Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Επικοινωνία
Γράψτε εδώ ό,τι θέλετε να ψάξετε από τον ΤΥΧΙΚΟ
Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή .
Το περιοδικό που ενώνει τους πιστούς του Χριστού
Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛΛ
ΙΙ
Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή
πατήστε την άνω εικόνα.
Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2013
Πατήστε στους τίτλους των άρθρων
Α Ρ Θ Ρ Α
|
|
Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ Σ Τ Η Λ Ε Σ
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
|
Εκ καρδίας
Πόλη ματαιοδοξίας
Αν ο Βουνιάνος στο βιβλίο «Χριστιανός Αποδημητής» αναφέρει την “Ματαιούπολη”, σίγουρα η Κωνσταντινούπολη, θα έπρεπε να ονομαστεί "ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ".
Η ανέλπιστη πρόσφατη επίσκεψή μας εκεί, ήταν έκπληξη και συνάμα
αποκάλυψη, καθώς είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε την πόλη που
δίκαια ονομάστηκε “Βασιλεύουσα των Πόλεων”,
και όχι μόνο επειδή έτσι διάλεξαν να την πουν οι σοβινιστές που πάντα
είναι έτοιμοι να προβάλουν οτιδήποτε νομίζουν δικό τους... Εξάλλου δεν
είναι οι τόποι που ανήκουν σ' εμάς, αλλά εμείς σ’ αυτούς, αφού εκείνοι
ξένησαν το ίδιο καλά και χωρίς πρόβλημα διαφορετικούς, ακόμη και
εχθρικούς, λαούς, καθώς έγιναν χώρος ζωής και, φυσικά, γενέτειρα
εκατομμυρίων ανθρώπων με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, εθνικότητες
κ.λπ.
Έτσι και με την Πόλη, που ακόμη κι αν δεχθούμε ότι πρώτος την ίδρυσε ο Βύζας από τα Μέγαρα, –από τον οποίο ήρθε το όνομα Βυζάντιο, όπως μας έλεγαν στο σχολείο–, διόλου δεν δυσκολεύτηκε στη συνέχεια να υποδεχτεί και να υπηρετήσει τους Ρωμαίους, και τους Βυζαντινούς, και τους Φράγκους, και τους Σελτζούκους ή Οθωμανούς Τούρκους, σήμερα τους Νεότουρκους και στο μέλλον ποιος ξέρει ποιους και πόσους άλλους – αν βέβαια υπάρξει μέλλον... Το χώμα δεν κάνει διακρίσεις σε όσους καταθέτουν σ’ αυτό τη ζωή μα και τα νεκρά τους σώματα –πιο σωστά πτώματα– και είναι αλήθεια, πως η γη υπάρχει για να θρέφει τα όντα και τους ανθρώπους, μα στη συνέχεια και αυτά και αυτοί επιστρέφουν σ’ αυτήν, επειδή –όπως είπε ο Θεός στον Αδάμ– «γη είσαι, και εις γην θέλεις επιστρέψει» (Γεν. 3/γ/19). Έτσι και στην Πόλη, καθώς επισκεπτόμασταν τα διάφορα αρχαία κτίρια και μνημεία, άλλα ήταν έξω από το χώμα, άλλα κάτω από το χώμα, και κάποια λίγο μέσα και λίγο έξω, όπως π.χ. οι στήλες στον Ιππόδρομο. Οι Μ. Κωνσταντίνος, Ιουστινιανός, Ηράκλειος και οι άλλοι μέχρι τον μοιραίο Κωνσταντίνο Παλαιολόγο –από τους Βυζαντινούς–, οι διαβόητοι “Σταυροφόροι” και, αναπόφευκτα, οι Μωάμεθ, Βαγιαζήτ, Σουλεϊμάν, Αμπτούλ Χαμίτ –από τους Οθωμανούς–, μαζί με όλους τους ενδιάμεσους, έζησαν και έγραψαν την ιστορία τους, χωρίς το χώμα της πόλης, (ως Βυζάντιο, Νέα Ρώμη ή Κωνσταντινούπολη και Ισταμπούλ), να αρνηθεί να δεχτεί και να αφομοιώσει τα κουφάρια τους. Βέβαια όταν οι Ρωμιοί (βυζαντινοί Έλληνες μαζί με τους υπόλοιπους λαούς της αυτοκρατορίας) έχασαν το μοναδικό στολίδι της Πόλης, έφτιαξαν το παρηγορητικό παραμύθι ότι «πάλι με χρόνους και καιρούς πάλι δικά μας θα είναι». Δεν αναρωτήθηκαν όμως τι έφταιξε και άλλαξαν οι κύριοι του τόπου. Πώς και γιατί η «Υπέρμαχος Στρατηγός» –που δήθεν άλλοτε την έσωσε από εχθρούς– την τελευταία φορά έδειξε αδιαφορία ή, αντίθετα, όπως λέει το δημώδες άσμα, απέμεινε κι εκείνη να «πολυδακρύζει». Περιδιαβαίνοντας λεωφόρους και σοκάκια της Πόλης, μετρήσαμε ατέλειωτα μνημεία ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Λέγεται πως αντικρίζοντας το Ναό τής του Θεού Σοφίας, ο Ιουστινιανός αναφώνησε: «Νενίκηκά σε Σολομών», θεωρώντας ότι το έργο του ξεπερνούσε το Ναό του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Και σήμερα η μία εκκλησία υψώνει τους τοίχους της δίπλα σχεδόν στην άλλη, και τα τζαμιά τους μιναρέδες και τους τρούλους τους, ανταγωνιζόμενα ποιο θα φτάσει ψηλότερα “στον ουρανό”... Μα όλα αυτά δεν έγιναν για να συναντήσει ο άνθρωπος τον Θεό... Ήταν αποκλειστικά έργα ματαιοδοξίας, μόνο και μόνο για να διαλαληθεί η φήμη του κτήτορά τους, είτε με καμπάνες, είτε με τη μαγνητοφωνημένη σήμερα κραυγή του μουεζίνη. | |