Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Επικοινωνία
Γράψτε εδώ ό,τι θέλετε να ψάξετε από τον ΤΥΧΙΚΟ
Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή .
Το περιοδικό που ενώνει τους πιστούς του Χριστού
Λ
ΛΛΛ
ΛΛΛΛΛ
ΙΙ
Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή
πατήστε την άνω εικόνα.
Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2012
Πατήστε στους τίτλους των άρθρων
Α Ρ Θ Ρ Α
  Αληθινή μετάνοια  «Κατασφάξατε έμπροσθέν μου...»  «Μνηστεύσομαί σε εμαυτώ...»  «Θεός πάσης παρηγορίας»  Μιμητές Του, αλλά σε τί; |
Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ Σ Τ Η Λ Ε Σ
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
|
Για γυναίκες και όχι μόνο
«Θεός πάσης παρηγορίας»
(Β΄ Κορ. 1/α/3)
Από παιδάκια ακόμη, όταν πέφταμε και χτυπούσαμε, τρέχαμε στην αγκαλιά της μαμάς να μας χαϊδέψει, να μας πει δυο κουβέντες παρηγοριάς και ο πόνος μας λιγόστευε. Αλλά έχετε προσέξει ότι ο Θεός μας είναι μεταξύ των άλλων και «Θεός πάσης παρηγορίας», όπως αναφέρεται στο λόγο Του;  Οι άνθρωποι προσπαθούν να παρηγορήσουν ο ένας τον άλλον όμως όχι μόνο δεν τα καταφέρνουν, αλλά και πολλές φορές χειροτερεύουν τα πράγματα. Διαβάζουμε για παράδειγμα στην ιστορία του Ιώβ, που υπάρχει στο ομώνυμο βιβλίο της Αγίας Γραφής, σχετικά με τους φίλους του, που πήγαν να τον παρηγορήσουν για τις μεγάλες συμφορές που ήρθαν στη ζωή του όμως, άθελά τους ίσως, προσπαθούσαν επιπλέον να του φορτώσουν και ενοχές, ότι τάχα εκείνος έφταιγε για όσα έπαθε. Αλλά και στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε για τον εκ γενετής τυφλό που θεράπευσε ο Χριστός (Ιωάν. 9/θ/1-38), όπου οι μαθητές ρώτησαν τον Κύριο αν για την αναπηρία του αυτή έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του. Ο Κύριος απάντησε πως όχι μόνο κανείς δεν αμάρτησε, αλλά αυτό όλο συνέβη για να δοξαστεί ο Θεός, όπως και έγινε μετά την θεραπεία του. Πριν από πέντε χρόνια ήρθε και στην οικογένειά μας κάτι αναπάντεχο, με σοβαρότατο πρόβλημα υγείας. Στο διάστημα εκείνο με την πρώτη ευκαιρία έτρεχα στο λόγο του Θεού και έψαχνα από κάπου να κρατηθώ για να πάρω δύναμη, να αντέξω και να στηρίξω και την υπόλοιπη οικογένεια. Για πρώτη φορά πρόσεξα τότε, πόσες φορές επαναλαμβάνονται στα χωρία Β΄ Κορ. 1/α/3-7, οι λέξεις «παρηγοριά» και «παρηγορώ» σε διάφορες μορφές… Αν δεν το έχετε προσέξει, είναι 11 φορές, και θα άξιζε αν μπορείτε να το κοιτάξετε πριν συνεχίσετε την ανάγνωση αυτού του άρθρου. Ιδιαίτερα όμως έλκυσε την προσοχή μου το εδάφιο 4, όπου διαβάζουμε ότι ο σκοπός που παρηγορεί εμάς ο Θεός, μεταξύ άλλων είναι και για να μπορούμε με τη σειρά μας να παρηγορούμε εκείνους που περνούν από κάθε είδους θλίψη: «ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, διά να δυνάμεθα ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει διά της παρηγορίας, με την οποίαν παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού». Είναι αλήθεια ότι αν δεν έχουμε περπατήσει οι ίδιοι στο μονοπάτι της θλίψης που περνάει τώρα κάποιος άλλος, δεν είμαστε κατάλληλοι να τον παρηγορήσουμε. Κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο, την αγωνία και την αβεβαιότητα εκείνου που αντιμετωπίζει αυτή ή την άλλη θλίψη, όπως π.