«Διά την απιστίαν αυτών»

Διαβάζουμε στα Ευαγγέλια ότι ο Κύριος Ιησούς κάποιες φορές "δεν μπόρεσε" να θαυματοποιήσει. Ο Ματθαίος διηγείται: «Και δεν έκαμεν εκεί πολλά θαύματα διά την απιστίαν αυτών» (Ματθ. 13/ιγ/58), και ο Μάρκος επίσης αναφέρει: «Και δεν ηδύνατο εκεί ουδέν θαύμα να κάμη, ειμή ότι επί ολίγους αρρώστους επιθέσας τας χείρας εθεράπευσεν αυτούς» (Μάρκ. 6/ς/5).

Ως συνέπεια αυτών των δύο φράσεων, κάποιοι έφτασαν στο συμπέρασμα να πουν ότι Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ακυρώνεται από την απιστία των ανθρώπων.

Τη θέση αυτή κυρίως υποστηρίζουν κάποιοι Πεντηκοστιανοί και Χαρισματικοί, που έχουν την ιδέα ότι μπορούν και οι ίδιοι να θαυματοποιούν^ καθώς οι προσπάθειές τους αποτυγχάνουν συστηματικά, σπεύδουν να επιρρίψουν την ευθύνη όχι στη δική τους αναξιότητα και ασχετοσύνη, αλλά στην δήθεν ελλιπή πίστη των ασθενών που καταφεύγουν σ’ αυτούς ζητώντας βοήθεια.

Αλλά είναι ανόητο να νομίζει κανείς ότι η δύναμη του Κυρίου να κάνει ΘΑΥΜΑΤΑ θα μπορούσε να εμποδιστεί εξαιτίας της δικής μας απιστίας και ΠΑΡΑ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ, ενώ δηλαδή Εκείνος θα ήθελε να τα πραγματοποιήσει...

Αφενός ο Θεός ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΕΤΑΙ. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «ο λόγος του Θεού δεν δεσμεύεται» (Β΄ Τιμ. 2/β/9) και βεβαίως όσοι μελετούν τις Γραφές γνωρίζουν πως όλα τα έργα του Θεού γίνονται μέσω αυτού του αδέσμευτου «θείου λόγου». Ο Ψαλμωδός έγραψε: (Ψαλμ. 33/λγ/6) και όλο το πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης βεβαιώνει τούτη την αλήθεια, καθώς όλα έγιναν όταν «Με τον λόγον του Κυρίου έγειναν οι ουρανοί, και διά της πνοής του στόματος αυτού πάσα η στρατιά αυτών»«είπεν ο Θεός».

Ας θυμηθούμε επίσης πως και τα θαύματα του Κυρίου Ιησού έγιναν όταν εκείνος μίλησε: (Ματθ. 8/η/8), «ειπέ λόγον»«επί τω λόγω σου» (Λουκ. 5/ε/5), «Λάζαρε, ελθέ έξω» (Ιωάν. 11/ια/43) κ.λπ.

Επίσης όλες οι κρίσεις του Θεού (όπως π.χ. ο Κατακλυσμός του Νώε, η καταστροφή των Σοδόμων, οι Δέκα Πληγές της Αιγύπτου και τόσα άλλα), –που επίσης είναι θαυμαστά έργα Του– έγιναν χωρίς κανείς άνθρωπος να χρειάζεται να πιστέψει προηγουμένως. Αντίθετα μάλιστα, οι μεν Σοδομίτες θεωρούσαν τον Λωτ ως «αστεϊζόμενον» (Γεν. 19/ιθ/14), ο δε Φαραώ προκαλούσε τον Κύριο λέγοντας: «Τις είναι ο Κύριος, εις του οποίου την φωνήν θέλω υπακούσει, ώστε να εξαποστείλω τον Ισραήλ; δεν γνωρίζω τον Κύριον και ουδέ τον Ισραήλ θέλω εξαποστείλει» (Έξοδ. 5/ε/2).

Κάθε φορά που ο Θεός θέλησε να πράξει κάτι, είτε ευλογία είτε κρίση, κανείς άνθρωπος δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στη βουλή και την απόφασή Του.

