Πόσες
φορές αναρωτιέσαι τι σκέφτονται οι άλλοι γι' αυτά που κάνεις; Μπορείς
να μετρήσεις μήπως πόσες είναι οι ολοένα και αυξανόμενες υποχρεώσεις
σου; Πόσες ώρες ξόδεψες σήμερα προσπαθώντας να ανταποκριθείς; Σου έχει
γεννηθεί ποτέ αμφιβολία αν είσαι καλός στη δουλειά σου; Έχεις θυμώσει
με τον εαυτό σου, όταν νιώθεις πως δεν είσαι αρκετά καλός σύζυγος ή
γονιός, φίλος, παιδί κ.λπ.; Πόσες φορές έχεις αμφισβητήσει την
ικανότητά σου να πετύχεις όλους τους στόχους που έχεις βάλει από καιρό,
ή το να κόψεις εκείνες τις συνήθειες; Μήπως φοβάσαι πολύ ότι θα
αποτύχεις να φτάσεις τις προσδοκίες που ο ίδιος έχεις θέσει για τον
εαυτό σου (ή κάποιες που υποθέτεις πως οι άλλοι "σίγουρα" έχουν από
εσένα); Δεν κουράστηκες ακόμη από αυτό τον καταθλιπτικό κατάλογο
ανάδειξης της ανθρώπινης αδυναμίας;
Η τάση που έχουμε σαν άνθρωποι, είναι να ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο
ανησυχώντας για τέτοιου είδους προβλήματα... Ας ρίξουμε όμως μια ακόμη
ματιά στον παραπάνω κατάλογο. Μπορείς να διακρίνεις τι κοινό έχουν όλα
τα παραπάνω; Ο κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά, είναι ότι εμείς είμαστε
στο επίκεντρό τους. Όλη η μέριμνα, η ανησυχία, η αγωνία και ο φόβος που
περιγράφηκε, έχει τη ρίζα στην επιθυμία μας για καταξίωση, ολοκλήρωση,
ανύψωση της αυτοεκτίμησής μας κ.λπ. Δεν θα μπορούσαμε άραγε, έτσι απλά,
ν’ αποφασίζαμε να σταματήσουμε ολοκληρωτικά ν’ ανησυχούμε και ν’
ασχολούμαστε με όλα αυτά τα θέματα; Μα δεν έχουν καμία απολύτως αξία;
Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις αυτό να ισχύει, αλλά πιστεύω πως υπάρχει
ακόμη καλύτερη απάντηση...
Αν κοιτάξουμε λίγο γύρω μας, θα διαπιστώσουμε πως η πλειοψηφία των
ανθρώπων με τους οποίους ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή, παλεύουν με
ίδιας φύσης προβλήματα. Σαν αποτέλεσμα, οι περισσότεροι δεν έχουν καν
χρόνο για ν’ ασχοληθούν με τα δικά μας προβλήματα (εκτός φυσικά από την
περίπτωση εκείνων που ασχολούνται αποκλειστικά με προβλήματα των άλλων,
προσπαθώντας να ξεφύγουν από τα δικά τους!). Να, λοιπόν, μια σκέψη η
οποία μπορεί να μας βοηθήσει ως ένα βαθμό, ν’ απαλλαγούμε από μερικά
από τα κόμπλεξ που έχουμε για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Αλλά
αυτό είναι πολύ επιφανειακό σαν λύση, αν συγκριθεί με άλλες θαυμαστές
αλήθειες στις οποίες μπορούμε να στηριχτούμε ως ακόλουθοι του Χριστού,
με τη γνώση της σωτήριας χάρης και αγάπης Του...
Είμαστε
άνθρωποι αμαρτωλοί και αρκετά από τα πράγματα για τα οποία ανησυχούμε
και αγωνιούμε δεν θα ήταν καθόλου σοφό να τα αγνοήσουμε και να κάνουμε
πως τα ξεχάσαμε... Πολλά από αυτά είναι αποτελέσματα της αμαρτίας και
πρέπει να αντιμετωπιστούν... Πώς όμως; Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από
"συνταγές" τις οποίες πρέπει να τις δοκιμάσουμε στην πράξη για να δούμε
ότι είναι καλές, πολύ καλές! Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να κοιτάξουμε μέσα
μας, ν’ αναγνωρίσουμε την αμαρτία μας και ν’ αφήσουμε την αλήθεια του
Χριστού να ποτίσει την καρδιά και το μυαλό μας. Στη συνέχεια πρέπει να
κοιτάξουμε ψηλά και να δοξάσουμε τον Θεό που Αυτός έχει αφαιρέσει την
αμαρτία και μας έχει δώσει τη δυνατότητα να κοιτάζουμε πλέον πέρα από
τον εαυτό μας, και ν’ αφήσουμε τη χάρη και την αγάπη που έχουμε λάβει
μέσω της θυσίας του Ιησού Χριστού, να ξεχειλίσει και να φτάσει στους
γύρω μας, που έχουν πραγματική και επείγουσα ανάγκη γι' αυτά τα
ανεκτίμητα δώρα!
Αλλά προσοχή! Αν επικεντρωθούμε ξανά στον εαυτό μας, το πιο πιθανό
είναι να πέσουμε και πάλι κάτω... Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον Πατέρα Θεό
να μας κρατάει από το χέρι και έτσι, αν σκοντάψουμε ξανά, όχι μόνο θ’
αποφύγουμε τους βαρείς τραυματισμούς αλλά και θα μας βοηθήσει να
σταθούμε πάλι στα πόδια μας. :-)
Αυτή
είναι μια οπτική γωνία που θα μας βοηθήσει να συνεχίσουμε το
ταξίδι της ζωής, που όχι μόνο θα είναι πιο ευχάριστο αλλά θα έχει και
θαυμάσιο σκοπό: Να δώσει δόξα στον Θεό, που η δύναμή Του υπερβαίνει
κατά πολύ τη δική μας ανθρώπινη
αδυναμία!