χ. είναι αδύνατο να νιώσεις τον πόνο της μάνας που έχασε το μοναχοπαίδι της σε κάποιο ατύχημα ή από αρρώστια, όταν μάλιστα εσύ έχεις και χαίρεσαι τα δικά σου παιδιά... Το ζήσαμε αυτό έντονα προ καιρού σε περίπτωση συγγενικού προσώπου και ομολογουμένως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Πόσο δίκαιο είχε ο Ιώβ όταν αναγκάστηκε να πει στους φίλους και “παρηγορητές” του: «Έχουσι τέλος αι ματαιολογίαι; ή τι σε ενθαρρύνει εις το να αποκρίνησαι; Και εγώ εδυνάμην να λαλήσω καθώς σείς· εάν η ψυχή σας ήτο εις τον τόπον της ψυχής μου, ηδυνάμην να επισωρεύσω λόγους εναντίον σας, και να κινήσω εναντίον σας την κεφαλήν μου» (Ιώβ 16/ις/3-4). Το δεύτερο που πρόσεξα σ' αυτό το εδάφιο είναι ότι ο Απόστολος του Χριστού μιλάει για «κάθε είδους θλίψη». Μπορεί αυτή να οφείλεται σε απογοήτευση από κάποιο αγαπητό πρόσωπο, μια μεγάλη προσβολή, μια αδικία σε βάρος μας, ίσως είναι οικονομική δυσκολία, οικογενειακά προβλήματα και, βέβαια, ασθένεια και θάνατος. Για όλες αυτές και πολλές άλλες περιπτώσεις ο λόγος του Θεού έχει λόγια παρηγοριάς και στήριξης, τα οποία το Άγιο Πνεύμα θα τα φέρει στη σκέψη μας την κατάλληλη στιγμή, για να μας δυναμώσει. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί μαγικά και αυτόματα, αν προηγουμένως δεν έχουμε φροντίσει ώστε ο λόγος του Χριστού να «κατοικεί εν ημίν πλουσίως, μετά πάσης σοφίας». Μόνο τότε θα μπορούμε κι εμείς να διδάξουμε και να νουθετήσουμε αλλήλους, όπως γράφει στην Κολοσσαείς: «Ο λόγος του Χριστού ας κατοική εν υμίν πλουσίως μετά πάσης σοφίας· διδάσκοντες και νουθετούντες αλλήλους» (Κολ. 3/γ/16). Δυστυχώς πολλοί διακρίνονται από μεγάλη προχειρότητα και ανευθυνότητα, όταν μάλιστα χειρίζονται προβλήματα άλλων. Παράδειγμα τέτοιας ασοφίας είναι το θέμα της αρρώστιας, όπου πολλοί παρηγορούν δήθεν τον άρρωστο ότι "θα γίνει σίγουρα καλά", παρ’ όλο που όλα –και οι γιατροί– μαρτυρούν για το αντίθετο. Έτσι λένε ψέματα και πράγματα που δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Τέτοια λάθη καλλιεργούνται από λάθος διδασκαλίες, όπως π.