Πώς λοιπόν πρέπει να εξηγηθούν τα εδάφια που παραθέσαμε στην αρχή του άρθρου, τα οποία, όπως ειπώθηκε, κάποιοι σκοπίμως ή από άγνοια παρερμηνεύουν και εκμεταλλεύονται για να δικαιολογήσουν τη δική τους ανικανότητα παραποιώντας το θείο λόγο;

Πρώτα αξίζει να σημειώσουμε ότι παρά την απιστία των κατοίκων της Ναζαρέτ, η ιερή αφήγηση δεν λέει πως δεν έκανε καθόλου θαύματα, αλλά ότι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΛΑ. Με άλλα λόγια ο Χριστός δεν είχε αδυναμία να κάνει θαύματα, όμως «επί ολίγους αρρώστους επιθέσας τας χείρας εθεράπευσεν αυτούς» (Μάρκ. 6/ς/5). Με άλλα λόγια δεν ήταν η απιστία των Ναζαρηνών που ακύρωσε τη θαυματουργή δύναμη του Κυρίου, αλλά ήταν Εκείνος που θέλησε να θεραπεύσει ΜΟΝΟ «ολίγους αρρώστους» γι’ αυτό και ΛΙΓΟΥΣ ΑΓΓΙΞΕ. Το σπουδαιότερο είναι ότι ο Κύριος ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ χωρίς να τα καταφέρει. (Κάτι που δυστυχώς συμβαίνει σε όλους τους δήθεν θαυματοποιούς...)

Η αλήθεια είναι ότι ο δίκαιος και άγιος Θεός δεν θα ήθελε να φανεί Δυνατός μεταξύ ανθρώπων που δεν άξιζαν την ευεργεσία Του. Αν το έκανε αυτό, θα τους άφηνε με την εντύπωση ότι ενδιαφέρεται περισσότερο να δείξει τη δύναμή Του, παρά να σώσει τους ανθρώπους από την απιστία και τον κακό τους δρόμο.

Εξάλλου, ο Κύριος Ιησούς έδωσε οδηγία στους μαθητές Του: «Μη δώσητε το άγιον εις τους κύνας μηδέ ρίψητε τους μαργαρίτας σας έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς με τους πόδας αυτών και στραφέντες σας διασχίσωσιν» (Ματθ. 7/ζ/6). Δεν θα περίμενε κανείς ο Ίδιος να εφάρμοζε πολύ περισσότερο την ίδια αρχή κατά τις θαυμαστές Του επεμβάσεις;

Ο πιστός του Χριστού δεν λησμονεί το μήνυμα του Ευαγγελίου, ούτε η γλώσσα του δένεται ενώπιον πονηρών ανθρώπων. Γνωρίζει τι θα έπρεπε να πει και πώς να το πει. Όμως είναι η λογική και το βαθύτερο συμφέρον της υπόθεσης του Ευαγγελίου, που τον οδηγεί να μην μιλήσει και να μην εκτεθεί απέναντι σε ανθρώπους που η διάθεσή τους δεν είναι καλύτερη από τα ακάθαρτα ζώα όπως οι σκύλοι και τα γουρούνια.

Δεν μπορούμε, επίσης, να παραβλέψουμε ότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι έγιναν αποδέκτες "θείας θεραπείας" σε διάφορα προσκυνήματα, από νεκρές εικόνες, από βρομερά ή “μυροβλύζοντα” λείψανα κ.ο.κ. Το ίδιο ισχυρίζονται και πλήθη "θεραπευθέντων" από μάγους και διάφορα είδωλα όλων των θρησκειών. Μπορεί να πει κανείς ότι οι δικές τους "θεραπείες" είναι ψεύτικες; Θα λέγαμε με βεβαιότητα ότι δεν είναι περισσότερο ψεύτικες από εκείνες που ομολογούν "χριστιανοί" διαφόρων δογμάτων.

Κάποτε ο γράφων είχε την ευκαιρία να διαβάσει μερικά έντυπα της χονδροειδούς αμερικάνικης πλάνης που αυτοονομάζεται «Χριστιανική Επιστήμη», και τα οποία ήταν γεμάτα από "μαρτυρίες θαυματουργικών θεραπειών"… Το ίδιο και άλλα περιοδικά που εκδίδονται από ελληνικά μοναστήρια με σκοπό να ελκύσουν περισσότερους προσκυνητές (και τις αναμενόμενες προσφορές).

Όλα τα "τάματα και αφιερώματα" που στολίζουν τις διάφορες εικόνες, "μαρτυρούν" ακριβώς ότι οι αφιερωτές τους “είδαν καλό” από το τιμώμενο αντικείμενο. Εξάλλου παρόμοια "θαύματα" γίνονταν και στα αρχαία Ασκληπιεία, και εξ αυτού προσφέρονταν από τους "ιαθέντες" πλήθη αφιερωμάτων και αναθημάτων. Μία επίσκεψη στο Μουσείο της αρχαίας Κορίνθου, στην αίθουσα του Ασκληπιείου, θα πείσει κάθε δύσπιστο. (Βλέπε φωτογραφίες).

