υιού]. |