Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Επικοινωνία


Γράψτε εδώ ό,τι θέλετε να ψάξετε από τον ΤΥΧΙΚΟ

   




Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή .
Το περιοδικό που ενώνει τους πιστούς του Χριστού



Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛΛ
ΙΙ


Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή
πατήστε την άνω εικόνα.


Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2013


Πατήστε στους τίτλους των άρθρων

Α Ρ Θ Ρ Α





Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ   Σ Τ Η Λ Ε Σ


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Από το Δευτερονόμιο

ΕΚ ΚΑΡΔΙΑΣ!

Πόλη ματαιοδοξίας


Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ


ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ

Ιωάννης ο Βαπτιστής / 5

[ Συνέχεια από το προηγούμενο ]




ΙΙ. ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

α. Έργο ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ

Ο Παύλος είπε: «Ο Ιωάννης μεν εβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, λέγων προς τον λαόν να πιστεύσωσιν εις τον ερχόμενον μετ' αυτόν, τουτέστιν εις τον Χριστόν Ιησούν» (Πράξ. 19/ιθ/4). Ο Ιωάννης έλεγε στο λαό ότι είχαν παραβεί τη διαθήκη του Θεού και τους πρότρεπε να μετανοήσουν ειλικρινά κάνοντας έργα που θα αποδείκνυαν τη μετάνοιά τους (Λουκ. 3/γ/8).

Αλλά από μόνη της η μετάνοια δεν έχει καμία αξία. Και ο Ησαύ μετανόησε επειδή πούλησε τα πρωτοτόκια στον αδελφό του, αλλά «μετέπειτα, θέλων να κληρονομήση την ευλογίαν, απεδοκιμάσθη, διότι δεν εύρε τόπον μετανοίας, αν και εξεζήτησεν αυτήν μετά δακρύων» (Εβρ. 12/ιβ/17). Όπως και να έχει, η μετάνοια για να έχει αξία πρέπει πάντοτε να συνοδεύεται ενώπιον των ανθρώπων με αποκατάσταση και ενώπιον του Θεού με θυσία και μόνο έτσι μπορεί να δοθεί συγχώρεση.

Σ’ εκείνους που έρχονταν κοντά του, ο Ιωάννης ξεκαθάριζε: «Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· ο δε οπίσω μου ερχόμενος είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάσω τα υποδήματα· αυτός θέλει σας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί» (Ματθ. 3/γ/11). Γνώριζε καλά την προσωπική του αναξιότητα πέρα από εκείνο που του είχε ανατεθεί να κάνει^ να βοηθήσει δηλαδή τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τις αμαρτίες τους και να περιμένουν την επικείμενη επέμβαση του Θεού. Δεν μπορούσε εκείνος ούτε να εξαλείψει τις αμαρτίες τους, ούτε και να αλλάξει τη ζωή τους. Αυτά ήταν έργο ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ, που θα ερχόταν μετά από αυτόν. Δεν ήταν ο Ιωάννης ο Χριστός (Μεσσίας) αλλά ο οπίσω του ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ. Δική του αποστολή ήταν μόνο να ετοιμάσει ΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ.

β. Έργο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ

Ελλιπές θα ήταν το έργο του Προδρόμου αν δεν συνοδευόταν από μία ειδική πρόνοια του Θεού. Όταν βαφτίστηκε ο Ιησούς από τον Ιωάννη, εκπληρώθηκε μία αρχαία προφητεία που συνήθως αντιμετωπίζεται επιφανειακά. Ο Ησαΐας έλεγε: «Ο Κύριος έθεσεν επ' αυτόν την ανομίαν πάντων ημών» (Ησ. 53/νγ/6), αλλά πότε ακριβώς έγινε αυτό; Παίρνουμε την απάντηση αν προσέξουμε τα παρακάτω:

Το βάπτισμα του Ιωάννη γινόταν «εις άφεσιν αμαρτιών», δηλαδή με σκοπό να οδηγήσει τις αμαρτίες του λαού στην άφεση. Αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει αργότερα ο Υιός του Θεού, ο μόνος επί γης που δικαιούται να συγχωρεί αμαρτίες (Ματθ. 9/θ/6). Όταν λοιπόν ήρθε ο Ιησούς στον Ιορδάνη, ο Ιωάννης Τον έδειξε σε όλους και φώναξε: «Ούτος ήτο περί ου είπον, Ο οπίσω μου ερχόμενος είναι ανώτερος μου, διότι ήτο πρότερός μου» (Ιωάν. 1/α/15).

Ο Ιωάννης, ο τελευταίος αληθινός επίγειος ιερέας ενώπιον του Θεού, μετέφερε πραγματικά όλες τις αμαρτίες των ανθρώπων –όπως τις είχαν εξομολογηθεί στο βάπτισμα της μετάνοιάς τους– επάνω στον άμωμο Υιό του Θεού.