χ. εκείνη που διδάσκει ότι ο Χριστιανός δεν πρέπει να αρρωσταίνει και μπορεί να διεκδικεί την θαυματουργική θεραπεία του, πράγμα που συμβαίνει επειδή παρερμηνεύουν τις Γραφές και παραβλέπουν διάφορα χωρία. Πόσοι αλήθεια έχουν διαβάσει προσεκτικά και θυμούνται τον Ψαλμωδό που λέει για τον άνθρωπο του Θεού, ότι «Ο Κύριος θέλει ενδυναμόνει αυτόν επί της κλίνης της ασθενείας· εν τη αρρωστία αυτού συ θέλεις στρόνει όλην την κλίνην αυτού» (Ψαλμ. 41/μα/3); Εμείς βέβαια ξέρουμε πως στο Νοσοκομείο τα κρεβάτια τα στρώνουν οι νοσοκόμες, αλλά ο Δαβίδ επιμένει ότι του πιστού ανθρώπου της αρρώστιας το κρεβάτι ΤΟ ΣΤΡΩΝΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ και μάλιστα είναι Εκείνος που ελέγχει για πόσο χρόνο χρειάζεται να μείνουμε στο κρεβάτι όπως επίσης πότε και αν Εκείνος θα κρίνει κατάλληλο να μας θεραπεύσει ή όχι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι Εκείνος αναλαμβάνει να μας δώσει τη δύναμη και την υπομονή ώστε να αντέξουμε ως το τέλος της δοκιμασίας. Παρηγοριά χρειαζόμαστε και στην οικονομική δυσκολία. Ειδικότερα σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε στη χώρα μας αυτή την εποχή, με ανεργία και πολλές άλλες δυσκολίες. Ενώ τα ΜΜΕ βομβαρδίζουν τους ανθρώπους με πιθανά ή φανταστικά επερχόμενα δυσάρεστα για την τοπική και διεθνή οικονομία, ο Θεός είναι ο μόνος και ο ικανότερος για να μας παρηγορήσει. Για το θέμα αυτό της οικονομικής δυσκολίας, πάλι ο Δαβίδ έγραψε με φώτιση Αγίου Πνεύματος: «Νέος ήμην και ήδη εγήρασα, και δεν είδον δίκαιον εγκαταλελειμμένον ουδέ το σπέρμα αυτού ζητούν άρτον» (Ψαλμ. 37/λζ/25). Είναι πλέον ή βέβαιο, ότι κι εσείς έχετε ακούσει πολλές ιστορίες από πιστούς ανθρώπους που ο Θεός τους έθρεψε και τους συντήρησε σε περιόδους πείνας, πολέμου, κατοχής κ.λπ. με τρόπους θαυμαστούς και ανέλπιστους. Πάντως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες και στερήσεις, όπως λένε οι ψευδοδιδάσκαλοι του “ευαγγελίου της ευημερίας”. Αρκεί μόνο να θυμηθούμε, μεταξύ άλλων, τον λόγο του απόστολου Παύλου: «Εξεύρω να ταπεινόνωμαι, εξεύρω και να περισσεύωμαι· εν παντί τόπω και κατά πάντα είμαι δεδιδαγμένος και να χορτάζωμαι και να πεινώ, και να περισσεύωμαι και να υστερώμαι· τα πάντα δύναμαι διά του ενδυναμούντός με Χριστού» (Φιλ. 4/δ/12-13) και επίσης «Έως της παρούσης ώρας και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και ραπιζόμεθα και περιπλανώμεθα» (Α΄ Κορ. 4/δ/11). Όμως για όλα φροντίζει ο Κύριος, ώστε να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις με χάρη και έλεος, όπως γινόταν και στις ημέρες των Αποστόλων, όταν ο Παύλος ενθάρρυνε τους πιστούς μεταξύ των άλλων να είναι «εις τας χρείας των αγίων μεταδίδοντες, την φιλοξενίαν ακολουθούντες» (Ρωμ. 12/ιβ/13). Μάλιστα και ο ίδιος χρειάστηκε να δεχθεί τις ευεργεσίες άλλων πιστών, για τις οποίες γράφει: «καλώς επράξατε γενόμενοι συγκοινωνοί εις την θλίψιν μου. Εξεύρετε δε και σεις, Φιλιππήσιοι, ότι εν αρχή του ευαγγελίου (...) και άπαξ και δις μοι επέμψατε εις την χρείαν μου» (Φιλ. 4/δ/14-16). Άρα οι πιστοί πρέπει να φροντίζουν για τις ανάγκες όχι μόνο των πλησίον αλλά και των απομακρυσμένων, όπου υπάρχει ανάγκη, όπως έκαναν τότε και για τους πιστούς στην Παλαιστίνη, όταν αντιμετώπισαν πείνα, για τους οποίους έγιναν έρανοι και χρηματαποστολές (Α΄ Κορ. 16/ις/1). Αλλά η ώρα που χρειαζόμαστε τη μεγαλύτερη παρηγοριά είναι η ώρα του θανάτου. Είτε η ώρα του θανάτου κάποιου αγαπητού μας είτε και η ώρα που πλησιάζει ο δικός μας θάνατος. Ο θάνατος προκαλεί τη μεγαλύτερη θλίψη. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Δεν θέλω να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων, διά να μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α΄ Θεσ. 4/δ/13) και συνεχίζει αναπτύσσοντας την πίστη του για την Ανάσταση. Συχνά μερικοί μιλούν για τον θάνατο σαν να είναι “ευεργετικός” για τους ανθρώπους, παρ’ όλο που η Βίβλος τον περιγράφει ως ποινή για την αμαρτία και έργο του Διαβόλου, που είναι «ανθρωποκτόνος» (Ρωμ. 6/ς/23, Ιωάν. 8/η/44). Ο Απόστολος του Χριστού, εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα που γνωρίζει πολύ καλύτερα από όλους εμάς, έχει τη χειρότερη γνώμη για τον θάνατο, γι’ αυτό και γράφει: «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄ Κορ. 15/ιε/26). Ούτε φίλος ούτε ευεργέτης ούτε οποιοσδήποτε άλλος καλολογικός προσδιορισμός, αλλά ό,τι χειρότερο: ΕΧΘΡΟΣ και μάλιστα ΕΣΧΑΤΟΣ, δηλαδή ο χειρότερος. Ο θάνατος λοιπόν είναι ΕΧΘΡΟΣ, δεν είναι δώρο, δεν είναι κάποιο από τα δημιουργήματα του Θεού, που τα έφτιαξε όλα «καλά λίαν». Είναι η απουσία της ζωής και μία κατάσταση μόνο δυσάρεστη, που δεν μπορεί να υπάρχει στην αιωνιότητα του Θεού. Γι’ αυτό ο Παύλος προαναγγέλλει ότι ο θάνατος ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ! Αλλά δεν μπορεί να «καταργηθεί» με κανέναν άλλον τρόπο εκτός από την ΟΡΙΣΤΙΚΗ και παντελη ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ του από όλο το Σύμπαν. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν υπάρχει θάνατος για μερικούς ανθρώπους και υπάρχει για κάποιους άλλους. Η Καινή Διαθήκη καταλήγει με την θαυμαστή υπόσχεση: «Θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον (έτι), ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον» (Αποκ. 21/κα/4). Δεν είναι δυνατό να σταματήσουν δάκρυα και πένθος και κραυγή και πόνος αν ο θάνατος υπάρχει κάπου στο σύμπαν του Θεού. Έτσι η υπόσχεση είναι ότι Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ, όχι μόνο, αλλά και ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΞΑΝΑ. Δύο φορές έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους τόσο σημαντικές υποσχέσεις: (Α) ότι δεν θα καταστρέψει ξανά τη γη με κατακλυσμό: «Στήνω την διαθήκην μου προς εσάς· και δεν θέλει πλέον εξολοθρευθή πάσα σαρξ από των υδάτων του κατακλυσμού· ουδέ θέλει είσθαι πλέον κατακλυσμός διά να φθείρη την γην» (Γέν. 9/θ/11), και (Β) ότι δεν θα υπάρχει πια θάνατος: «Θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον» (Αποκ. 21/κα/4). Ας προσέξουμε ότι