Μαθαίνοντας από τα λάθη των άλλων

Αυτό ήταν το πάγιο δόγμα όλων των καιροσκόπων και κατακτητών του κόσμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Το εφεύρε ο Διάβολος και το χρησιμοποίησε άριστα σε όλους τους αιώνες, προκειμένου να επιτύχει τον βασικό σκοπό του ως «ανθρωποκτόνος». Το αφήνει κατά μέρος μόνο όταν κατά καιρούς επιχειρεί να επιβάλλει στον κόσμο την παγκόσμια κυριαρχία του με κοινές-ενωτικές  προσπάθειες, αρχίζοντας από την οικοδόμηση του Πύργου της Βαβέλ και στη συνέχεια σε όλες τις Αυτοκρατορίες, Κοινοπολιτείες, Άξονες, Οργανισμούς Εθνών, Αμυντικά Σύμφωνα (ΝΑΤΟ, Βαρσοβίας κ.λπ.), Ευρωπαϊκή Ένωση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκοσμιοποίηση (χρηματιστήρια, πολυεθνικές εταιρείες κ.λπ.).

Εκτός όμως από τις πολιτικές-εθνικές υποθέσεις, η εφεύρεση αυτή του Σατανά χρησιμοποιείται επίσης ευρύτατα και στις θρησκευτικές –δυστυχώς ακόμη και τις εκκλησιαστικές– υποθέσεις. Μπορείτε να βρείτε κάποια θρησκεία που δεν είναι χωρισμένη σε παρακλάδια, τα οποία μάλιστα τις περισσότερες φορές μάχονται μεταξύ τους με μίσος χειρότερο από αυτό που δείχνουν σε όσους ανήκουν σε άλλες θρησκείες ή εκκλησιαστικές ομάδες;(!)

Οι Χριστιανοί, εν προκειμένω, δεν αποτελούν εξαίρεση, και ενώ δεν πολεμούν τους Βουδιστές και τους Ινδουιστές, μάχονται μεταξύ τους Ορθόδοξοι με Διαμαρτυρόμενους!!! Αλλά και οι Μουσουλμάνοι δεν μάχονται έτσι με τους αλλόθρησκους όπως σκοτώνονται μεταξύ τους Σουνίτες και Σιίτες!!! Και οι Ορθόδοξοι δεν μάχονται με τους Μορμόνους όπως μάχονται μεταξύ τους οι οπαδοί του Παλαιού Ημερολογίου και του Νέου!!! Ο κατάλογος δυστυχώς δεν έχει τέλος...

Είναι τούτο ένα άλλο σύστημα διαίρεσης που εφεύρε και χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να καταστρέφει τη μαρτυρία της χριστιανικής εκκλησίας, καθώς ανά τους αιώνες ΔΙΑΙΡΕΙ και ΞΑΝΑ ΔΙΑΙΡΕΙ τις εκκλησίες, με αφορμή ασήμαντες έως ανύπαρκτες διαφορές, ώστε να παρουσιάζει τον χιτώνα του Χριστού τεμαχισμένο.

Πόσες αιρέσεις από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, που όλες διεκδικούν την ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ και την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, και οι οπαδοί τους αναθεματίζουν αλλήλους! Ξέρει κανείς να πει πόσες ακριβώς είναι οι διάφορες Ευαγγελικές Εκκλησίες; Μήπως, ακόμη χειρότερα, ξέρει να πει πόσες είναι οι διάφορες Πεντηκοστιανές Εκκλησίες; Η απάντηση δίνεται με τη βιβλική φράση: «ΩΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΑΡΙΘΜΟΣ»...

Τέλος έρχεται ο χώρος των διακονιών-ιεραποστολών, όπου κάθε τόσο ένας “ισχυρός χαρακτήρας” θέλει και επιχειρεί να δημιουργήσει την προσωπική ή οικογενειακή του διακονία ή ιεραποστολή, καταμερίζοντας πηγές και κατασπαταλώντας πόρους και δυνάμεις. Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός ότι στην φτωχή Ελλάδα λειτουργούν τόσες και τόσες –καλλίτερα ας μην αριθμήσουμε– π.χ. διακονίες για εξαρτημένα άτομα, για αλλοδαπούς, για ίδρυση εκκλησιών, για αποστολή στο εξωτερικό... Κάπου θυμίζουν την παροιμία της γιαγιάς: «Δεν χωρεί ο ποντικός στην τρύπα του, σέρνει και κολοκύθα...».