Είναι σημαντικό ότι ο Ιωάννης δεν διακήρυξε από την αρχή τον Ιησού ως «Αμνό του Θεού», αλλά το έκανε μόνο την επόμενη ημέρα, μετά τη βάπτιση και αυτό δεν έγινε αυθαίρετα, αλλά επειδή ο Κύριος ως «Αμνός του Θεού» ήρθε στη γη για να δώσει τη ζωή Του «λύτρον αντί πολλών» (Μάρκ. 10/ι/45), κάτι που έγινε στη σταύρωση, όταν έχυσε το αίμα Του (Ματθ. 23/κγ/35). Ήταν με βάση αυτή την πραγματικότητα, που υπήρχε πάντοτε στο νου Του, που ο Κύριος μπορούσε ακόμη και πριν από τη θυσία Του να λέει: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Λουκ. 5/ε/20 κ.λπ.), γεγονός για το οποίο αυστηρά τον κατέκριναν οι Ιουδαίοι που δεν είχαν γνώση όλων αυτών, ρωτώντας «Τις δύναται να συγχωρή αμαρτίας ειμή μόνος ο Θεός». Τότε ο Κύριος, κάνοντας ένα μεγάλο θαύμα, εξήγησε ότι «εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρή αμαρτίας» (Λουκ. 5/ε/21-24).

γ. Έργο ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ

Αν και ο Ιωάννης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως βαθύς διδάσκαλος –τουλάχιστον δεν έχουμε τέτοια στοιχεία– πέρα από το πλήθος που βάπτιζε είχε σοβαρό κύκλο μαθητών που μεταξύ άλλων τους είχε διδάξει πώς να προσεύχονται και επίσης νήστευαν τακτικά (Λουκ. 11/ια/1, Ιωάν. 2/β/19). Με τον τρόπο αυτό τους προετοίμαζε για να δεχτούν και να ακολουθήσουν τον Μεσσία που έμελλε να έρθει μετά από αυτόν, και όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, τους έδειξε ποιος ήταν ο Μεσσίας γεγονός που έκανε κάποιους από τους μαθητές του να ακολουθήσουν τον Ιησού αμέσως μετά την βάπτισή Του (Ιωάν. 1/α/35).

Σαν καλός δάσκαλος επίσης ενδιαφέρθηκε για το μέλλον των μαθητών του, όταν φυλακισμένος πια καταλάβαινε πως τελείωνε η επίγεια δράση του. Είναι κατάλληλο να  αναφερθούμε ειδικότερα σε ένα γεγονός που έλαβε χώρα λίγο πριν από την εκτέλεσή Του, καθώς ο μελλοθάνατος Ιωάννης έστειλε δύο μαθητές του να ρωτήσουν τον Ιησού: «Συ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον προσδοκώμεν;» (Λουκ. 7/ζ/20).

Συνήθως αυτή η πράξη ερμηνεύεται ως ένδειξη ολιγοπιστίας εκ μέρους του ίδιου του Ιωάννη, καθώς φυλακισμένος περιμένοντας την εκτέλεση, δήθεν χρειάστηκε να ανανεώσει την εμπιστοσύνη του στον Χριστό. Μπορεί να είναι και έτσι… Δεν είναι όμως ανακόλουθο, να ζητάς μαρτυρία επιβεβαίωσης από κάποιον για την αξιοπιστία του οποίου αμφιβάλλεις; Πώς εδώ παρουσιάζεται ο Ιωάννης να κάνει αυτό το παράλογο;

Υπάρχει μια άλλη εκδοχή, προς την οποία κλίνουμε. Σύμφωνα με αυτήν, δεν ήταν η πίστη του Ιωάννη που είχε κλονιστεί, αλλά μάλλον οι μαθητές του προβληματίζονταν βλέποντας τον δάσκαλό τους σ’ εκείνη τη δεινή θέση. Για να τους βοηθήσει, λοιπόν, στην αδυναμία της πίστης τους, ο δάσκαλος Ιωάννης τούς έστειλε στον Κύριο Ιησού ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ τα θαύματα που γίνονταν –όπως ακριβώς είχαν προφητευτεί για τον Μεσσία–, με σκοπό όχι μόνο να πιστέψουν σ’ Αυτόν αλλά και να Τον ακολουθήσουν ύστερα από την επικείμενη θανάτωση του Βαπτιστή.

Είναι αξιοσημείωτο να προσέξουμε εδώ ότι η διήγηση των Ευαγγελίων δεν ενδιαφέρεται να μας πει πώς αντέδρασε ο Ιωάννης όταν άκουσε αυτούς τους λόγους του Χριστού. Αντίθετα διηγούνται ότι μετά την αναχώρηση των μαθητών εκείνου, ο Ιησούς έπλεξε το εγκώμιο του Ιωάννη με τρόπο που δεν το έκανε για κανέναν άλλον, χαρακτηρίζοντάς τον ως μεγαλύτερο από όλους τους προφήτες και από όλους όσοι γεννήθηκαν στον κόσμο.

