«Δικαιοσύνη εκοιμήθη…»

Στο περιοδικό «ΖΩΗ» (Ιούνιος 2013) διαβάσαμε το παρακάτω άρθρο, το οποίο και αναδημοσιεύουμε ως λίαν επίκαιρο και αληθινό. Επισημαίνουμε ότι το άρθρο στηρίζεται στο χωρίο Ησ. 1/α/21, όπως έχει στη μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄), που είναι ελαφρώς διαφορετική από την απόδοση στο εβραϊκό κείμενο. Παραθέτουμε και τις δύο αποδόσεις για σύγκριση. (Ησ. 1/α/21):

Στη μετάφραση του Βάμβα, που ακολουθεί το μασοριτικό εβραϊκό, λέει ότι η δικαιοσύνη κατοικούσε ΚΑΠΟΤΕ στη Σιών, αλλά τώρα παραχώρησε τη θέση της σε φονιάδες.

«Πώς η πιστή πόλις κατεστάθη πόρνη! ήτο πλήρης κρίσεων^ η δικαιοσύνη κατώκει εν αυτή^ αλλά τώρα, φονείς» [Βάμβας].

Αλλά η μετάφραση των Ο~ λέει ότι η δικαιοσύνη που υπήρχε ΚΑΠΟΤΕ στη Σιών, τώρα έπεσε σε ύπνο, και στη θέση της λειτουργούν φονιάδες.

«Πώς εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών, πλήρης κρίσεως, εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη εν αυτή, νυν δε φονευταί» [Ο~].

Είτε με τη μία είτε με την άλλη απόδοση, το γεγονός είναι ότι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ δεν λειτουργούσε πλέον στην Σιών και αυτό ήταν η αιτία για όλες τις κακοδαιμονίες της πόλης και του λαού.

Αν θέλαμε να συγκρίνουμε τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας, όπως και κάθε άλλης χώρας που απομακρύνεται από τις αρχές και τα θεσπίσματα του Θεού, είναι αυτοδίκαιο και αναπόφευκτο, οι άνθρωποι και τα καθεστώτα να υποφέρουν τις συνέπειες της απομάκρυνσής τους από το Νόμο του Θεού που, σε τελευταία ανάλυση, είναι και ο ΜΟΝΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ.

Αλλά ας παρακολουθήσουμε τις σκέψεις του αρθρογράφου της «ΖΩΗΣ», και στο τέλος θα σημειώσουμε κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις.

=•=•=

Η Ιερουσαλήμ, η «πόλις Σιών», απλωμένη κάτω από τα μάτια του Θεού. Το βλέμμα Του την αγκαλιάζει με στοργή και πόνο. Το παράπονο αναβλύζει από το στόμα του Κυρίου: Πώς κατάντησε έτσι «η πόλις η πιστή Σιών», «…εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη εν αυτή» (Ησ. α' 21).

Ερευνά το θείο βλέμμα να βρει τη δικαιοσύνη μέσα στην άγια Πόλη, αλλά δεν την συναντάει πουθενά. Φαίνεται να έχει εξαφανιστεί η δικαιοσύνη από τη ζωή της Σιών. Δεν φαίνεται στα κυβερνητικά της κτίρια. Απουσιάζει από τα σπίτια και τις αγορές. Κοιμάται βαθιά. Γι' αυτό και δεν την αντικρίζει το μάτι του Θεού.

* * *

Η πόλη μας απλωμένη κάτω από το βλέμμα του Θεού. Αλίμονο! Είναι μια πόλη «εν η δικαιοσύνη έκοιμήθη». Κοιμήθηκε, ενώ δυστυχώς πολλά αντίθετα πράγματα είναι ξύπνια στην πόλη μας. Πηγαινοέρχονται στους δρόμους της, ρυθμίζουν τη ζωή της. Το συμφέρον δεν αποκοιμάται ποτέ. Όταν το ρολόι της κεντρικής πλατείας σημαίνει μεσάνυχτα και όλα φαίνονται να έχουν παραδοθεί στον ύπνο, το συμφέρον θα μένει άγρυπνο. Και θα κάνει σχέδια...

