Πνευματικά
Συνέδρια Νεολαίας

Με μεγάλη συμμετοχή διοργανώνονται κάθε χρόνο από διάφορες Εκκλησίες «Πνευματικά Συνέδρια Νεολαίας», έχοντας σκοπό την αλληλογνωριμία, τη σύσφιγξη των σχέσεων, την ενίσχυση του ιεραποστολικού ζήλου και την ενθάρρυνση των πιστών ώστε να προχωρήσουν στη ζωή του αγιασμού.

Ο θεσμός, γνωστός από πολλά χρόνια, έχει αγγίξει ακόμη και πολιτικές/κομματικές παρατάξεις, γεγονός που αποδεικνύει τη δυναμική και τη χρησιμότητά του.

Αν και δεν γνωρίζουμε ποιοι ήταν οι πρώτοι διδάξαντες στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο μπορούμε να βρούμε αυτό το θεσμό στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης, όταν ο Κύριος καλούσε το λαό Ισραήλ σε ΠΑΝΔΗΜΗ ΣΥΝΑΞΗ τρεις φορές το χρόνο, στη διάρκεια των εορτών του Κυρίου (Έξ. 23/κγ/14-17). Σ' αυτές τις ιερές συνάξεις ο λαός του Θεού καλούνταν να γιορτάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό, αναγνωρίζοντας τις ευλογίες που έλαβε το προηγούμενο διάστημα και ανανεώνοντας στην καρδιά του τις υποσχέσεις που ο Κύριος είχε δώσει για το μέλλον. Ιδιαίτερη σκοπιμότητα τούτων των εορτών ήταν η αγαθή πρόθεση του Κυρίου που φανερώνει η φράση «θέλετε ευφρανθή ενώπιον Κυρίου του Θεού σας», που επανέρχεται σχεδόν κάθε φορά που γίνεται λόγος για τούτες τις ιερές συνάξεις.

Αν και οι όροι αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου, οι ανάγκες των ανθρώπων (και οι ψυχολογικές τους) εξακολουθούν πάντοτε να υπάρχουν. Για τούτο οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το ρητό, «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» (=Ζωή χωρίς γιορτή είναι σαν δρόμος μακρύς χωρίς πανδοχείο).

Είχαμε κι εμείς την ευκαιρία να συμμετέχουμε σε διάφορα τέτοια συνέδρια στα νεανικά μας χρόνια, αλλά και καθώς παρακολουθούσαμε την ενηλικίωση των παιδιών μας, και μπορούμε να βεβαιώσουμε το θετικό αποτέλεσμα που αποκομίσαμε και ως άτομα και ως οικογένειες.

Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό αυτών των «Πνευματικών Συνεδρίων Νεολαίας» ήταν και, όπως βλέπουμε εξακολουθεί να είναι, η στενότερη γνωριμία νέων (ανδρών και γυναικών) που ενώθηκαν σε άγιους γάμους και οικογένειες, με ευλογημένα αποτελέσματα. Η συμβολή των «Πνευματικών Συνεδρίων Νεολαίας» σ' αυτό το σημείο υπήρξε αδιαμφισβήτητη και ο λαός του Θεού μπορεί να αισθάνεται ευγνωμοσύνη ως αποδέκτης μεγάλης ευλογίας στην ατομική, οικογενειακή και εκκλησιαστική ζωή.

Ωστόσο, καθώς ο χρόνος ρέει και οι εποχές αλλάζουν, ήταν μοιραίο και αναμενόμενο ως ένα βαθμό, να αλλάξουν αρκετά πράγματα και σ' αυτό το χώρο, ώστε τώρα τα «Πνευματικά Συνέδρια Νεολαίας» να έχουν πλέον μετατραπεί μάλλον σε ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΑ παρά σε «Πνευματικά Συνέδρια Νεολαίας», και τείνουν να εξομοιωθούν με εκείνα άλλων χώρων και σκοπών.

Η αγαθή πρόθεση των διοργανωτών και εμπνευστών, πολύ απέχει από την επιφανειακή και με άλλα ενδιαφέροντα διάθεση των συνέδρων. Πλέον η μουσική κατέχει μεγαλύτερο μέρος παρά ο λόγος. Οι ομιλητές –όσο αξιόλογοι και αν είναι– συχνά αμιλλώνται ποιος θα είναι περισσότερο ακαδημαϊκός και τεκμηριωμένος (κοινωνιολογικά και επιστημονικά). Αντίθετα την ίδια ώρα οι "σύνεδροι" περί άλλα τυρβάζουν, εντελώς γήινα και χωρίς πνευματικές προεκτάσεις.

O ψύχραιμος απολογισμός υποχρεούται να δει και τις αποτυχίες και τις ήττες, που αναδεικνύουν κρυφές αδυναμίες και αστοχίες. Ως μία από τις μεγαλύτερες ήττες της σημερινής νεολαίας και της εκκλησιαστικής κοινωνίας, θα πρέπει να αναφερθούν, επισημανθούν και καυτηριαστούν, τα πολλά πλέον ΔΙΑΖΥΓΙΑ, που όλο και περισσότερο σκάνε σαν νάρκες γύρω μας, ενώ για τέτοια προβλήματα ούτε λόγος δεν γινόταν στα παλαιότερα χρόνια.

