Αρχική σελίδα (HOME) Από τον εκδότη Επικοινωνία |
Γράψτε εδώ ό,τι θέλετε να ψάξετε από τον ΤΥΧΙΚΟ |
||||||
|
Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή . |
|
|||||
|
|||||||
![]() ![]() Αληθινή μετάνοια ![]() «Κατασφάξατε έμπροσθέν μου...» ![]() «Μνηστεύσομαί σε εμαυτώ...» ![]() «Θεός πάσης παρηγορίας» ![]() Μιμητές Του, αλλά σε τί; |
|
Απαντήσεις σε Απορίες
«Κατασφάξατε έμπροσθέν μου...»
ΕΡΩΤΗΣΗ:
Παρακαλώ να ερμηνευθεί το χωρίο Λουκάς 19/ιθ/27, το οποίο λέει: «Πλην τους εχθρούς μου εκείνους, οίτινες δεν με ηθέλησαν να βασιλεύσω επ' αυτούς, φέρετε εδώ και κατασφάξατε έμπροσθέν μου». ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το χωρίο αυτό είναι μέρος της περικοπής (Λουκ. 19/ιθ/10-27) και της εξής παραβολής:
«Και
ενώ αυτοί ήκουον ταύτα, προσθέσας είπε παραβολήν, διότι ήτο πλησίον της
Ιερουσαλήμ και αυτοί ενόμιζον ότι η βασιλεία του Θεού έμελλεν ευθύς να
φανή· είπε λοιπόν· Άνθρωπος τις ευγενής υπήγεν εις χώραν μακράν διά να
λάβη εις εαυτόν βασιλείαν και να υποστρέψη. Και καλέσας δέκα δούλους
εαυτού, έδωκεν εις αυτούς δέκα μνας και είπε προς αυτούς· Πραγματευθήτε
εωσού έλθω. Οι συμπολίται αυτού όμως εμίσουν αυτόν και απέστειλαν
κατόπιν αυτού πρέσβεις, λέγοντες· Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύση εφ'
ημάς. Και αφού υπέστρεψε λαβών την βασιλείαν, είπε να προσκληθώσι προς
αυτόν οι δούλοι εκείνοι, εις τους οποίους έδωκε το αργύριον, διά να
μάθη τι εκέρδησεν έκαστος. [...] Πλην τους εχθρούς μου εκείνους,
οίτινες δεν με ηθέλησαν να βασιλεύσω επ' αυτούς, φέρετε εδώ και
κατασφάξατε έμπροσθέν μου.»
Είναι καλό να προσέξουμε ότι στην τελευταία αυτή πρόταση της παραβολής
υπάρχει μία φράση που επίσης τη βρίσκουμε και στο χωρίο 14, που λέει:
«Οι συμπολίται αυτού όμως εμίσουν αυτόν και απέστειλαν κατόπιν αυτού
πρέσβεις, λέγοντες· Δεν θέλομεν τούτον να βασιλεύση εφ' ημάς» και η
οποία αποτελεί το κλειδί της ερμηνείας.
Επίσης είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε ότι αυτά τα λόγια ΔΕΝ ΤΑ ΕΙΠΕ Ο
ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ για τον εαυτό Του, αλλά τα είπε ως λόγια του άρχοντα της
παραβολής, που έφυγε σε μακρινή χώρα προκειμένου να του ανατεθεί
βασιλικό αξίωμα. [Στα πλαίσια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κάτω από τον
Καίσαρα υπήρχαν πολλοί τοπικοί βασιλείς, όπως π.χ. ήταν ο Ηρώδης (Ματθ.
2/β/3,22), ο Αρέτας (Β~ Κορ. 11/ια/32) και πολλοί άλλοι.]
Εδώ, όμως, εκείνοι που θα έπρεπε να γίνουν υπήκοοι του εν λόγω νέου
βασιλιά, προσπάθησαν να ματαιώσουν αυτή την ανάθεση, για λόγους που δεν
αναφέρονται. Με τον τρόπο αυτό εκδήλωσαν φανερά την εχθρότητά τους προς
το νέο βασιλιά. Εκείνος, αφού επέστρεψε, αφενός ζήτησε λογαριασμό
της οικονομίας των δούλων του που ήταν πιστοί σ’ αυτόν, και αφετέρου
ζήτησε να “ξεκαθαρίσει” τους λογαριασμούς με τους εχθρούς του.