Και όταν το μεσημέρι οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι από κόσμο, εκεί ανάμεσα στους διαβάτες, θα κυκλοφορεί ακούραστη η αδικία. Θα την βρείτε πολύ εύκολα στην πόλη μας. Όποια πάροδο και αν πάρετε. Πολύ περισσότερο, αν διαβείτε την κεντρική λεωφόρο με τις μεγάλες οικοδομές.

Και η δικαιοσύνη; Η δικαιοσύνη κοιμήθηκε στην πόλη μας, έχει πέσει σε λήθαργο. Γι' αυτό και η συνάντηση μαζί της είναι πράγμα πολύ δύσκολο. Σπάνιο. Γι' αυτό και η ζωή στην πόλη μας παρουσιάζει τόσο σκοτάδι, τόση αθλιότητα.

«…Πόλις εν η δικαιοσύνη εκoιμήθη…». Μπορεί ο λόγος αυτός να πέφτει επάνω μας σαν μαστίγιο. Νιώθουμε τον πόνο που τον υπαγορεύει και τη ντροπή που προκαλεί. Όμως είναι ταυτόχρονα και βαθύτατα παρηγορητικός. Είναι θετικός λόγος, που κινεί σε δημιουργία και όχι σε απαισιοδοξία. Ακούγοντάς τον δεν θα πεις: «Δεν γίνεται τίποτε, η κοινωνία είναι κατεστραμμένη ανεπανόρθωτα, η αδικία είναι ο πανίσχυρος δικτάτορας της ημέρας». Δεν θα πεις, δεν μπορείς να πεις τίποτε από όλα αυτά. Γιατί; Διότι ο Θεός δεν μας λέει, ότι η δικαιοσύνη σκοτώθηκε ή πέθανε ή έχει καταστραφεί, αλλά ότι κοιμάται.

Είναι πολύ μεγάλο κακό να κοιμάται η δικαιοσύνη, να είναι σε νάρκη. Αλλά είναι μεγάλο καλό το ότι κοιμάται και δεν πέθανε. Αφού κοιμάται μπορεί να ξυπνήσει. Μπορούμε να την ξυπνήσουμε.

Και να η μεγάλη απάντηση που έχουμε να προσφέρουμε ως Χριστιανοί στο σημερινό απελπισμένο κόσμο: Ναι, η κατάσταση είναι τραγική και σκοτεινή αφού η «δικαιοσύνη έκοιμήθη» και δεν ενεργεί, δεν δρα, δεν ρυθμίζει τη ζωή. Αλλά τίποτε δεν δικαιολογεί την απελπισία, εφόσον η δικαιοσύνη απλώς κοιμάται. Δεν μένει παρά να την ξυπνήσουμε, για να την κάνουμε και πάλι κυρίαρχο της ζωής μας. Πόσο θα άλλαζε αμέσως η ζωή μας, αν ξυπνούσε η δικαιοσύνη...

Στην πόλη μας η «δικαιοσύνη εκοιμήθη». Ας σημάνουμε εγερτήριο. Ας την σηκώσουμε από τον βαρύ ύπνο. Και ας την αφήσουμε να μας κυβερνήσει. Να γλυκάνει τη ζωή μας...

Να την ξυπνήσουμε. Μα πού, σε ποιο ακριβώς σημείο βρίσκεται κοιμισμένη; Πού; Παντού.

