Εξουσία και Ηγεσία

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά διαφημίζοντα και διοργανώνονται διάφορα "Σεμινάρια" ή "Συνέδρια" ΕΞΟΥΣΙΑΣ ή ΗΓΕΣΙΑΣ, με στόχο “να βοηθήσουν ανθρώπους να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στις επιχειρήσεις τους [ως εδώ καλά] αλλά και στις εκκλησίες τους”. Ακόμη και βιβλία έχουν μεταφραστεί από ξένες γλώσσες και κουλτούρες, όπου η χριστιανική εκκλησία παρουσιάζεται και αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ή ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ για το οποίο κάποιοι πιστοί –που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ΗΓΕΤΕΣ–, χρειάζεται να μάθουν πώς να διαφεντεύουν και πώς να κατευθύνουν[;] τους “αδελφούς” τους.
Όλα αυτά τα έχουμε σχολιάσει αρνητικά, με κίνδυνο κάποιες φορές να παρεξηγηθούμε, επειδή οι σκέψεις μας δεν είναι αρεστές και συχνά παρερμηνεύονται. Γι’ αυτό στο παρόν άρθρο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια εκτενέστερη έκθεση των απόψεών μας για αυτό το ζήτημα, με την ελπίδα ότι κάθε καλοθελητής μπορεί να εννοήσει τις θείες αρχές και να συμφωνήσει με αυτές.

Η εξουσία στις Γραφές

Είναι εύλογο να ρωτήσει κάποιος: –Δεν αναφέρεται η ΕΞΟΥΣΙΑ στις σελίδες της Αγίας Γραφής; Βεβαίως και αναφέρεται και μάλιστα αρκετά πιο συχνά από ό,τι θα νόμιζε κανείς. Παρατηρούμε ότι η λέξη «εξουσία» (που συνυπάρχει με την έννοια της «ηγεσίας»), βρίσκεται πάρα πολλές φορές στις Άγιες Γραφές – αρχίζοντας από το πρώτο κεφάλαιο (Γέν. 1/α/16) και τελειώνοντας με το τελευταίο κεφάλαιο (Αποκ. 22/κβ/14). Αυτό από μόνο του δείχνει ότι η έννοια της εξουσίας είναι σημαντική στη σκέψη του Θεού και στην πρόθεσή Του για τους ανθρώπους.
Για την έρευνά μας σημειώνεται ενδεικτικά η συχνότητα σχετικών λέξεων στην Καινή Διαθήκη, όπως π.χ. Εξουσία 102 φορές, Εξουσιάζω  4 φορές, Αρχή 56 φορές, Άρχω 84 φορές, Αρχηγός  (μόνο 4 φορές αλλά πολύ συχνά σε σύνθετες λέξεις όπως αρχιερεύς, αρχισυνάγωγος, αρχιστράτηγος κ.ο.κ.). Παρόμοια είναι η κατάσταση και στα εβραϊκά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης.
  * Η θεία εξουσία είναι αναμφισβήτητη πάνω σε όλη την δημιουργία. Ο Δαβίδ έγραψε: «Του Κυρίου είναι η βασιλεία, και αυτός εξουσιάζει τα έθνη» (Ψαλμ. 22/κβ/28).
  * Μέρος της εξουσίας αυτής ο Θεός παραχώρησε αρχικά στο πρώτο ζευγάρι και τους απογόνους του, αφού πριν από την πτώση: «ευλόγησεν αυτούς ο Θεός· και είπε προς αυτούς ο Θεός, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε την γην και κυριεύσατε αυτήν, και εξουσιάζετε επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών του ουρανού και επί παντός ζώου κινουμένου επί της γης» (Γέν. 1/α/28).
  * Τέλος, αναφορικά με την έλευση του Μεσσία στον κόσμο, ο προφήτης Ησαΐας έγραψε: «Η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού· και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης» (Ησ. 9/θ/6).
Αξίζει ωστόσο να προσέξουμε ότι στον μελλοντικό κόσμο η εξουσία θα ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Θεό Πατέρα και τον Υιό Του, και σε κανέναν άλλον. Όσον αφορά τους πιστούς, αυτοί δεν θα εξασκούν ατομική εξουσία καθώς όλα θα λειτουργούν κάτω από τη θεϊκή εξουσία. Στην Αποκάλυψη (12/ιβ/10) διαβάζουμε: «Τώρα έγεινεν η σωτηρία και δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών και η εξουσία του Χριστού αυτού». Βεβαίως αναφέρεται ότι και εμείς θα «συμβασιλεύσουμε» μέσα στο καθεστώς της νέας Δημιουργίας (Β~ Τιμ. 2/β/12 κ.λπ.), όμως αυτό δεν θα συμβαίνει ατομικά αλλά συλλογικά, ως ένα σώμα με μία κεφαλή, επειδή τότε κανείς δε θα μπορεί (και δεν θα θέλει) να κάνει ό,τι του αρέσει ή νομίζει ορθό, –όπως δυστυχώς συμβαίνει τώρα– και όλα θα γίνονται σύμφωνα με το άγιο θείο θέλημα, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.
Συχνά νομίζουμε ότι η αιώνια ζωή είναι κάτι που έγινε ΓΙΑ ΕΜΑΣ, όμως η αλήθεια είναι πως ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ εμείς δεν είμαστε τίποτε περισσότερο από χώμα. Μόνο μαζί με Εκείνον και ακολουθώντας πλήρως τη βουλή Του ο άνθρωπος γίνεται μακάριος, γι’ αυτό είναι άξιο και πρέπον ο Κύριος να λάβει «την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, διότι συ έκτισας τα πάντα, και διά το θέλημά σου υπάρχουσι και εκτίσθησαν» (Αποκ. 4/δ/11).

