Ποιον αγαπάς περισσότερο; 

Υπάρχουν άνθρωποι που ισχυρίζονται πως αγαπούν πολύ τον Θεό. Ξοδεύουν χρήματα για τον Θεό... Συμμετέχουν εθελοντικά σε εκκλησιαστικές υποθέσεις... Γίνονται κακοί με όσους σκέπτονται διαφορετικά από αυτούς, επειδή, έτσι τάχα, μάχονται υπέρ του Θεού...

Αλλά δεν είναι δυνατό να αγαπάς τον Θεό περισσότερο από όσο αγαπάς τους ανθρώπους.

Οπωσδήποτε μπορείς να αγαπάς τους συγγενείς σου, τους φίλους σου, την εκκλησία σου, τη διακονία σου, το έργο σου. Αλλά την ίδια στιγμή να μην αγαπάς τον Θεό, επειδή όχι σπάνια πολλά από αυτά γίνονται μάλλον για τη δική μας προβολή και υστεροφημία. Εξάλλου, όπως είπε ο Χριστός: «Εάν αγαπάτε τους αγαπώντάς σας, ποία χάρις χρεωστείται εις εσάς; διότι και οι αμαρτωλοί αγαπώσι τους αγαπώντας αυτούς. Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντάς σας, ποία χάρις χρεωστείται εις εσάς; διότι και οι αμαρτωλοί το αυτό πράττουσι» (Λουκ. 6/ς/32-33)

Βέβαια εσύ μπορεί να νομίζεις ότι έτσι αγαπάς τον Θεό, επειδή έτσι συμβαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις... Αλλά ο Θεός δεν είναι άνθρωπος και δεν πρόκειται να παίξει το δικό μας παιχνίδι.

Δεν είναι ο Θεός που θα ακολουθήσει τους όρους μας. Αυτό είναι υποχρέωση δική μας, επειδή εμείς είμαστε οι δούλοι ενώ Εκείνος είναι ο ΚΥΡΙΟΣ, αν βέβαια έτσι το νιώθουμε και έτσι το ζούμε.

Λίγες ώρες πριν ο Χριστός αναληφθεί στον ουρανό, είχε μία συνομιλία με τον Πέτρο, στην οποία συχνά αναφέρονται οι ιεροκήρυκες. Ο Πέτρος που τρεις φορές είχε αρνηθεί τον Κύριό του και είχε μετανιώσει για τούτο, έπρεπε να αποκατασταθεί ενώπιον του Θεού αλλά και των ανθρώπων.

Γι' αυτό το γεγονός γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Αφού λοιπόν εγευμάτισαν, λέγει προς τον Σίμωνα Πέτρον ο Ιησούς· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με περισσότερον τούτων; Λέγει προς αυτόν· Ναι, Κύριε, συ εξεύρεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν· Βόσκε τα αρνία μου. Λέγει προς αυτόν πάλιν δευτέραν φοράν· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με; Λέγει προς αυτόν· Ναι, Κύριε, συ εξεύρεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν· Ποίμαινε τα πρόβατά μου. Λέγει προς αυτόν την τρίτην φοράν· Σίμων Ιωνά, αγαπάς με; Ελυπήθη ο Πέτρος ότι είπε προς αυτόν την τρίτην φοράν· Αγαπάς με; και είπε προς αυτόν· Κύριε, συ εξεύρεις τα πάντα, συ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ. Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Βόσκε τα πρόβατά μου» (Ιωάν. 21/κα/15-17).

Είναι ενδιαφέροντα όσα έχουμε ακούσει και διαβάσει πάνω σ' αυτή την ωραία περικοπή. Ενώ όμως πολλά λέγονται για την αληθινή μετάνοια του Πέτρου και για την διάθεση του Χριστού να αποκατασταθεί ο μαθητής Του, ένα σημείο που συχνά παραλείπεται είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος ζήτησε από μαθητή να δείξει την ουσία της μετάνοιάς του και τη γνησιότητα της αγάπης του.