και στις δύο αυτές υποσχέσεις όχι μόνο προσδιορίζεται το τέλος του πράγματος, αλλά δίνεται και η εξήγηση: «Διότι τα πρώτα παρήλθον»! Γιατί ήρθε σ’ αυτή τη γη ο Κύριος Ιησούς; Η Επιστολή προς Εβραίους δηλώνει: «ίνα διά του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ’ έστι τον διάβολον» ή όπως το αποδίδει η ΝΔΜ «για να καταργήσει με το θάνατό του αυτόν που εξουσίαζε το θάνατο, δηλαδή τον διάβολο» (Εβρ. 2/β/14). Άρα όταν πάψει να υπάρχει ο Διάβολος θα πάψει να υπάρχει και ο θάνατος, γι’ αυτό και στην Αποκάλυψη γράφει: «Και ο θάνατος και ο άδης ερρίφθησαν εις την λίμνην του πυρός· ούτος είναι ο δεύτερος θάνατος» (Αποκ. 20/κ/14). Κάτι που επιπλέον αξίζει οπωσδήποτε να παρατηρηθεί εδώ, είναι ότι στο ιερό κείμενο δεν γίνεται καμία διάκριση ανάμεσα σε σαρκικό και πνευματικό θάνατο, αλλά αναφέρεται ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ εν γένει, και αυτό είναι αποκαλυπτικό, λογικό και συνεπές, επειδή δεν είναι δυνατόν στο σύμπαν της αποκατεστημένης δοξασμένης Νέας Δημιουργίας του Θεού να υπάρχει οποιασδήποτε μορφής θάνατος αφού «ο Θεός είναι φως και σκοτία εν αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία» (Α΄ Ιωάν. 1/α/5). Ο Θεός είναι επίσης ζωή και, όπως δηλώνει ο Δαβίδ, «μετά Σου είναι η πηγή της ζωής· εν τω φωτί Σου θέλομεν ιδεί φως» (Ψαλμ. 36/λς/9), γι’ αυτό και δίκαια η ιερή ιστορία ολοκληρώνεται με τούτα τα λόγια: «Και τα έθνη των σωζομένων θέλουσι περιπατεί εν τω φωτί αυτής· και οι βασιλείς της γης φέρουσι την δόξαν και την τιμήν αυτών εις αυτήν» (Αποκ. 21/κα/24). Τι γίνεται όμως τώρα, ώσπου να έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα; Ο Θεός δεν υποσχέθηκε ότι από τη στιγμή που γίναμε παιδιά Του, θα μας έχει "στα όπα-όπα"... ότι ποτέ δεν θα αρρωστήσουμε, ποτέ δεν θα πεινάσουμε, ποτέ δεν θα πενθήσουμε. Όσο ζούμε «εν ταύτη τη ζωή» (Α΄ Κορ. 15/ιε/19), θα περάσουμε κι εμείς από όλα όσα περνά όλος ο κόσμος. Αυτό δεν είναι εξαιτίας δικών μας αμαρτιών –αν και εις πολλά πταίομεν άπαντες– αλλά το αποτέλεσμα της φθοράς που υπεισήλθε στον κόσμο των ανθρώπων εξαιτίας της αμαρτίας των Πρωτοπλάστων. Ο θάνατος προς το παρόν εξακολουθεί να είναι η «οδός πάσης της γης», και σύμφωνα με την αρχική δήλωση του Θεού, «πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ». Αλλά με βάση τη χάρη Του οι πιστοί «πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ» (Ιησ. 23/κγ/14, Α΄ Κορ. 15/ιε/22). Αυτό που τώρα ζητάει ο Θεός από μας –και είναι αυτό ακριβώς που περιμένουν να δουν οι άνθρωποι γύρω μας–, είναι το πώς θα συμπεριφερθούμε όταν βρεθούμε στις θλίψεις.
Αν ναι, τότε μπορούμε και πρέπει να φροντίζουμε να παρηγορήσουμε κι εμείς με την ίδια παρηγοριά εκείνους που περνούν από διάφορες θλίψεις, είτε είναι πνευματικά μας αδέλφια, είτε άτομα που ο Θεός έχει βάλει στο περιβάλλον μας. | |