Δύο όψεις εξουσίας

Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι μεταξύ των ανθρώπων η εξουσία άλλες φορές έχει θετική σημασία (καλή εξουσία) και άλλες φορές αρνητική σημασία (τυραννική, καταχρηστική). Γι' αυτό ο μελετητής της Βίβλου πρέπει να είναι προσεκτικός σε κάθε χωρίο που διαβάζει, για να παίρνει σωστά μηνύματα και παραδείγματα, είτε προς μίμηση είτε προς αποφυγή.
Για παράδειγμα θυμίζουμε τον λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού προς τους μαθητές Του: «Εξεύρετε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτά και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτά» (Ματθ. 20/κ/25). Προφανώς ο λόγος αυτός του Κυρίου δεν αφορούσε κάτι καλό, αρκεί να προσέξουμε την πρόθεση που θέτει στο ρήμα «κατεξουσιάζω»  (ΚΑΤΑ + εξουσιάζω = εξουσιάζω με κακό, σκληρό, άδικο τρόπο).
Από την άλλη πλευρά όμως ο Παύλος αναφέρει ότι «δεν υπάρχει εξουσία ειμή από Θεού· αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού είναι τεταγμέναι» (Ρωμ. 13/ιγ/1).
Ας προσέξει ο αναγνώστης ότι εδώ δεν λέει «ο ων εξουσιαστής» αλλά «αι ούσαι εξουσίαι», και αυτό έχει σπουδαίο νόημα, επειδή η μεν εξουσία έχει την θεία έγκριση όταν λειτουργεί σωστά, όχι όμως και όταν εξασκείται από τον εξουσιαστή με κακό τρόπο. Βεβαίως και η τάξη, και η αστυνομία, και ο στρατός, και η υπηρεσιακή ιεραρχία σε μια δημόσια υπηρεσία ή ιδιωτική επιχείρηση, όλα έχουν την θέση τους και την εύνοια του Θεού όταν εξασκούνται σωστά. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στις περιπτώσεις καταχρήσεων. Αυτό είναι σαφές αν μόνο σκεφτούμε ότι παρ' όλο που ο Παύλος συστήνει «Πάσα ψυχή ας υποτάσσηται εις τας ανωτέρας εξουσίας» (Ρωμ. 13/ιγ/1), ούτε ο ίδιος ούτε οι άλλοι Απόστολοι έκαναν κάτι τέτοιο κάθε φορά που οι άνθρωποι της εξουσίας τους ζήτησαν να κάνουν κάτι αντίθετο με το νόμο του Θεού (πρβλ. Πράξ. 4/δ/19, 5/ε/29, 16/ις/37, Δαν. 3/γ/18 κ.λπ.). Ατυχώς μερικοί παρασυρμένοι από το χωρίο Ρωμ. 13/ιγ/2 που λέει: «Ο εναντιούμενος εις την εξουσίαν εναντιούται εις την διαταγήν του Θεού· οι δε εναντιούμενοι θέλουσι λάβει εις εαυτούς καταδίκην», το διαβάζουν έξω από το γενικό πνεύμα της Βίβλου και γι' αυτό καταλήγουν σε λάθος συμπεράσματα.