Οι τρεις φράσεις του Κυρίου: «Βόσκε τα αρνία μου... Ποίμαινε τα πρόβατά μου... Βόσκε τα πρόβατά μου...» συνήθως ερμηνεύονται ως ανάθεση εκ νέου της ποιμενικής εξουσίας στον αποτυχημένο απόστολο. Σαν να του έλεγε ο Χριστός: –Εντάξει Πέτρο. Όχι μόνο δεν σε απορρίπτω, αλλά μάλιστα σε αποκαθιστώ στο προηγούμενό σου αξίωμα.

Υπάρχει όμως και μία άλλη ανάγνωση των λόγων αυτών του Κυρίου, στην οποία καλούμε την προσοχή του αναγνώστη. Σύμφωνα με αυτήν δεν είναι τόσο η αποκατάσταση το θέμα των λόγων του Κυρίου, αφού έτσι κι αλλιώς ήδη ο Πέτρος είχε δεχτεί ξεχωριστές παραχωρήσεις από τον Κύριο, αφού ο Χριστός είχε στείλει ιδιαίτερο μήνυμα με τις Μυροφόρες γυναίκες (Μάρκος 16/ις/7) και επίσης ήταν ο Πέτρος που πρώτος από τους άλλους μαθητές επισκέφθηκε μαζί με τον Ιωάννη τον άδειο τάφο (Ιωάν. 20/κ/3). Με άλλα λόγια, ήδη ο Κύριος είχε αποδεχτεί και τιμήσει τον μαθητή Του.

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, ποια ήταν η σημασία των λόγων του Κυρίου που προμνημονεύθηκαν; Η άποψή μας είναι ότι με αυτές τις φράσεις ο Κύριος μετέφερε την προσοχή του Πέτρου από τα συναισθήματα στην πρακτική ζωή. Δεν αρνήθηκε ότι ο Πέτρος αισθανόταν βαθιά συναισθηματική αγάπη προς τον Δάσκαλο. Εξάλλου, παρά την αποτυχία του κατά τη νύχτα της προδοσίας, ο Πέτρος το είχε δείξει έμπρακτα αρκετές φορές αλλά και με την δακρύβρεχτη μετάνοιά του (Λουκ. 22/κβ/62).

Θεωρούμε, λοιπόν, ότι με τα λόγια αυτά ο Χριστός είπε στον Πέτρο, και συνάμα τον κάλεσε, να ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ συνεχώς την αγάπη του προς τον Κύριο, καθώς θα την εκφράζει όχι στον Χριστό που πλέον δεν θα Τον έβλεπε, αλλά προς τα «πρόβατα» και «αρνία» του Χριστού, εκείνα με τα οποία θα ζούσε πλέον, και που συνεχώς θα τα είχε κοντά του.

Στην Πρώτη Επιστολή του ο Ιωάννης θέτει το ρητορικό ερώτημα: «Εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και μισή τον αδελφόν αυτού, ψεύστης είναι· διότι όστις δεν αγαπά τον αδελφόν αυτού, τον οποίον είδε, τον Θεόν, τον οποίον δεν είδε πως δύναται να αγαπά;» (Α~ Ιωάν. 4/δ/20). Θεωρούμε εύλογο, λοιπόν, ότι με τα λόγια του Χριστού προς τον Πέτρο, ο Κύριος μετέφερε την προσοχή του από τα αόρατα στα ορατά, από τα θεωρητικά στα πρακτικά, από τον Κύριο στους ανθρώπους του Κυρίου. Τα νιώθουμε σαν προέκταση όσων ανέφερε στο σημαντικό 25ο κεφάλαιο του Ματθαίου, όπου ο Κύριος αντιπαραβάλλει τον εαυτό Του με τους αδελφούς Του, λέγοντας: «καθ' όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε. [...] καθ' όσον δεν εκάμετε εις ένα τούτων των ελαχίστων, ουδέ εις εμέ εκάμετε» (Ματθ. 25/κε/45).

