Η δεύτερη σελίδα

Κατά διαστήματα χριστιανοί κάνουν παράπονα για τις εκκλησίες στις οποίες εκκλησιάζονται, όπου διακρίνουν διάφορα "παρατράγουδα" και άλλα "παράξενα" τα οποία –κατά τη γνώμη τους και, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο– είναι έξω από τα οριζόμενα στις Άγιες Γραφές και μάλλον αποδεικνύουν κοσμικό φρόνημα και σαρκικά έργα. Αλλά η ερώτηση που έρχεται αμέσως μετά, περιέχει την απορία:

–Πού είναι η σωστή εκκλησία για να πάω εκεί, και να γλιτώσω από όλα τα ανθρώπινα ελαττώματα;

Η μόνη απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί, είναι ότι η αληθινή εκκλησία επάνω στη γη ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ. Η εκκλησία εδώ αποτελείται από διαφόρους ανθρώπους –νέους και παλαιούς, υγιείς και πάσχοντες, φτωχούς και πλούσιους, μαθητές και δασκάλους– ανάλογα με τη δύναμη και πείρα της ζωής του καθενός από αυτούς. Κυρίως όμως η εκκλησία είναι μία συνεχώς διακινούμενη ροή. Κάποιοι υπήρχαν πριν από εμάς, εμείς αφιερωθήκαμε στον Κύριο προ καιρού, κάποιοι άλλοι όμως προστέθηκαν στην εκκλησία μόλις εχθές ή ακόμη και σήμερα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ίδια στιγμή να υπάρχουν στην επί γης εκκλησία και ώριμοι και νήπιοι, και υγιείς και ασθενείς, και γνώστες και αμαθείς... Αυτό δεν είναι λάθος αλλά είναι η φυσιολογική λειτουργία κάθε ζωντανού οργανισμού, και η εκκλησία σ' αυτό τον κόσμο δεν είναι άλλο παρά το «Σώμα  του Χριστού».

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που νομίζουν ότι ΕΦΤΑΣΑΝ σε ανώτερα επίπεδα γνώσης και ωρίμανσης, και ως αποτέλεσμα, όχι μόνο αντιμετωπίζουν τους άλλους με πνεύμα υπεροψίας, αλλά και αντί να φροντίζουν να ευεργετήσουν τους άλλους συνανθρώπους με το μήνυμα του Ευαγγελίου, θεωρούν υποχρέωσή τους να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΝ εκείνο που οι ίδιοι έχουν ήδη επιτύχει.

Είναι αυτό σωστό; Προφανώς δεν είναι^ επειδή κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει φτάσει σε τελειότητα, ότι δεν έχει ελλείψεις, ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο που θα μπορούσε να μάθει και κάτι στο οποίο δεν χρειάζεται να αυξηθεί. Εφόσον, όλοι καλούμαστε να προοδεύουμε, εξυπακούεται ότι όλοι έχουμε ακόμη ελλείψεις και τούτο είναι απολύτως φυσικό, επειδή το μέτρο στο οποίο πρέπει να φτάσουμε δεν είναι άλλος άνθρωπος αλλά Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

Εκείνος, λοιπόν, που νομίζει ότι έχει φτάσει κάπου και δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο, έχει λάθος κατανόηση της κατάστασής του. Εκείνος πάλι που νομίζει ότι εκείνο που έχει επιτύχει στην πνευματική του ζωή εξαρτάται από τον ίδιο και μάλιστα πρέπει να το προστατεύσει, και αυτός έχει λάθος. Ό,τι και αν είμαστε δεν είναι από εμάς αλλά δώρο του Θεού και, συνεπώς, εκείνο που λάβαμε από τον Θεό πρέπει να το χρησιμοποιούμε όχι μόνο για τη δική μας οικοδομή και ευλογία, αλλά επίσης να το μεταδώσουμε στα πνευματικά μας αδέλφια, ώστε και εκείνα να έχουν ανάλογη οικοδομή και ευλογία. |
|