Με νοοτροπία υπηρέτη

Μιλώντας στους ακόλουθούς Του ο Κύριος Ιησούς, αντέταξε στο σύστημα εξουσιών του κόσμου τις αρχές της δικής Του Βασιλείας, που είναι εντελώς διαφορετικές. Είπε ότι ενώ «οι άρχοντες των εθνών τα κατακυριεύουν και τα κατεξουσιάζουν, «Ούτως όμως δεν θέλει είσθαι εν υμίν, αλλ' όστις θέλει να γείνη μέγας εν υμίν, ας ήναι υπηρέτης υμών, και όστις θέλη να ήναι πρώτος εν υμίν, ας ήναι δούλος υμών». Μάλιστα, για να δώσει ξεχωριστή βαρύτητα στα λόγια αυτά, έδωσε ως παράδειγμα τον ίδιο τον εαυτό Του, προσθέτοντας: «Καθώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ. 20/κ/26-28).

Νίκη και εξουσία του Χριστού

Τα παραπάνω ίσχυαν για τον Ιησού Χριστό τότε που βρισκόταν εδώ στη γη, υπηρετώντας το έργο που ο Θεός Τον έστειλε να εκτελέσει, και το οποίο ο απόστολος Ιωάννης αποδίδει με τούτη τη φράση: «Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιωάν. 3/γ/8). Αλλά τώρα ο Κύριος τελείωσε το έργο το οποίο ανέλαβε με τη θυσία Του επάνω στο σταυρό.
Ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι ο Χριστός: «εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον, συνιστάμενον εις διατάγματα, το οποίον ήτο εναντίον εις ημάς, και αφήρεσεν αυτό εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό επί του σταυρού· και απογυμνώσας τας αρχάς και τας εξουσίας, παρεδειγμάτισε παρρησία, θριαμβεύσας κατ' αυτών επ' αυτού» (Κολ. 2/β/14-15). Πλέον ο Κύριός μας δεν είναι ο άσημος και αδύναμος μαραγκός της Ναζαρέτ, αλλά ο Νικητής του άδη και του θανάτου, καθισμένος στα δεξιά του Θεού, ντυμένος με όλη τη δόξα που ταιριάζει στο έργο και τη νίκη Του.

Πρόσκληση και αποστολή

Λίγη ώρα πριν ο Ιησούς Χριστός αναληφθεί, 40 ημέρες μετά την Ανάσταση, είπε στους Αποστόλους: «Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς· και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28/κη/18-20). Στα λόγια αυτά διακρίνουμε βαθιά σχέση μεταξύ εξουσίας και μαθητείας.
Κάποτε ο Ιησούς Χριστός εξήγησε σχετικά με το έργο Του, ότι «Δεν απεστάλην ειμή εις τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ» (Ματθ. 15/ιε/24). Τώρα όμως που ο Ιησούς έλαβε την «πάσα εξουσία» σε ουρανό και γη, μπορούσε πλέον να επεκτείνει την πρόσκληση και να κάνει μαθητές από όλα τα έθνη, εκπληρώνοντας έτσι την υπόσχεση του Θεού προς τον Αβραάμ, ότι «θέλουσιν ευλογηθή εν σοι, και εν τω σπέρματί σου πάσαι αι φυλαί της γης» (Γέν. 28/κη/14). Τώρα όλοι καλούνται να γίνουν όχι μόνο μαθητές Του αλλά και αδελφοί Του και συγκληρονόμοι στη δόξα Του, εφόσον αναγνωρίσουν αυτήν ακριβώς την δική Του κυριότητα και εξουσία.
Γράφοντας ο απόστολος Παύλος στους Ρωμαίους τονίζει: «Εάν ομολογήσης διά του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή» (Ρωμ. 10/ι/9). Έτσι αναγνωρίζεις όχι μόνο ότι ο Ιησούς είναι Κύριος, αλλά κυρίως ότι ο Ιησούς είναι ο δικός σου ΚΥΡΙΟΣ, και εσύ εκούσια και ελεύθερα αναγνωρίζεις και υποτάσσεται στην εξουσία Του.
Ένα Ευαγγέλιο που προσφέρει μόνο συγχώρεση και δεν τονίζει τη διάσταση της κυριότητας, είναι λειψό “ευαγγέλιο”. Στο αιώνιο μέλλον δεν θα είμαστε αδέσποτα πρόβατα (Ησ. 40/μ/11, Ιωάν. 10/ι/16), αλλά θα ζούμε κάτω από έναν Κύριο και έναν Βασιλιά, τον Κύριο Ιησού και τον Πατέρα Θεό, τον Βασιλέα των αιώνων (Α΄ Τιμ. 1/α/16-17).
Όλες εκείνες οι τυποποιημένες δυτικόφερτες "Προσευχές Σωτηρίας", που αγνοούν και παραβλέπουν εντελώς τη σημασία της υποταγής του αμαρτωλού ανθρώπου στην εξουσία του Ιησού και τη δέσμευση υπακοής σ' αυτήν, είναι χωρίς περιεχόμενο και αξία. Αλλά και τα εκατομμύρια «Κύριε ελέησον», που παπαγαλίζονται κάθε στιγμή και ώρα σε όλο τον κόσμο από αμέτρητους κληρικούς και απλούς ανθρώπους, δεν έχουν καμία αξία ενώπιον του Θεού όταν δεν συνοδεύονται από αναγνώριση της εξουσίας του ΚΥΡΙΟΥ Ιησού Χριστού επάνω στη ζωή τους. Ο Χριστός δεν αντιλαμβάνεται το “έλεος” σαν μία διευκόλυνση στις δυσκολίες της ζωής, διάφορα προβλήματα και ασθένειες, ενώ ο άνθρωπος την ίδια στιγμή είναι αποφασισμένος να συνεχίσει ανάλλαχτη την πορεία της ζωής του “όπως πριν”.