Το πρόβλημα είναι διαχρονικό. Είναι εύκολο να λέει κάποιος ότι αγαπάει, λατρεύει, υπηρετεί τον Θεό, χωρίς αυτό να μπορεί να αποδειχθεί, αφού ο Θεός δεν στέλνει άμεσες "αποδείξεις αποδοχής" για όλες αυτές τις κινήσεις μας, και ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει και να ερμηνεύει κατά το δοκούν. Όμως ο Κύριος αρέσκεται στις άμεσες αποδείξεις, όπως τότε που θεράπευσε τον παραλυτικό λέγοντας στους υποκριτές Ιουδαίους: «Τι είναι ευκολώτερον, να είπω, ΄΄Συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι σου΄΄, ή να είπω, ΄΄Εγέρθητι και περιπάτει;΄΄ Αλλά διά να γνωρίσητε ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρή αμαρτίας, τότε λέγει προς τον παραλυτικόν· ΄΄Εγερθείς σήκωσον την κλίνην σου και ύπαγε εις τον οίκόν σου΄΄» (Ματθ. 9/θ/5-6).

Μακάρι να λάβουμε κι εμείς αυτό το παράδειγμα του Κυρίου, και έτσι να πράττουμε στη ζωή μας. Όχι με φτηνά λόγια "αγάπης" ή άλλων συναισθημάτων, αλλά με πρακτική εξωτερική απόδειξη εκείνων που νιώθουμε μέσα μας.

Ο μαθητής της αγάπης έγραψε: «Όστις έχη τον βίον του κόσμου και θεωρή τον αδελφόν αυτού ότι έχει χρείαν, και κλείση τα σπλάγχνα αυτού απ' αυτού, πώς η αγάπη του Θεού μένει εν αυτώ; Τεκνία μου, μη αγαπώμεν με λόγον μηδέ με γλώσσαν, αλλά με έργον και αλήθειαν» (Α~ Ιωάν. 3/γ/17-18) και ο Ιάκωβος θα προσθέσει: «Εάν αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι και στερώνται της καθημερινής τροφής, και είπη τις εξ υμών προς αυτούς, ΄΄Υπάγετε εν ειρήνη, θερμαίνεσθε και χορτάζεσθε΄΄, και δεν δώσητε εις αυτούς τα αναγκαία του σώματος, τι το όφελος; Ούτω και η πίστις, εάν δεν έχη έργα, νεκρά είναι καθ' εαυτήν» (Ιακ. 2/β/15-17).

Μεγάλο ΄΄πρόβλημα΄΄ η αγάπη, αγαπητοί αναγνώστες. Είναι το στοιχείο για το οποίο λέγονται και ψάλλονται τόσα πολλά, όμως γίνονται τόσα λίγα. Ή, εν πάση περιπτώσει, και από όλα όσα γίνονται, πόσα μπορούν να χαρακτηριστούν γνήσια και αληθινά; Είναι σημείο ευαίσθητο, για το οποίο όλοι εύκολα θέλουμε να μιλούμε όταν πρόκειται να φανεί η "δική μας αγάπη" προς τους άλλους, αλλά και καθόλου δεν έχουμε δικαίωμα να εκφράζουμε κρίση όταν πρόκειται για τις πράξεις και τα κίνητρα των άλλων.

Τα παραπάνω δεν γράφτηκαν για να λάβουμε αφορμή να κρίνουμε τον ΄΄α΄΄ ή τον ΄΄β΄΄ αδελφό, αλλά, αντίθετα για να δοθεί η ευκαιρία να ελέγξουμε ο καθείς τον εαυτό του και, όταν και όπου χρειάζεται, να διορθώσουμε τους δρόμους μας, με τη χάρη του Θεού που μας ελέγχει και μας οδηγεί να βελτιωνόμαστε συνεχώς. |