Tώρα διαβάζεις αυτές τις λέξεις καθισμένος σε μια καρέκλα ή σε μια πολυθρόνα του σπιτιού σου. Σταμάτησε εδώ για ένα λεπτό. Σήκωσε το βλέμμα σου από την τυπωμένη σελίδα και κοίταξε τριγύρω το δωμάτιο. Σκέψου το σπίτι σου και ρώτησε: Μήπως μέσα στο σπίτι μου έχει αποκοιμηθεί η δικαιοσύνη; Μήπως ως οικογένεια, ως πατέρας, ως μάνα, ως γιός ή κόρη δεν την πολυλογαριάζουμε;

Αύριο θα πας στην εργασία σου. Σε περιμένει ένα γραφείο ή ένα κατάστημα, ένα εργοστάσιο ή ένα αυτοκίνητο. Προτού πιάσεις δουλειά, ρώτησε και πάλι: Μήπως κάπου εδώ κοιμάται η δικαιοσύνη; Μήπως η εργασία μου δεν έχει τίποτε που να θυμίζει δικαιοσύνη;

Αλλά μη ξεχαστούμε και κοιτάξουμε μόνο γύρω μας. Αν θέλεις, κλείσε για μια στιγμή τα μάτια, συγκέντρωσε την προσοχή σου και θα ακούσεις την αναπνοή τής δικαιοσύνης, που κοιμάται. Θα την διακρίνεις πολύ καθαρά, όπως ξεχωρίζουμε αμέσως την αναπνοή ενός που κοιμάται. Θα την ακούσεις, γιατί θα είναι κάπου εδώ δίπλα στην καρδιά σου. Μέσα στο στήθος σου.

Μέσα στο στήθος σου, μέσα στο στήθος μου κοιμάται η δικαιοσύνη. Και εκεί πρέπει πρώτα-πρώτα να την ξυπνήσουμε...

Το ξύπνημά της θα σημάνει απόφαση να διώξουμε την αδικία οπό τη ζωή μας. Και να επανορθώσουμε το άδικο που έχουμε διαπράξει. Το ξύπνημά της θα σημάνει μια καινούργια εποχή, μια εποχή που ο Θεός, ο Κύριος της δικαιοσύνης, θα είναι και πάλι κοντά μας για να μας σκεπάσει με την ευλογία Του.

***

Κύριε, ξύπνησε, σε ικετεύω, τη δικαιοσύνη, που κοιμάται στην ψυχή μου.

Κύριε, ξύπνησε τη δικαιοσύνη, που κοιμάται στο σπίτι μου.

Κύριε, ξύπνησε τη δικαιοσύνη, που κοιμάται στην πόλη μας. Αμήν.

=•=•=

Η συνήθεια που υπάρχει, και δυστυχώς μάλιστα πολλές φορές διδάσκεται ως δήθεν βιβλική, είναι να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας, να αποφεύγουμε να πάρουμε την ορθή θέση απέναντι στο άδικο και, σε τελευταία κατάληξη, να αναθέτουμε πίσω στον Θεό όσα Εκείνος έχει ζητήσει από εμάς.

Η Μετάφραση των Ο~ αφήνει κάποια περιθώρια ελπίδας, όπως εξηγεί ο αρθρογράφος της «ΖΩΗΣ», ώστε η κοιμωμένη Δικαιοσύνη να ανανήψει με επέμβαση του Θεού, γι' αυτό και στο τέλος προσεύχεται, μεταβιβάζοντας κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη στον Κύριο.

Αλλά μόλις λίγα χωρία προηγουμένως ο Προφήτης αποκαλύπτει τη βουλή του Θεού, που περιέχει εννέα (9) προσταγές που εμείς οι άνθρωποι πρέπει να εκτελέσουμε:

«Και όταν εκτείνητε τας χείρας σας, θέλω κρύπτει τους οφθαλμούς μου από σας^ ναι, όταν πληθύνητε δεήσεις, δεν θέλω εισακούει^ αι χείρές σας είναι πλήρεις αιμάτων. [1] Λούσθητε, [2] καθαρίσθητε· [3] αποβάλετε την κακίαν των πράξεών σας απ' έμπροσθεν των οφθαλμών μου^ [4] παύσατε πράττοντες το κακόν, [5] μάθετε να πράττητε το καλόν· [6] εκζητήσατε κρίσιν, [7] κάμετε ευθύτητα εις τον δεδυναστευμένον, [8] κρίνατε τον ορφανόν, [9] προστατεύσατε την δίκην της χήρας» (Ησ. 1/α/15-17).