Στον Χριστό η πάσα εξουσία

Ο Ιησούς έχει όλη την εξουσία. Το ευαγγέλιο διακηρύττει αυτή την εξουσία Του και όποιος υποτάσσεται κάτω από αυτή την εξουσία, αυτός και μόνο σώζεται καθώς, συνάμα, γίνεται ένας μαθητής Του. Δεν μπορείς να είσαι μαθητής κάποιου αν δεν μάθεις πρώτα να αναγνωρίζεις την υπεροχή του και να αποδέχεσαι τις οδηγίες και τις εντολές του^ με άλλα λόγια την αρμόδια εξουσία του.
Η εξουσία πρέπει να περιορίζεται σε μια σφαίρα ή πεδίο με σαφώς καθορισμένα όρια (Λουκ. 23/κγ/7, Β΄ Κορ. 10/ι/13). Ένας πατέρας έχει εξουσία στη δική του οικογένεια, όχι στην οικογένεια κάποιου άλλου. Ένας πρωθυπουργός έχει εξουσία στη χώρα του, όχι σε κάποια άλλη κ.ο.κ. Κάθε ανθρώπινη εξουσία με εξουσιοδότηση είναι περιορισμένη.
Αλλά η κυριαρχία του Ιησού είναι απεριόριστη. Μόνο σ' Εκείνον δόθηκε «πάσα η εξουσία εν ουρανώ και επί γης», ενώ η υγιής υποταγή απέναντι σ' αυτή την εξουσία είναι το ιδιαίτερο αναγνωριστικό σημάδι ενός πραγματικού μαθητή.

