Μετά από 40 και παραπάνω χρόνια ως
πατέρας, ο Θεός μού έδωσε να καταλάβω μια αλήθεια που θεωρώ χρήσιμο να
μοιραστώ μαζί σας, με την ελπίδα πως και θα συμφωνήσετε, και θα
θελήσετε να βοηθήσετε άλλους να την αντιληφθούν και να ωφεληθούν.
Συνήθως λέμε πως τα παιδιά μας είναι “κλωνάρια” από το δικό μας κορμό^
κάτι σαν προεκτάσεις μας, κάτι που λίγο πολύ μας ανήκει – αν μη τι
άλλο, εξαρτάται σημαντικά από έμας.
Όμως ο λόγος του Θεού έχει μια άλλη –πολύ καλύτερη– εικόνα^ εκείνη των “παράρριζων”. Διαβάζουμε σχετικά:
«Η
γυνή σου θέλει είσθαι ως άμπελος εύκαρπος εις τα πλάγια της οικίας σου·
οι υιοί σου ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης σου» (Ψαλμ. 128/ρκη/3).
Βεβαίως
«νεόφυτα»
δεν είναι τα κλαδιά του δέντρου αλλά τα παράρριζα, τα μικρά φυτά που
φυτρώνουν πλάι στη ρίζα. Και ιδού ποια είναι η ουσιώδης διαφορά: Αν ένα
δέντρο κοπεί ή ξεραθεί, τα κλαδιά, επειδή είναι πλήρως εξαρτημένα από
τον κορμό, δεν μπορούν να ζήσουν χωριστά, και σύντομα ξεραίνονται και
πεθαίνουν μαζί του. Αντίθετα τα παράρριζα εξακολουθούν να ζουν χωρίς να
εξαρτώνται από το αρχικό φυτό, αφού έχουν ήδη αναπτύξει δική τους
ρίζα.
Έτσι είναι και τα παιδιά μας. Χρειάζονται τους γονείς μόνο για να
έρθουν στην ύπαρξη και στο πρώτο ξεκίνημα της ζωής, και συνεχίζουν
ύστερα από μόνα τους. Τα παιδιά μπορούν να ζήσουν ακόμη και όρφανα^
μπορούν να ζήσουν υιοθετημένα ή χωρίς οικογένεια, στον κόσμο, αρκεί
κάποιος να τους παρέχει τα στοιχειώδη. Δεν χρειάζεται οποιαδήποτε
βιολογική σχέση με τους γονείς.
Τα παιδιά μας γεννιούνται αυτόνομα, ξεχωριστά από εμάς, και πρέπει να
ζουν την ενήλικη ζωή τους χωρίς εξάρτηση από τους γονείς. Είναι για
τούτο αυτονόητη και απολύτως δικαιολογημένη η τάση που αναπτύσσουν στην
εφηβεία, να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από εμάς, με κύριο σκοπό
να σχηματίσουν τη δική τους οικογένεια, τη νέα ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ζωή.
Αλλά αυτό δεν αρέσει σε κανέναν
ανθρώπινο γονέα, επειδή –ατυχώς– ενώ φροντίζουμε για τον απογαλακτισμό
των παιδιών από τη μητέρα, δεν κάνουμε το ίδιο και για το δικό μας
“απογαλακτισμό” από τα παιδιά μας, τα οποία κακώς συνεχίζουμε να
θεωρούμε ως τμήματα του εαυτού μας, ως κλώνους μας... Αυτό έχει
τεράστιες αρνητικές συνέπειες, που άλλοτε κοσμούν τις γελοιογραφίες και
άλλοτε γίνονται αιτίες οικογενειακών και προσωπικών δραμάτων.
Αν το καταλάβουμε
γρήγορα, έχουμε κερδίσει ένα μεγάλο παιχνίδι τής ζωής και έχουμε
απαλλαγεί από περιττούς πόνους και κόπους – τόσο εμείς όσο και τα
αγαπημένα μας παιδιά. |