Δεν σας φαίνεται ανακόλουθο, ενώ ο Θεός ζητάει από εμάς να λάβουμε το μήνυμα και να διορθώσουμε τη ζωή μας και τα βήματά μας, εμείς να επιστρέφουμε την θεία «εντολή» ανεκτέλεστη, ζητώντας από τον Κύριο να κάνει όσα εμείς ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ να κάνουμε, μη τυχόν και χαλάσει η ζαχαρένια μας ή ψυχρανθούν οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους, και όσα εμείς ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ να εκτελέσουμε αποφεύγοντας κόπο και άλλες συνέπειες;

Ο Θεός εκείνο που είχε να κάνει εκ μέρους Του, το έκανε τέλεια επάνω στο σταυρό του Γολγοθά, όπου και τακτοποίησε κάθε ηθική και νομική εκκρεμότητα των ανθρώπων. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα και ευθύνη δική μας –του καθενός από εμάς–, αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στο τέλειο έργο του Κυρίου και πώς θα σοβαρευτούμε με τις υποχρεώσεις που μας ανήκουν ως «τέκνα Θεού».

Επιστρέφοντας στα λόγια του Ησαΐα, η δικαιοσύνη ως αφηρημένη έννοια ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ. Εκείνοι που μπορούν να κοιμούνται είναι οι άνθρωποι, και εν προκειμένω, πιο σωστά, οι άνθρωποι που ο Θεός έχει επιφορτίσει να υπηρετούν την δικαιοσύνη. Αν και αρεσκόμαστε να λέμε φράσεις όπως ότι «η δικαιοσύνη είναι τυφλή» ή «η δικαιοσύνη είναι αλλήθωρη», αυτά και άλλα σχετικά ελαττώματα δεν αφορούν την ίδια την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ αλλά τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι την αγαπούν (Ψαλ. 99/¥θ/4), την διψούν (Ματθ. 5/ε/6) και την υπηρετούν (Πράξ. 10/ι/35).

Δεν χωράει αμφιβολία πως η εικόνα του Προφήτη είναι ολοζώντανη στη ζωή και την περίστασή μας, γι’ αυτό είναι καιρός να ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ το μήνυμα και να ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ, επιτέλους, να δείξουμε ότι είμαστε άξιοι της κλήσεως με την οποία μας τίμησε ο Θεός (Εφεσ. 4/δ/1, Α~ Θεσ. 2/β/23). Γράφοντας σχετικά ο Παύλος, ενθαρρύνει: «Ας μη κοιμώμεθα ως και οι λοιποί, αλλ' ας αγρυπνώμεν και ας εγκρατευώμεθα» (Α~ Θεσ. 5/ε/6).

Είναι θεία διαπίστωση ότι, «Και αν ελεηθή ο ασεβής, δεν θέλει μάθει δικαιοσύνην· εν τη γη της ευθύτητος θέλει πράξει αδίκως και δεν θέλει εμβλέψει εις την μεγαλειότητα του Κυρίου» (Ησ. 26/κς/10). Γι’ αυτό, αν και πλησιάζουμε τον Θεό χάρη στο μεγάλο Του έλεος, η συνέχεια της χριστιανικής μας ζωής πρέπει να χαρακτηρίζεται και να κοσμείται από τη Δικαιοσύνη, η οποία μάλιστα πρέπει να περισσεύει από έκείνη των Φαρισαίων (Ματθ. 5/ε/20).

Πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα, η δικαιοσύνη πρέπει να είναι ξυπνητή μέσα στην εκκλησιαστική ζωή – όπου συχνά καταπατείται ασύστολα. Σ’ αυτή την επίγεια μικρογραφία της Βασιλείας του Θεού ας είναι ορατή η Δικαιοσύνη, καθώς «κατά την υπόσχεσιν αυτού νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Β~ Πέτρ. 3/γ/13). |