Από τον Χριστό στους Αποστόλους

Ειδική εξουσία δόθηκε στους Αποστόλους κατευθείαν από τον Κύριο, η οποία ουδέποτε μεταβιβάστηκε σε κανέναν άλλον. Στην Δεύτερη Επιστολή του στους Κορίνθιους πιστούς, ο Παύλος θα γράψει: «Εάν και περισσότερόν τι καυχηθώ διά την εξουσίαν ημών, την οποίαν έδωκεν εις ημάς ο Κύριος εις οικοδομήν και ουχί εις καθαίρεσίν σας, δεν θέλω αισχυνθή» (Β΄ Κορ. 10/ι/8). Για ευκολότερη κατανόηση ας διαβάσουμε το χωρίο και στη ΝΔΜ που λέει: «Γιατί δε θα ντροπιαστώ, κι αν ακόμη καυχηθώ κάπως περισσότερο για την εξουσία που μας έδωσε ο Κύριος – για να σας στηρίξουμε κι όχι για να σας καταστρέψουμε».
Έχοντας όμως υπόψη του τη βασική αρχή του Χριστού, που «δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ. 20/κ/26-28), ο απόστολος Παύλος προτιμούσε να μην χρησιμοποιήσει την εξουσία που είχε ως Απόστολος, προκειμένου να αποφύγει τον κίνδυνο κατάχρησης ή παρανόησης. Εξήγησε: «Διά τούτο ταύτα γράφω απών, διά να μη φερθώ αποτόμως παρών κατά την εξουσίαν, την οποίαν μοι έδωκεν ο Κύριος προς οικοδομήν και ουχί προς καθαίρεσιν» (Β~ Κορ. 13/ιγ/10).
Έτσι εξήγησε στους χριστιανούς της Κορίνθου: «Δεν μετεχειρίσθημεν την εξουσίαν ταύτην, αλλ' υποφέρομεν πάντα, διά να μη προξενήσωμεν εμπόδιόν τι εις το ευαγγέλιον του Χριστού» (Α΄ Κορ. 9/θ/12,18), και επίσης: «Πάντα είναι εις την εξουσίαν μου αλλά πάντα δεν συμφέρουσι· πάντα είναι εις την εξουσίαν μου, αλλά πάντα δεν οικοδομούσι» (Α΄ Κορ. 10/ι/23).
Οι Απόστολοι του Χριστού γνώριζαν τα δικαιώματά τους και την εξουσία που μπορούσαν να έχουν πάνω στα πνευματικά τους τέκνα, όμως ποτέ δεν την εκμεταλλεύτηκαν για προσωπικά οφέλη, μα ούτε καν για την προάσπιση του γοήτρου τους. Ο Παύλος θα γράψει: «Ουδέ εφάγομεν δωρεάν άρτον παρά τινός, αλλά μετά κόπου και μόχθου, νύκτα και ημέραν εργαζόμενοι, διά να μη επιβαρύνωμεν μηδένα υμών· ουχί διότι δεν έχομεν εξουσίαν, αλλά διά να σας δώσωμεν εαυτούς τύπον εις το να μιμήσθε ημάς» (Β΄ Θεσ. 3/γ/8-9).

Εφαρμογή αποστολικής εξουσίας

Δεν θα αρνηθούμε, βεβαίως, ότι ο απόστολος Παύλος εξάσκησε την αποστολική εξουσία όταν αυτό ήταν αναγκαίο, επωφελές και οικοδομητικό, όπως σε περιπτώσεις που χρειάστηκε να επιβάλει την τάξη και καθαρότητα στη σύναξη των πιστών. Ως κλασικό παράδειγμα μνημονεύεται εδώ η περίπτωση του Κορίνθιου που πόρνευσε, για τον οποίο απαίτησε να εφαρμοστεί η αυστηρότερη ποινή, όπως διαβάζουμε: «Εγώ ως απών κατά το σώμα, παρών όμως κατά το πνεύμα, έκρινα ήδη ως παρών τον ούτω πράξαντα τούτο, εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού αφού συναχθήτε σεις και το εμόν πνεύμα με την δύναμιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να παραδώσητε τον τοιούτον εις τον Σατανάν προς όλεθρον της σαρκός, διά να σωθή το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού» (Α΄ Κορ. 5/ε/3-5).