Έχουν όλα αυτά κάποια πνευματική διάσταση; Οπωσδήποτε όχι. Μόνο σαρκικότητα μαρτυρούν και μόνο ζημιά κάνουν στο έργο του Θεού, αφού εν τέλει μόνο τον εχθρό εξυπηρετούν με τις εκδηλώσεις των έργων που πηγάζουν από τη σάρκα σε αντιπαλότητες, υποσκελισμούς, μισόλογα, υπόνοιες, και αν μη τι άλλο, διαιρέσεις εκκλησιών ή χωρισμούς προσώπων.

Θυμόμαστε το επεισόδιο του χωρισμού μεταξύ Παύλου και Βαρνάβα, για το θέμα του νεαρού τότε Μάρκου, όπου ο Λουκάς εξιστορεί: «Συνέβη λοιπόν ερεθισμός, ώστε απεχωρίσθησαν απ' αλλήλων, και ο μεν Βαρνάβας, παραλαβών τον Μάρκον, εξέπλευσεν εις Κύπρον. Ο δε Παύλος, εκλέξας τον Σίλαν, εξήλθε (...) και διήρχετο την Συρίαν και Κιλικίαν». (Πράξ. 15/ιε/39-40).

Αλλά μπορεί κανείς να επαινέσει τους κατά τα λοιπά αξιοθαύμαστους αυτούς ανθρώπους για τούτο το γεγονός της ζωής τους; Μάλλον όχι. Τουλάχιστον, όπως είδαμε, ο Λουκάς το καταγράφει ως καθαρό «ερεθισμό», κι εκείνο που ερεθίζεται προφανώς δεν είναι το πνεύμα αλλά η σάρκα.

Τι θα πρέπει να πούμε, λοιπόν, για όλα αυτά; Να αρχίσουμε να συγκρίνουμε τη μία και την άλλη περίπτωση και να κρίνουμε ανθρώπους και προθέσεις; Να αδιαφορήσουμε και να μην δώσουμε την παραμικρή προσοχή; Να ξεκινήσουμε εμείς κάτι "καλύτερο", αφού όλοι οι άλλοι είναι "μεμπτοί" στα μάτια μας;

Μη γένοιτο αδελφοί! Όμως ό,τι πρόκειται να κάνουμε, ας γίνεται με φόβο Θεού και ας μη λησμονούμε την προτροπή του Ιούδα: «Σεις όμως, αγαπητοί, εποικοδομούντες εαυτούς επί την αγιωτάτην πίστιν σας, προσευχόμενοι εν Πνεύματι Αγίω, φυλάξατε εαυτούς εις την αγάπην του Θεού, προσμένοντες το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις ζωήν αιώνιον. Και άλλους μεν ελεείτε, κάμνοντες διάκρισιν, άλλους δε σώζετε μετά φόβου, αρπάζοντες αυτούς εκ του πυρός, μισούντες και τον χιτώνα τον μεμολυσμένον από της σαρκός» (Ιούδα 20-23).

Καθώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε βαθύτερα από τα φαινόμενα, δηλαδή τα βάθη των καρδιών και των εννοιών, ας τηρούμε τη συμβουλή του Παύλου: «Μη κρίνετε μηδέν προ καιρού, έως αν έλθη ο Κύριος, όστις και θέλει φέρει εις το φως τα κρυπτά του σκότους και θέλει φανερώσει τας βουλάς των καρδιών, και τότε ο έπαινος θέλει γείνει εις έκαστον από του Θεού» (Α΄ Κορ. 4/δ/5).

Όμως ανάμεσα στην ΚΑΤΑ-κριση και την ΔΙΑ-κριση υπάρχει τεράστια διαφορά, και ενώ η πρώτη δεν επιτρέπεται, η δεύτερη επιβάλλεται ως καθήκον μας. |