Ασφαλώς και δεν κατηγορούνται όσοι εργάστηκαν και εργάζονται στον τομέα των «Πνευματικών Συνεδρίων Νεολαίας». Χωρίς αμφιβολία, κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να βρεθεί στην ανάγκη να αναφερθεί σ' αυτό το ΔΡΑΜΑ που πλήττει τις εκκλησίες, ιδιαίτερα στον κύκλο της νεολαίας (αν θέλετε και της πρώιμης ωριμότητας).

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι τα θέματα αυτά προβληματίζουν έντονα ανθρώπους που εμπλέκονται στις διοργανώσεις τέτοιων «Πνευματικών Συνεδρίων Νεολαίας", όμως επίσης γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα θεραπείας, αν πρώτα η ασθένεια δεν αναγνωριστεί, κατονομαστεί και αντιμετωπιστεί με το αναγκαίο θάρρος, ως ήττα της εκκλησίας απέναντι στον κόσμο.

Δεν γίνεται εδώ κριτική σε κανένα ζευγάρι που διέλυσε το γάμο του. Ήδη αυτοί έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Θεό, και ως άτομα και ως συγγένειες και ως εκκλησίες. Αρκεί μόνο να θυμίσουμε τα λόγια του Κυρίου μέσω του προφήτη Μαλαχία:

 «[Ο Κύριος] δεν αποβλέπει πλέον εις την προσφοράν και δεν δέχεται αυτήν με ευαρέστησιν εκ της χειρός σας. 14 Και λέγετε, Διά τι; Διότι ο Κύριος εστάθη μάρτυς μεταξύ σου και της γυναικός της νεότητός σου, προς την οποίαν συ εφέρθης δολίως· ενώ αυτή είναι η σύζυγός σου και η γυνή της συνθήκης σου […] ας μη φέρηται μηδείς απίστως προς την γυναίκα της νεότητος αυτού. 16 Διότι ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, λέγει ότι μισεί τον αποβάλλοντα αυτήν και τον καλύπτοντα την βίαν με το ένδυμα αυτού, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων· διά τούτο προσέχετε εις το πνεύμά σας και μη φέρεσθε δολίως» (Μαλ. 2/β/13-16).

Στις μέρες μας και στα πλαίσια της ισότητας των φύλων μέσα στην σύγχρονη κοινωνία, δεν θεωρούμε λάθος να πούμε πως αυτός ο λόγος δεν αφορά πλέον μόνο τους άντρες, αλλά ισχύει εξίσου και προς τις γυναίκες, οι οποίες τώρα, συνήθως έχουν νομική δυνατότητα, και οικονομική και κοινωνική ευχέρεια, ώστε να κάνουν το ίδιο προς τους άντρες τους.

ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ να ακουστεί ξανά η προειδοποίηση του Θεού ότι: 

• Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ κάθε φορά που ένα αντρόγυνο χτίζεται και 

• Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΤΑΙ κάθε φορά που ένα αντρόγυνο χωρίζει.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε όχι από θέση υπεροχής – επειδή κανένα μέλος της εκκλησίας δεν μπορεί να ησυχάζει απέναντι στα όλο και περισσότερα οικογενειακά δράματα. Αντίθετα γράφτηκε από θέση πόνου και ευθύνης, την οποία ελπίζουμε να συμμερίζονται οι αναγνώστες μας.

Σκοπός του είναι να συγκλονιστούν καρδιές που ήδη έχουν πέσει σε αδιαφορία (αυτό που οι παλαιότεροι Έλληνες ονόμαζαν «ακηδία»), να εγκαταλειφθούν τα παραμύθια περί “αναζωπύρωσης” και οι ψευδώνυμες “ευαγγελιστικές εκστρατείες”, και οι πιστοί να ταπεινωθούν με διάθεση γιατρειάς και αποκατάστασης.

Μέσα στην αποστολή που ανέλαβε να επιτελέσει ο Χριστός/Μεσσίας, εκτός από την τακτοποίηση των αμαρτιών μας ήταν και τούτο: «Θέλουσιν ανοικοδομήσει τας παλαιάς ερημώσεις, θέλουσιν ανεγείρει τα αρχαία ερείπια, και θέλουσιν ανακαινίσει τας ερήμους πόλεις, τας ηρημωμένας από γενεάς γενεών» (Ησ. 61:1-4).

Ας ληφθούν όλα αυτά υπόψη από τους διοργανωτές αυτών των «Πνευματικών Συνεδρίων Νεολαίας» και ας γίνει σαφές στους νέους ότι αυτά δεν διοργανώνονται για να καλοπερνούν και να διασκεδάζουν, αλλά για να προβληματίζονται, να διερευνούν τα βάθη των καρδιών τους, να έρχονται πιο κοντά στον Κύριο, «τον Αρχηγό και Τελειωτή της πίστης».

Διαφορετικά, τα «Πνευματικά Συνέδρια Νεολαίας» θα χάσουν εντελώς το στόχο και τον σκοπό τους. Θα μετατραπούν σε εκδηλώσεις σαρκικής αναψυχής και αιώρες στις οποίες κάποιοι θα κοιμούνται τον ύπνο της αδιαφορίας μέχρις ότου τους καταλάβει η καταστροφή… |