Μιλώντας για παραβολές, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι ραβίνοι του
Ισραήλ (και ο Χριστός ήταν ένας ραβί) συχνότατα χρησιμοποιούσαν
παραδείγματα με υπερβολικές εικόνες για να εντυπωσιάσουν τους ακροατές
και να κρατήσουν την προσοχή τους. Έτσι και στο προκείμενο παράδειγμα,
ο Κύριος χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα, περιγράφοντας εκείνον τον άρχοντα
ως τόσο απάνθρωπο, ώστε να θέλει να «σφάξουν εμπρός του» τους
συμπολίτες του εκείνους που δεν τον ήθελαν να είναι βασιλιάς τους.
Με τα σημερινά δεδομένα, μια τέτοια συμπεριφορά ακούγεται πολύ σκληρή,
επειδή εμείς έχουμε γαλουχηθεί με τα διδάγματα της αγάπης του
Ευαγγελίου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, που και αυτά από τη
διδασκαλία του Ευαγγελίου έχουν εμπνευσθεί. Εκείνη την εποχή, όμως, τα
πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά και οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο σκληροί
στις κρίσεις και τις καταδίκες τους. Επίσης οι άρχοντες κυβερνούσαν
απολυταρχικά με δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω στους υπηκόους τους.
Αρκεί να θυμηθούμε εδώ την απόφαση του Ηρώδη που διέταξε να σκοτώσουν
όλα τα νήπια της Βηθλεέμ έως δύο ετών, χωρίς καν να χρειάζεται να δώσει
λόγο σε κάποιον γι' αυτό. Μα και οι στρατιώτες του ήταν έτσι
εκπαιδευμένοι, ώστε να μην μπορούν να φέρουν αντίρρηση σε οποιαδήποτε
βασιλική διαταγή.
Όμως δεν ήταν μόνο ο Ηρώδης –γνωστός για τη θηριωδία του– αλλά ακόμη
και βασιλιάδες του Ισραήλ, όπως ο Δαβίδ και ο Σολομώντας, ιστορούνται
να αποφασίζουν να αφαιρέσουν ζωές “με το έτσι θέλω”, εκ του αξιώματός
τους. Έτσι ο Δαβίδ διέταξε με ευκολία να φονεύσουν τον πλούσιο που
δήθεν είχε αφαιρέσει την αμνάδα του γείτονά του... «εξήφθη η οργή του
Δαβίδ κατά του ανθρώπου σφόδρα· και είπε προς τον Νάθαν, Ζη Κύριος,
άξιος θανάτου είναι ο άνθρωπος, όστις έπραξε τούτο» (Β~ Σαμ.
12/ιβ/5-6). Επίσης ο Σολομώντας, όταν ήρθαν ενώπιόν του οι δύο πόρνες
της ιστορίας που διαβάζουμε στο Α~ Βασ. 3/γ, που το παιδί της μίας είχε
πεθάνει, «είπεν ο βασιλεύς, Διαιρέσατε εις δύο το παιδίον το ζων, και
δότε το ήμισυ εις την μίαν και το ήμισυ εις την άλλην» (εδ. 25). Τα
παραδείγματα είναι πάρα πολλά^ ας θυμηθούμε τελευταίο τον λόγο του
Πιλάτου προς τον Κύριό μας: «Δεν εξεύρεις ότι εξουσίαν έχω να σε
σταυρώσω και εξουσίαν έχω να σε απολύσω;» (Ιωάν. 19/ιθ/10).
Ο άρχοντας εκείνης της ιστορίας, λοιπόν, πριν του ανατεθεί η βασιλική
εξουσία δεν είχε δικαίωμα να τιμωρήσει τους συμπολίτες του, ύστερα όμως
από την ανάληψη της βασιλικής εξουσίας, και με αφορμή την αντιστασιακή
πράξη τους να επιχειρήσουν να ματαιώσουν την ανάληψη της βασιλείας από
αυτόν, είχε κάθε δικαίωμα (με βάση τον ανθρώπινο νόμο της εποχής) να
διατάξει την εκτέλεση των εχθρών του.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, μπορούμε τώρα να επιστρέψουμε στην παραβολή
του Κυρίου που μελετούμε και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.
Χρησιμοποιώντας αυτή την εικόνα ο Κύριος Ιησούς, θέλησε να διδάξει τους
ακροατές του ότι η στάση τους απέναντι στον Θεό και τον Ιησού, τον
Βασιλιά της Βασιλείας των Ουρανών, δεν πρόκειται να μείνει χωρίς
συνέπειες. Αυτές τις συνέπειες είχαν εμπρός τους οι άνθρωποι εκείνης
της κουλτούρας και αυτές χρησιμοποίησε ο δάσκαλος για να νουθετήσει
τους ακροατές Του.