     
Τάματα από το Ασκληπιείο της Αρχαίας Κορίνθου


Σύγχρονα τάματα σε εικόνα "χριστιανικού" ναού.

Ο Κύριός μας θέλει τα πάντα να είναι καθαρά και σαφή. Δεν επιτρέπει σύμμειξη των κοσμικών και δαιμονικών πραγμάτων με τον εαυτό Του και το έργο Του. Αυτό το βλέπουμε με χαρακτηριστικό τρόπο στους Φιλίππους της Μακεδονίας, όπου μία γυναίκα μέντιουμ με «πνεύμα πύθωνος»1 προσπαθούσε να"προσθέσει" στο έργο του Παύλου λέγοντας αλήθεια, ότι ο Παύλος και ο Σίλας  «είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου, οίτινες κηρύττουσι προς ημάς οδόν σωτηρίας» (Πράξ. 16/ις/17). Αλλά ο δούλος του Θεού όχι μόνο δεν δέχθηκε αυτή την δωρεάν "διαφήμιση", αλλά καθώς αυτή επέμενε, εξέβαλλε το δαιμόνιο από την κοπέλα λέγοντας: «Προστάζω σε εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού να εξέλθης απ' αυτής. Και εξήλθε την αυτήν ώραν» (Πράξ. 16/ις/18).

Μέσω του Προφήτη ο Θεός δήλωσε: «Εγώ είμαι ο Κύριος· τούτο είναι το όνομά μου· και δεν θέλω δώσει την δόξαν μου εις άλλον ουδέ την αίνεσίν μου εις τα γλυπτά» (Ησ. 42/μβ/8 και 48/μη/11).

Ο Κύριος Ιησούς είχε πάντοτε τη δύναμη και μπορούσε να κάνει θαύματα οποτεδήποτε και οπουδήποτε ήθελε. Όμως δεν το έκανε "για χάρη επίδειξης" αλλά για να δοξαστεί ο Θεός που Τον είχε στείλει, όπως είπε στους μαθητές Του: «Ό,τι αν ζητήσητε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο, διά να δοξασθή ο Πατήρ εν τω Υιώ» (Ιωάν. 14/ιδ/13). Η δήλωση αυτή είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο εργάστηκε ο Ιησούς τα έργα Του στη γη, ενώ ταυτόχρονα ελέγχει τους σύγχρονους “θαυματοποιούς”, που συγκεντρώνουν προσοχή στον εαυτό τους.

Το ότι δεν έκανε θαύματα στη Ναζαρέτ, λοιπόν, δεν ήταν ζήτημα περιορισμού της δύναμής Του, αλλά μάλλον σοφή απόφαση και επιλογή, ώστε οι άνθρωποι να καταλάβουν πως ο Θεός δεν είναι "υπηρέτης" τους αλλά θέλει να γίνει Ο ΚΥΡΙΟΣ τους.

Όλοι όσοι ήθελαν να δεχτούν την αλήθεια και να Τον πλησιάσουν αναγνωρίζοντας τη θέση και το ρόλο Του με τη δέουσα αντίληψη –όπως π.χ. εκείνοι που Τον προσφώνησαν «Ιησού επιστάτα» (Λουκ. 17/ιζ/13), «Κύριε, υιέ του Δαβίδ» (Ματθ. 15/ιε/22)– έλαβαν την αιτούμενη θεραπεία.

Αντίθετα όσοι λοιδορούσαν, όπως οι σταυρωτές Του, που έλεγαν: «Προφήτευσον εις ημάς, Χριστέ, τις είναι όστις σε εκτύπησεν;» (Ματθ. 26/κς/68) ή ο Ηρώδης που προσπάθησε να ικανοποιήσει την περιέργειά του (Λουκ. 23/κγ/9), περιμένουν ακόμη απάντηση στο αίτημά τους... όπως και τα πλήθη που συρρέουν σε “χριστιανούς” ψευδοπροφήτες και ψευδοθεραπευτές... |

------------------------------------
1. Ο Πύθων ήταν ένα φίδι που κατά την ελληνική μυθολογία σκότωσε ο Απόλλων. Από αυτό ο ίδιος ονομάστηκε “Πύθιος Απόλλων”, η ιέρεια των Δελφών “Πυθία” και το εκεί Μαντείο “Πυθείον”.