Εξουσία των Πρεσβυτέρων

Αντίθετα με όσα υποστηρίζονται από τις λεγόμενες “ιστορικές εκκλησίες”, πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν βρίσκουμε διδασκαλία περί “αποστολικής διαδοχής”. Αν και ο Απόστολος του Χριστού διαβεβαιώνει ότι η αποστολική εξουσία του παραχωρήθηκε από τον ίδιο τον Κύριο (Β~ Κορ. 13/ιγ/10), εντούτοις, κανείς άλλος δεν διορίστηκε με ανάλογη αποστολή. Τους συνεργάτες στην αποστολή του που χρησιμοποίησε ο απόστολος Παύλος (Τίτος, Τιμόθεος κ.λπ.) συμβούλευσε: «Ταύτα λάλει και πρότρεπε και έλεγχε μετά πάσης εξουσίας· ας μη σε περιφρονή μηδείς» (Τίτ. 2/β/15), οδηγώντας τους όχι μόνο να διδάσκουν και να προτρέπουν, αλλά επίσης και να ελέγχουν και κρίνουν με εξουσία, σύμφωνα με όσα ο Απόστολος τους είχε διδάξει, ως μέρος της θείας αποκάλυψης, επειδή δεν είχαν την αποστολική εξουσία, μπορούσαν όμως να εκτελούν τις αποστολικές οδηγίες που λάβαιναν από τον Παύλο (Β~ Τιμ. 1/α/13, 2/β/2).
Κατά τα λοιπά, το μόνο που βρίσκουμε είναι η χειροτονία «πρεσβυτέρων» (που οι ίδιοι επίσης ονομάζονται «ποιμένες» και «επίσκοποι» – Πράξ. 20/κ/17, 28), με έργο να τρέφουν και να επιβλέπουν τις τοπικές εκκλησίες τους. Σε τέτοιους ανθρώπους και με το ίδιο πνεύμα ο απόστολος Πέτρος συμβούλευσε: «Ποιμάνατε το μεταξύ σας ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστικώς αλλ' εκουσίως, μηδέ αισχροκερδώς αλλά προθύμως, μηδέ ως κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου» (Α΄ Πέτρ. 5/ε/2-3). Έτσι βλέπουμε άλλη μία φορά να τονίζεται η αρχή που βρίσκουμε στο παράδειγμα του Κυρίου Ιησού, που «δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση» (Ματθ. 20/κ/26-28).
Όλοι αυτοί οι πιστοί δούλοι της εκκλησίας κλήθηκαν να αποφύγουν το κοσμικό φρόνημα, όπου οι εξουσιαστές ηγέτες τείνουν  να «κυριεύουν» τους υφισταμένους τους, και να προσφέρουν τη ζωή τους στην υπηρεσία των αδελφών. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν άργησαν να διαφθαρούν και ήδη από τα χρόνια του απόστολου Ιωάννη πληροφορούμαστε για άτομα όπως ο διαβόητος «φιλοπροτεύων Διοτρεφής», που έφτασαν στο σημείο να αρνούνται ακόμη και τους γνήσιους Αποστόλους (Γ~ Ιωάν. 1/α/9, Α~ Κορ. 4/δ/8-9 κ.λπ.).
Από εκείνη τη θλιβερή εκφύλιση προέκυψε ο κλήρος με τους διάφορους βαθμούς του, που έφτασε στο αποκορύφωμα όταν η εκκλησία ταυτίστηκε με το κοσμικό κράτος.

Προσπάθειες ανατροπής

Δυστυχώς, συχνά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν με χίλια λόγια ανθρώπινης "λογικής και καλοσύνης" να αποθαρρύνουν τους υπεύθυνους να εφαρμόσουν τάξη και πειθαρχία μέσα στη σύναξη των πιστών. Οι σωστοί πρεσβύτεροι δεν πρέπει να φοβηθούν ούτε να δειλιάσουν κάθε φορά που η αλήθεια βρίσκεται σε κίνδυνο.
Εξυπακούεται, βεβαίως, ότι όλα αυτά πρέπει να συνοδεύονται από ζωή συνέπειας εκ μέρους των Πρεσβυτέρων, δείχνοντας όχι σαρκική σκληρότητα αλλά πυγμή αγάπης που ταιριάζει στον Κύριό τους.

Όταν η σάρκα αντιστέκεται

Η παραπάνω συζήτηση φέρνει στη σκέψη ένα λόγο των Φαρισαίων. Όταν άκουσαν πώς ο Κύριος Ιησούς απαγόρευε το διαζύγιο που με αρκετή ευκολία έδινε ο νόμος του Μωυσή, εκείνοι είπαν: «Εάν ούτως έχη η υποχρέωσις του ανδρός προς την γυναίκα, δεν συμφέρει να νυμφευθή» (Ματθ. 19/ιθ/20).
Δεν έχουμε αμφιβολία ότι υπάρχουν άνθρωποι που, κρίνοντας με σαρκικά κριτήρια μια τέτοιου είδους «εξουσία», θα την θεωρήσουν ως «δώρον άδωρον», αφού δεν παρέχει στον κάτοχό της το δικαίωμα να την εξασκεί κατά το δοκούν.
Και, δυστυχώς, υπάρχουν εκκλησιαστικά συστήματα όπου οι “επίσκοποι” εξασκούν απόλυτη εξουσία στους υφισταμένους τους.  Για τούτο, κλείνοντας, είναι ανάγκη να θυμηθούμε άλλη μία φορά τον λόγο του Κυρίου: «Ούτως όμως δεν θέλει είσθαι εν υμίν». |