Γνωρίζοντας εμείς σήμερα τη συμπεριφορά που επιφύλαξαν οι Ιουδαίοι στον
Κύριο Ιησού ενώπιον του Πιλάτου, καταλαβαίνουμε ότι ο Κύριος είχε
προφητικό λόγο αναπτύσσοντας αυτή την παραβολή, αφού κι εκείνοι στο
πραιτόριο φώναζαν: «Εάν τούτον απολύσης, δεν είσαι φίλος του Καίσαρος
(...) Λέγει προς αυτούς ο Πιλάτος· Τον βασιλέα σας να σταυρώσω;
Απεκρίθησαν οι αρχιερείς· Δεν έχομεν βασιλέα ειμή Καίσαρα» (Ιωάν.
19/ιθ/12-15). Μάλιστα και για την επιγραφή του σταυρού που έγραψε ο
Πιλάτος, οι αρχιερείς των Ιουδαίων διαμαρτυρήθηκαν λέγοντας: «Μη γράφε,
Ο βασιλεύς των Ιουδαίων· αλλ' ότι εκείνος είπε, Βασιλεύς είμαι των
Ιουδαίων» (Ιωάν. 19/ιθ/21). Με άλλα λόγια δεν Τον ήθελαν για βασιλιά
τους ούτε κατά λάθος...
Σημαίνουν όλα αυτά ότι ο Κύριος, ως ερχόμενος Βασιλιάς στη Βασιλεία του
Θεού, θα χρησιμοποιήσει ανάλογες πρακτικές; Δεν μπορούμε να μιλήσουμε
προ καιρού, αλλά είναι γνωστό σε κάθε άνθρωπο που μελετά τις Γραφές,
ότι η τελική τιμωρία των ασεβών ανθρώπων στη Βίβλο περιγράφεται ως
«θάνατος» και ως «απώλεια», με οποιαδήποτε αλληγορική σημασία μπορεί να
υποκρύπτεται πίσω από αυτές τις σημασίες.
Ο Κύριος προειδοποίησε: «Μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την
δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον
και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη» (Ματθ. 10/ι/28). Προφανώς
πίσω από αυτές τις περιγραφές κρύβονται όχι ωραίες αλλά κακές
καταστάσεις. Ας σκεφτούμε επιπλέον ότι στην αναμενόμενη βασιλεία του
Θεού, «κατά την υπόσχεσιν αυτού νέους ουρανούς και νέαν γην
προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Β~ Πέτρ. 3/γ/13). Πώς θα ήταν
για ανθρώπους άδικους και ασεβείς αν τους υποχρέωνε ο Θεός να ζήσουν
αιώνια μέσα σε ένα τέτοιο άγιο και καθαρό περιβάλλον, το οποίο δεν
θέλησαν ποτέ στη ζωή τους;
Ο Κύριος πάντοτε καλεί τους ανθρώπους να Τον ακολουθήσουν ως υπήκοοι
και λατρευτές Του ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ. Ποτέ δεν επέβαλε σε
κανέναν να Τον λατρεύσει με τη βία. Ο Κύριος Ιησούς είπε ότι, «Έρχεται
ώρα, και ήδη είναι, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον
Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία· διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους
προσκυνούντας αυτόν. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν
πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι» (Ιωάν. 4/δ/23-24). Πώς θα
ήταν δυνατόν ο Θεός, που δηλωμένα θέλει η λατρεία Του να γίνεται «εν
πνεύματι και αληθεία» και μάλιστα θέλει όποιος προσφέρει κάτι στον Θεό
να το κάνει «κατά την προαίρεσιν της καρδίας αυτού, ουχί με λύπην ή εξ
ανάγκης· διότι τον ιλαρόν δότην αγαπά ο Θεός» (Β~ Κορ. 9/θ/7), να
ζητήσει από λογικά όντα να Τον λατρεύουν και να Τον υπηρετούν «εξ
ανάγκης»;
Αυτό θα έκανε τον Θεό άδικο και καταπιεστή, στοιχεία που διόλου δεν
ταιριάζουν στον Θεό της ΑΓΑΠΗΣ, επειδή «ο Θεός είναι αγάπη» και «Όστις
δεν αγαπά δεν εγνώρισε τον Θεόν, διότι ο Θεός είναι αγάπη» (Α~ Ιωάν.
4/δ/8). |
|