Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛΛ
ΙΙ
Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή
πατήστε την άνω εικόνα.
Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2013
Πατήστε στους τίτλους των
άρθρων
Α Ρ Θ Ρ Α
Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ Σ Τ Η Λ Ε Σ
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
|
Τελευταία σελίδα
ΦΟΒΟΣ και ΘΑΝΑΤΟΣ...
«Και μη φοβηθήτε από των
αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι·
φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη
γεέννη» (Ματθ.10/ι/28, Λουκ 12/ιβ/4-6).
Μη φοβάσαι τους ανθρώπους. Το πιο πολύ που μπορούν να σου κάνουν είναι
να σε σκοτώσουν... Αλλά υπάρχει κανένας που να μη φοβάται τον θάνατο,
που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, η βίαιη αποκοπή τού
νήματος της ζωής; Ποιος μπορεί να πει ότι στ' αλήθεια δεν φοβάται τον
θάνατο; Όμως ο Χριστός είναι ο μόνος αρμόδιος να μας πει να μη
φοβόμαστε τον θάνατο!
Οι αρχαίοι είχαν προσωποποιήσει τον θάνατο, το φόβο, τον ύπνο και τη
νύχτα. Θεωρούσαν τον θάνατο αδερφό του ύπνου. Λογικά θα έπρεπε να
φοβόντουσαν και τον ύπνο, που τόσο μοιάζει με τον θάνατο. Όμως δε
φοβόμαστε τον ύπνο, γιατί ξέρουμε ότι θα ξυπνήσουμε το πρωί. Θα πείτε
βέβαια ότι δεν είναι σίγουρη σε κανέναν η επόμενη στιγμή που ζει ή
πεθαίνει, όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχει δομηθεί η βεβαιότητα
ότι …νύχτα είναι θα περάσει και αύριο θα συνεχίσουμε την ενεργή ζωή
μας^ γι' αυτό δε φοβόμαστε τον ύπνο.
Έτσι όμως είναι και ο θάνατος, σαν τον ύπνο, και έτσι τον ονόμασε ο
Χριστός. Όταν Του είπαν ότι ο φίλος Του Λάζαρος πέθανε, Εκείνος είπε
ότι κοιμάται, αν και αυτοί δεν κατάλαβαν ότι τους μιλούσε για τον
θάνατο του Λαζάρου (Ιωάν. 11/ια/11).
Η έννοια του ύπνου είναι μια κατάσταση αδράνειας όπου δεν έχουμε
συναίσθηση ζωής, αφού ξυπνώντας το πρωί δεν έχουμε καταλάβει πόσος
χρόνος πέρασε και τι συνέβη γύρω μας.
Ο θάνατος είναι σαν τον ύπνο^ μια κατάσταση αδράνειας αλλά χωρίς
αναπνοή, χωρίς αντανακλαστικά, χωρίς συνείδηση-βίωση ζωής. Όπως ο ύπνος
έχει ένα τέλος, έτσι και ο θάνατος έχει ένα τέλος, επειδή ο Χριστός, με
την ανάστασή Του, νίκησε τον θάνατο. Γι' αυτό ο θάνατος είναι ύπνος,
γιατί ο Θεός έχει ορίσει ημέρα όπου θα υπάρξει ανάσταση δικαίων αλλά
και αδίκων –των μεν προς ζωή αιώνια και των δε προς κρίση αιώνια– γι'
αυτό ο Χριστός τον ονόμασε ύπνο, επειδή πρόκειται να γίνει η ανάσταση.
Αλλά το εδάφιο που λέει να μη φοβόμαστε τους ανθρώπους που μπορούν να
μας θανατώσουν, λέει επίσης ποιον πραγματικά πρέπει να φοβόμαστε, που
είναι ο Θεός, ο οποίος θα τιμωρήσει με αιώνιο θάνατο τους ασεβείς και
πονηρούς. Εκείνος που μπορεί να επιβάλλει την τιμωρία του οριστικού
θανάτου, είναι ο Θεός και όχι οι άνθρωποι.
Αυτός ο θάνατος που επιβάλλεται από τον Θεό, στην Αγία Γραφή αναφέρεται ως ο «δεύτερος θάνατος»
και είναι αιώνιος. Αυτός δεν είναι ύπνος. Αυτόν, τον δεύτερο θάνατο,
πρέπει να φοβόμαστε, και γι' αυτό πρέπει να μετανοήσουμε και να
εμπιστευθούμε στον Χριστό, όχι μόνο για τη θυσία Του υπέρ των αμαρτιών
ημών, αλλά και για τη δικαίωσή μας ως αποτέλεσμα της ανάστασής Του, με
προεκτάσεις αιώνιες «εν τη αναστάσει των δικαίων».
Ο Θεός δεν έχει πλαίσια χρόνου^ βλέπει από τώρα το τέλος των πραγμάτων,
ενώ εμείς βλέπουμε μόλις την αρχή. Γι' αυτό λέγεται ότι ο Θεός είναι «Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ, είναι Θεός ζώντων και όχι νεκρών» (Ματθ. 22/κβ/32), επειδή τους λογαριάζει ζώντες αφού πρόκειται να αναστηθούν στην «πρώτη ανάσταση»,
των δικαίων, προς ζωήν. Γι' αυτό όσοι πιστεύουμε στον Χριστό
ονομαζόμαστε ζώντες, επειδή έχουμε δικαίωμα ζωής που είναι δώρο του
Θεού σε όσους πιστεύουν στον Χριστό.
Ο άνθρωπος δεν είναι Θεός για να έχει αθανασία^ είναι φθαρτός και
χρειάζεται νέα δημιουργία από τον Χριστό, ώστε μέσω της ανάστασης να
αποκτήσει νέο σώμα, πνευματικό, άφθαρτο, όμοιο με το δοξασμένο σώμα του
Χριστού (Α~ Κορ. 15/ιε/53).
Είναι υπέροχα τα σχέδια του Θεού, επειδή Εκείνος τα πραγματοποιεί στα
δικά Του παιδιά και ως υιοθετημένα Του παιδιά θα έχουμε αυτή την
αμοιβή. «Αγαπητοί, τώρα είμεθα τέκνα Θεού,
και έτι δεν εφανερώθη τι θέλομεν είσθαι· εξεύρομεν όμως ότι όταν
φανερωθή, θέλομεν είσθαι όμοιοι με αυτόν, διότι θέλομεν ιδεί αυτόν
καθώς είναι» (Α΄ Ιωάν. 3/γ/2).
(Διασκευή από το διαδίκτυο)
|
|
|