Αλλά τέτοια λόγια δεν θα ταίριαζαν σε κάποιον που είχε χάσει την πίστη του ή την πληροφορία της αποστολής του (Ματθ. 11/ια/9-12).

δ. Νόμος και Προφήτες

Στη συνέχεια των σχολίων Του ο Κύριος πρόσθεσε: «Πάντες οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν» (Ματθ. 11/ια/13). Ο Νόμος και οι Προφήτες (μαζί με τα ποιητικά ιερά κείμενα ή αγιόγραφα, ήταν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης γνωστά στους Ιουδαίους ως Τανάκ,[1] και τα οποία αναγνώριζαν ως τα μόνα γραπτά που περιείχαν το σύνολο της θείας αποκάλυψης. Δυστυχώς όμως με τα χρόνια τα έθαψαν  κάτω από πλήθος ψευδείς παραδόσεις –όπως κάνουν και οι σημερινοί κληρικοί– γεγονός που ο Χριστός συχνά καυτηρίασε (Ματθ. 15/ιε/9). Αλλά ο Κύριος είπε ότι, «πάντες οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν» (Ματθ. 11/ια/13, Λουκ. 16/ις/16), και έτσι ο Βαπτιστής αποδείχθηκε σημαντικός σταθμός στο θείο σχέδιο της σωτηρίας.

Ας θυμηθούμε εδώ μια στιχομυθία μεταξύ του Χριστού και ενός άρχοντα. Λίγο πριν ο Κύριος είχε πει: «Αληθώς σας λέγω, Όστις δεν δεχθή την βασιλείαν του Θεού ως παιδίον, δεν θέλει εισέλθει εις αυτήν». Τότε ο άρχοντας που άκουσε αυτά τα λόγια ρώτησε: «Διδάσκαλε αγαθέ, τι να πράξω διά να κληρονομήσω ζωήν αιώνιον;» Να πώς του απάντησε ο Χριστός: «Τας εντολάς εξεύρεις· Μη μοιχεύσης, Μη φονεύσης, Μη κλέψης, Μη ψευδομαρτυρήσης, Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Αυτό μάθαιναν ως εκείνη την ώρα οι άνθρωποι, και ήταν η μόνη απάντηση που μπορούσε να δοθεί στα πλαίσια της προ Ιωάννου εποχής. Και άλλοτε ο Κύριος είχε πει: «Ευκολώτερον είναι ο ουρανός και η γη να παρέλθωσι παρά μία κεραία του νόμου να πέση» (Λουκ. 16/ις/17).

Όταν όμως ο άρχοντας εκείνος ομολόγησε πως αν και –όπως νόμιζε– τηρούσε όλα αυτά από μικρό παιδί, εντούτοις δεν είχε βεβαιότητα πως του ανήκε η αιώνια ζωή, ο Κύριος άνοιξε μια νέα πύλη και του πρόσφερε την άλλη λύση: «Ελθέ, ακολούθει μοι». Δυστυχώς γι’ αυτόν, ήταν πολύ δύσκολο ν’ ανταποκριθεί, επειδή είχε την ελπίδα στα πλούτη του. Έδωσε έτσι την ευκαιρία στον Κύριο να πει ξανά πως τίποτε δικό μας δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει την αιώνια ζωή, ενώ όποιος στερηθεί σ’ αυτό τον κόσμο τα αγαθά του για χάρη της Βασιλείας του Θεού, «θέλει απολαύσει πολλαπλάσια εν τω καιρώ τούτω και εν τω ερχομένω αιώνι ζωήν αιώνιον» (Λουκ. 18/ιη/16-30).

Όσοι ήθελαν να γνωρίζουν και να τιμούν το θέλημα του Πατέρα Θεού, μπορούσαν να ωφεληθούν τα μέγιστα από αυτά τα ιερά κείμενα που, όπως λέει ο Παύλος, είχαν λειτουργήσει ως «παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν» (Γαλ. 3/γ/24), καθώς φανέρωναν στον άνθρωπο την ανάγκη του για σωτηρία και έλεος Θεού. Πλέον το μήνυμα που χρειάζονταν οι άνθρωποι ήταν η Βασιλεία του Θεού, το Ευαγγέλιο και τα μυστήρια της Βασιλείας που έδειχναν στον Μεσσία –το πρόσωπο, το έργο και τη χάρη Του–, πραγματικότητες που ενδιαφέρονται κυρίως για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου και τη σχέση του με τον Θεό, και αποβλέπουν σε μελλοντική δόξα, η οποία από κάθε οπτική υπερέχει του Νόμου και των Προφητών, φωτίζοντας τα πάντα με το λαμπρό φως του Χριστού.

Συνεχίζεται

------------------------------------
1. Ο όρος Τανάκ προέρχεται από τα αρχικά των τμημάτων από τα οποία αποτελούνται οι εβραϊκές Γραφές: Τορά, (Νόμος), Νεβιείμ (Προφήτες) και Κεθουβείμ (Αγιόγραφα) [ΤΝΚ] και αναφέρεται στο σύνολο των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης.