Θάνατος και Κηδείες...

Την Παρασκευή 5 Ιουλίου στο ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος ένας θεολόγος και κληρικός ερμήνευε το ζήτημα του θανάτου στο φως της Επιστολής προς Θεσσαλονικείς. Σε κάποιο σημείο της ομιλίας του σχολίασε τον επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο συχνά οι άνθρωποι προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον θάνατο, επηρεασμένοι από ανθρώπινες παραδόσεις και συναισθήματα, παραβλέποντας τη βιβλική διδασκαλία, και διηγήθηκε την εξής ιστορία: 

1.

Ένας παππούς πέθανε και το εγγονάκι του ρωτούσε τη μητέρα γιατί ο Θεός άφησε να πεθάνει ο παππούς του. Η μητέρα εξήγησε στο μικρό, ότι ο Θεός πήρε κοντά Του τον παππού επειδή τον αγαπούσε πάρα πολύ.

Ύστερα από δύο ημέρες ο μικρός ήρθε πάλι στη μαμά ρωτώντας: «Μαμά εμένα με αγαπάει ο Θεός;» Η μαμά –όπως θα περίμενε κανείς–, διαβεβαίωσε τον μικρό πως και αυτόν τον αγαπούσε ο Θεός. Αυτό όμως οδήγησε το αγόρι στο λογικότατο συμπέρασμα: «Μαμά, αφού αγαπάει και εμένα ο Θεός, και, αφού παίρνει κοντά Του όσους αγαπάει, άρα θα πεθάνω και εγώ γρήγορα;»

Ο ομιλητής τελείωσε την ιστορία του, καυτηριάζοντας έντονα τον ανεύθυνο τρόπο που πολλοί χειρίζονται πνευματικά ζητήματα. Και είχε δίκιο, επειδή ο μικρός θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: «Μαμά γιατί ο Θεός δεν πήρε και εσένα και τον μπαμπά και την αδελφή μου; Εσάς δεν σας αγαπάει ο Θεός;»

Θα είχε επίσης κάθε δικαίωμα να σκεφτεί: «Αφού ο Θεός δεν είχε πάρει ακόμη τη μαμά και τον μπαμπά και τον άλλο παππού και τη γιαγιά, μήπως εκείνοι δεν ήταν αρκετά καλοί;» Με άλλα λόγια μέσα σε τέτοια κακή οικογένεια τον άφησε ο Θεός να γεννηθεί; Φυσικά το εγγονάκι εκείνο, προφανώς είχε την καλύτερη γνώμη για τους γονείς του και τους άλλους συγγενείς και κάθε λόγο να τους θέλει κοντά του στη γη. Τι τους θέλει ο Θεός στον Ουρανό, αν πρόκειται το ίδιο να μείνει ορφανό και έρημο σε έναν τόσο αφιλόξενο κόσμο; Αυτή η ψυχολογική ταραχή και βία, βεβαίως, δεν ήταν κάτι που θα έπρεπε να υποστεί, και ούτε ασφαλώς θα ήθελε να δοκιμάσει, το παιδάκι της ιστορίας πριν ακόμη ζήσει τη ζωή του...

2.

Όταν διηγήθηκα την παραπάνω ιστορία στη σύζυγο, εκείνη πρόσθεσε μια σχετική συζήτηση που είχε ακούσει, όπου ένα αθώο και απονήρευτο παιδί πρόβαλε την εύλογη ένσταση:

«Μα και εγώ τον αγαπούσα τον παππού μου. Γιατί λοιπόν να μου τον πάρει ο Θεός; Εγώ είχα μόνο έναν παππού. Δεν Του έφταναν του Θεού τόσοι άγγελοι που έχει κοντά Του;»

3.

Σε μία κηδεία, ο ομιλητής προσπάθησε να διαβεβαιώσει παρηγορητικά τους πενθούντες, ότι:

«Ο Θεός ήθελε ένα ακόμη λουλούδι στο βάζο Του, και γι' αυτό “έκοψε το νήμα της ζωής του νεκρού” για να στολίσει τα παλάτια Του»…

4.

Το Μάιο που πέρασε, ένας ανεμοστρόβιλος χτύπησε την πόλη Οκλαχόμα των ΗΠΑ με καταστροφικές συνέπειες. Μία οικογένεια με το μικρό αγοράκι τους σώθηκαν ως εκ θαύματος, παρ’ όλο που το σπίτι τους καταστράφηκε, και γι’ αυτό φιλοξενήθηκαν προσωρινά σε γνωστούς τους σε άλλη πόλη. Όμως εκεί ο σκύλος του οικοδεσπότη δάγκωσε θανάσιμα το αγοράκι που τελικά έχασε τη ζωή του.

Στην πρώτη περίπτωση είναι φυσικό όλοι να δόξαζαν τον Θεό για τη σωτήρια επέμβαση, αλλά τι έπρεπε να κάνουν στη δεύτερη; Ποιο από τα δύο ήταν έργο του Θεού; Και γιατί ο Θεός που, αν υποθέσουμε, μεσολάβησε την πρώτη φορά, δεν έκανε το ίδιο και στη δεύτερη; Ή μήπως ο Θεός δεν είχε εμπλοκή ούτε στο πρώτο ούτε στο δεύτερο γεγονός;

5.

Πριν από καιρό έγινε η κηδεία αξιόλογου πνευματικού ανθρώπου, που έφυγε νεότατος από τη ζωή. Εκείνος που εκφώνησε τον επικήδειο λόγο, έσπευσε να βεβαιώσει τους θλιμμένους συγγενείς ότι:

«Ο Θεός πήρε τον σύζυγο και πατέρα σας, επειδή ήταν πολύτιμος συνεργάτης Του, και τον ήθελε κοντά Του για να αναπαυθεί από τους κόπους του».

Ατυχώς για τον ομιλητή, ανάμεσα στο εκκλησίασμα βρίσκονταν περισσότεροι από τρεις άνθρωποι που τύχαινε να γνωρίζω καλά, και οι οποίοι –ανθρωπίνως κρίνοντας– θα έπρεπε να είχαν πολύ περισσότερη αξία από τον κηδευόμενο, και, επιπλέον, ήταν πολύ μεγαλύτερης ηλικίας.

Αν παίρναμε στα σοβαρά τον λόγο εκείνο, το μόνο συμπέρασμα που μπορούσε να βγει ήταν ότι ο Θεός δεν είχε εξίσου καλή γνώμη για τους προαναφερθέντες επιζώντες και το έργο τους, και ως συνέπεια τους άφησε να ζουν 20 και 30 χρόνια περισσότερο, είτε για να τους τιμωρήσει, είτε για να γίνουν και εκείνοι εξίσου καλοί στα 80 και στα 90 χρόνια της ζωής τους...

Να μερικές ανάλογες διηγήσεις από το διαδίκτυο...

***

Βεβαίως στη Βίβλο δεν υπάρχει καμία επιβεβαίωση για όλα αυτά. Είναι αυθαίρετα, εντελώς αντίθετα από τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και χονδροειδή ψεύδη, γεννήματα της ανθρώπινης φαντασίας και κατάλοιπα της αρχαίας ειδωλολατρίας, και δείχνουν πού μπορεί να οδηγήσει η απομάκρυνση από την βιβλική διδαχή. Η Αγία Γραφή πουθενά δεν βλέπει τον θάνατο ως κάτι καλό ή φιλικό, αλλά τον αντιμετωπίζει ως μέγα εχθρό, τιμωρία και κατάρα.

Θείο χάρισμα η ζωή

Ο απόστολος Παύλος θεωρεί τη ζωή ως ΧΑΡΙΣΜΑ του Θεού: «το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 6/ς/23). Γράφοντας ο ίδιος στους Εφέσιους και θυμίζοντας την αρχαία εντολή «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα», υπογραμμίζει ότι αυτή «είναι εντολή πρώτη με επαγγελίαν, διά να γείνη εις σε καλόν και να ήσαι μακροχρόνιος επί της γης» (Εφεσ. 6/ς/2-3). Αν ο θάνατος ήταν κάτι καλό, τότε αυτή η εντολή δεν θα πρόσφερε «επαγγελίαν» και «καλόν», αλλά ΚΑΤΑΡΑ και ΚΑΤΑΔΙΚΗ, αφού θα ανάγκαζε τα "καλά παιδιά" να ζήσουν πολύ περισσότερο στη γη, ενώ θα στερούνται "την χώρα των μακάρων νεκρών".

Πάντοτε οι εξαγγελίες του Θεού ταυτίζονται με τη ζωή και ποτέ με το θάνατο. Σε αντίθετη περίπτωση η αμοιβή του Θεού για όσους τιμούν τους γονείς τους, δεν θα ήταν μακροημέρευση αλλά θάνατος. Αυτό όμως δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα και τη δικαιοσύνη του Θεού.

Ο θάνατος είναι τιμωρία

Η Αγία Γραφή θεωρεί τον θάνατο ως ΠΟΙΝΗ για τους αμαρτωλούς ανθρώπους: «Καθ' ην ημέραν φάγης απ' αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γέν. 2/β/17).

Ο απόστολος Παύλος έγραψε:«Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 6/ς/23). Ο ίδιος επίσης θα γράψει:«Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α' Κορ. 15/ιε/26).

Ποια λοιπόν λογική διαστροφή μπορεί να οδηγεί μορφωμένους ανθρώπους και πολύχρονους μελετητές των Γραφών, να παρουσιάζουν τον θάνατο ως δήθεν "ευεργέτη", "φίλο", ακόμη και "λυτρωτή" του χριστιανού;

Φως από την Παλαιά Διαθήκη

Ας φέρουμε στη μνήμη λίγα χωρία από το βιβλίο των Ψαλμών, όπου η αλήθεια της αξίας της ζωής προβάλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. [Παραθέτουμε ταυτόχρονα και τη Νέα Δημοτική Μετάφραση (ΝΔΜ) για ευκολία, σύγκριση  και καλύτερη κατανόηση]:

«Διά τι να φοβώμαι εν ημέραις συμφοράς, όταν με περικυκλώση η ανομία των ενεδρευόντων με; Οίτινες ελπίζουσιν εις τα αγαθά αυτών και καυχώνται εις το πλήθος του πλούτου αυτών· ουδείς δύναται ποτέ να εξαγοράση αδελφόν, μηδέ να δώση εις τον Θεόν λύτρον δι' αυτόν· διότι πολύτιμος είναι η απολύτρωσις της ψυχής αυτών, και ανεύρητος διαπαντός, ώστε να ζη αιωνίως, να μη ίδη διαφθοράν» (Ψαλμ. 49/μθ/5-9)

[ΝΔΜ: Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ από τη μοχθηρία αυτών που με καταδιώκουν; από εκείνους στ' αγαθά τους που στηρίζονται και για τα πλούτη τους τ' αμύθητα καυχιούνται; Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου τα χρέη να πληρώσει ούτε και τα δικά του στο Θεό. Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους κι ουδέποτε πληρώνεται, ώστε να ζήσουν ως το τέλος· ποτέ τον τάφο να μη δουν]. 

Μήπως με τα παραπάνω λόγια ο Ψαλμωδός εννοούσε ότι η επίγεια ζωή του ήταν χωρίς αξία; Ακριβώς το αντίθετο, αφού μιλάει για το πανάκριβο λύτρο της ζωής και επίσης εύχεται να ήταν δυνατό ο άνθρωπος να μη δει ποτέ διαφθορά.

Λίγα χωρία πιο κάτω ο Ψαλμωδός συνεχίζει:

«Αλλ' ο Θεός θέλει λυτρώσει την ψυχήν μου εκ χειρός άδου· διότι θέλει με δεχθή» (Ψαλμ. 49/μθ/15-16).

[ΝΔΜ: Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου· από τα νύχια του άδη θα με πάρει].

Και σε άλλο Ψαλμό διαβάζουμε:

«Τις άνθρωπος θέλει ζήσει και δεν θέλει ιδεί θάνατον; τις θέλει λυτρώσει την ψυχήν αυτού εκ της χειρός του άδου;» (Ψαλ. 89/πθ/48)

[ΝΔΜ: Είναι κανείς που να μπορεί να ζει, χωρίς ο θάνατος να τονε φτάνει; ή να μπορεί να σώσει τη ζωή του από την εξουσία του άδη;]

Σε αυτά τα χωρία –που είναι μόνο ενδεικτικά– ο θάνατος παρουσιάζεται όχι ως “επιθυμητός φίλος” αλλά ως “ανεπιθύμητος εχθρός”.

Φως από την Καινή Διαθήκη

Είναι ενδιαφέρον για κάθε σοβαρό μελετητή της Βίβλου, να θυμηθεί και να σκεφθεί τον εξής λόγο από την πένα του αποστόλου Ιωάννη, που είναι τόσο σχετικός με το θέμα που μελετούμε εδώ, όπου ο Κύριος Ιησούς λέει στον Νικόδημο: «Ουδείς ανέβη εις τον ουρανόν ειμή ο καταβάς εκ του ουρανού, ο Υιός του ανθρώπου, [ο ων εν τω ουρανώ]» (Ιωάν. 3/γ/13).        

Καθώς κατά γενική παραδοχή των ειδικών το Ευαγγέλιο με το όνομα του Ιωάννη γράφτηκε από τον μαθητή της αγάπης κατά πάσα πιθανότητα ως το τελευταίο κείμενο της Καινής Διαθήκης (60 χρόνια μετά από αυτό το επεισόδιο), είναι τουλάχιστον περίεργο –αν ο Ιωάννης πίστευε όπως πιστεύουν σήμερα οι περισσότεροι “χριστιανοί’– να γράφει τα παραπάνω, χωρίς μία έστω μνεία ή επισήμανση, πως αυτό “άλλαξε” μετά την ανάσταση του Χριστού και τώρα όλοι ανεβαίνουν κατευθείαν στον ουρανό.

Διαβάζοντας τα παραπάνω λόγια, αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και ότι στο αρχαίο κείμενο το ρήμα δεν είναι «ανέβη» –όπως κακώς μεταφράζεται συνήθως– αλλά «αναβέβηκεν» (χρόνου παρακειμένου –που κανονικά θα έπρεπε να μεταφραστεί «δεν έχει ανεβεί», όπως το έχει και ο Τρεμπέλας και η Μεταγλώττιση–), καταλαβαίνουμε αβίαστα ότι ο Ιωάννης δεν πίστευε ότι οι πιστοί πηγαίνουν από τώρα στον ουρανό.

Γραπτά του Παύλου, επίσης, αφήνουν αναπάντητες απορίες, όπως π.χ. το χωρίο:

«Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού» (Β~ Τιμ. 4/δ/7-8).

Αν ο Παύλος σκεφτόταν όπως οι σημερινοί “λιβανιστές”, μάλλον θα έπρεπε να γράψει,  «Με περιμένει η υποδοχή από τον Κύριο για να μετέχω από τώρα στις ευλογίες της αιώνιας ζωής».

Αντίθετα βλέπουμε να παραπέμπει «εν εκείνη τη ημέρα», περιμένοντας όχι κάτι που θα λάβαινε ατομικά, αλλά σε μία ευλογία που συλλογικά πρόκειται να δώσει ο Θεός, ο Δίκαιος Κριτής, «ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού».

Επίσης το αποστολικό ανάγνωσμα στις κηδείες, (από την Α~ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς), προτρέπει τους χριστιανούς ΝΑ ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΝ τους πενθούντες για τους νεκρούς τους, όχι λέγοντας ότι ΤΩΡΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, –όπως λένε και γράφουν διάφοροι σήμερα–, αλλά τονίζοντας, ότι «οι αποθανόντες εν Χριστώ θέλουσιν αναστηθή πρώτον» (Α~ Θεσ. 4/δ/13-18).

Και καταλήγει με την συμβουλή–συμπέρασμα: «Λοιπόν παρηγορείτε αλλήλους με τους λόγους τούτους».

***

Δύο σοβαρές παρανοήσεις

Στη συνέχεια σημειώνονται δύο περιπτώσεις όπου η σημασία των χωρίων παρερμηνεύεται διαρκώς, ίσως από παρανόηση ή βιασύνη.

(Α) –
«Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος των οσίων αυτού» (Ψαλμ. 116/ρις/15)

[ΝΔΜ: Δεν είν' αδιάφορος στον Κύριο ο θάνατος των πιστών του].

Ο πρώτος που πονάει κάθε φορά που πεθαίνει ένας δίκαιος, δεν είναι ούτε οι οικείοι του –ούτε καν η μητέρα που τον γέννησε, αν ζει ακόμη– αλλά είναι Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ. Κοιτάζοντας ο Πλάστης το κατάντημα του πλάσματος που έφτιαξε με τα ίδια Του τα χέρια, καθώς επιστρέφει στο χώμα και τη φθορά, θλίβεται επειδή βλέπει ματαιούμενο το αρχικό Του σχέδιο για την κορωνίδα της Δημιουργίας.

Ο Θεός ΔΕΝ απολαμβάνει ΟΥΤΕ βρίσκει ικανοποίηση στο θάνατο των πιστών! Ο Ψαλμωδός, ο οποίος είχε ελευθερωθεί συχνά από θάνατο, επιβεβαιώνει ότι οι απειλητικές για τη ζωή εμπειρίες των πιστών του Θεού, δεν βρίσκονται έξω από το ενδιαφέρον του Θεού, ακριβώς όπως ένα πολύτιμο και σπάνιο αντικείμενο προσελκύσει πάντοτε την προσοχή του ιδιοκτήτη του, ο οποίος σίγουρα λυπάται αν αυτό πάθει κάποιο κακό.

Στον Ψαλμό 72/οβ –που μαζί με τον Ψαλμό 127/ρκζ, αποδίδονται στον Σολομώντα (βλ. τίτλο) ή ως προσευχή γι’ αυτόν και τους διαδόχους του– υπάρχει μια παρόμοια έκφραση που βοηθά την κατανόησή μας. Εκεί διαβάζουμε:

«Και θέλουσι προσκυνήσει αυτόν πάντες οι βασιλείς· πάντα τα έθνη θέλουσι δουλεύσει αυτόν. Διότι θέλει ελευθερώσει τον πτωχόν κράζοντα και τον πένητα και τον αβοήθητον. Θέλει ελεήσει τον πτωχόν και τον πένητα· και τας ψυχάς των πενήτων θέλει σώσει. Εκ δόλου και εξ αδικίας θέλει λυτρόνει τας ψυχάς αυτών· και πολύτιμον θέλει είσθαι το αίμα αυτών εις τους οφθαλμούς αυτού» (Ψαλ. 72/οβ/11-14)

[ΝΔΜ Αυτός θα ελευθερώσει το φτωχό, που εκλιπαρεί βοήθεια· και τον αδύνατο, που βοηθό δεν έχει. Σπλαχνίζεται φτωχούς και αδυνάτους και τη ζωή των φτωχών σώζει. Από την καταπίεση κι από την αδικία θα εξαγοράσει τις ζωές τους· το αίμα τους θα ΄ναι στα μάτια του πολύτιμο].

Το ρήμα «θέλει λυτρώνει/θα εξαγοράσει», περιγράφει έναν ηγέτη που προστατεύει το λαό του σε στιγμές ανάγκης και κρίσεων και φυσικά «το αίμα τους (δηλαδή η ζωή τους) θα είναι πολύτιμο στα μάτια του ως κάτι που κοστίζει τα μέγιστα όντας αναντικατάστατο. Όπως κανείς δεν αγαπά να βλέπει αίματα, ούτε τους φίλους του να καταστρέφονται, έτσι και ο Θεός θλίβεται κάθε φορά που ένας δικός Του άνθρωπος χάνει τη ζωή του.

Αν παρακολουθώντας τους Ισραηλίτες στην έρημο, ο Κύριος, «κατά πάσας τας θλίψεις αυτών εθλίβετο, και ο άγγελος της παρουσίας αυτού έσωσεν αυτούς· εν τη αγάπη αυτού και εν τη ευσπλαγχνία αυτού αυτός ελύτρωσεν αυτούς· και εσήκωσεν αυτούς και εβάστασεν αυτούς πάσας τας ημέρας του αιώνος» (Ησ. 63/ξγ/9), πόσο περισσότερο πρέπει να ενδιαφέρεται για τα πιστά πνευματικά Του παιδιά!


(Β) – «Μακάριοι οι νεκροί, οίτινες αποθνήσκουσιν εν Κυρίω από του νυν»

[ΝΔΜ: Μακάριοι οι νεκροί, όσοι στο εξής πεθαίνουν για χάρη του Κυρίου].

Είναι ένα ακόμη χονδροειδές λάθος που κάνουν ορισμένοι, όταν επικαλούνται το χωρίο της Αποκάλυψης, που λέει, «Μακάριοι οι νεκροί οι αποθνήσκοντες ΑΠΟ ΤΟΥ ΝΥΝ…».

Ο λόγος αυτός δεν αφορά το παρόν ούτε έχει καμία σχέση με τους σημερινούς νεκρούς. Αντίθετα είναι ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΣ. Το κείμενο γράφει: «Και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού λέγουσαν προς εμέ· Γράψον, Μακάριοι οι νεκροί, οίτινες αποθνήσκουσιν εν Κυρίω από του νυν. Ναι, λέγει το Πνεύμα, διά να αναπαυθώσιν από των κόπων αυτών, και τα έργα αυτών ακολουθούσι με αυτούς» (Αποκ. 14/ιδ/13). 

Δεν πρόκειται εδώ να αναλύσουμε το κείμενο της Αποκάλυψης, αρκεί ωστόσο να δει και να κατανοήσει ο αναγνώστης ότι ολόκληρη η περικοπή από την οποία αποχωρίζουν εντελώς αυθαίρετα την παραπάνω φράση, δεν αφορά ανθρώπους που πεθαίνουν ΤΩΡΑ, αλλά εκείνους που θα αποθνήσκουν ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ, την προσκύνηση του «θηρίου» και τη λήψη του «χαράγματος» στο μέτωπο και το χέρι των οπαδών του.

Όπως, λοιπόν, και αν ερμηνεύσει κανείς αυτές τις αλληγορικές εικόνες, το βέβαιο είναι πως η φράση «Μακάριοι οι νεκροί οι αποθνήσκοντες ΑΠΟ ΤΟΥ ΝΥΝ…» δεν έχει καμία σχέση με τους πιστούς της ευαγγελικής εποχής στην οποία εμείς ζούμε σήμερα.

Συμπέρασμα

Με τα παραπάνω δεν δογματίζουμε, αλλά προβληματιζόμαστε, κατά πόσον στέκουν βιβλικώς όλα εκείνα που λέγονται και γράφονται σε νεκρολογίες και επικήδειους λόγους, για τα οποία, δυστυχώς, δεν βρίσκουμε καμία βιβλική εδραίωση.

Στη χριστιανική πίστη και τη χριστιανική Βίβλο ο θάνατος ουδέποτε παρουσιάζεται σαν ευλογία ή κάτι “καλό” που στέλνει ο Θεός. Αντίθετα, είναι η συνέπεια της αμαρτίας, την οποία ο Χριστός ήρθε να καταστρέψει μαζί με όλα τα άλλα «έργα του διαβόλου» (Α~ Ιωάν. 3/γ/8).

Ως αποτέλεσμα της νίκης του Χριστού έχουμε σήμερα την ελπίδα και σύντομα προσμένουμε την παντελή εξάλειψη του θανάτου, ο οποίος μέλλει να καταργηθεί ως «ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ» (Α~ Κορ. 15/ιε/26).

Μόνο τότε θα ισχύσει ο λόγος«Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο γεγραμμένος· Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη. Πού, θάνατε, το κέντρον σου; πού, άδη, η νίκη σου;» (Α~ Κορ. 15/ιε/54-55). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανένας καλός επικήδειος, κανένα μνημόσυνο ή δεήσεις, δεν μπορούν να αλλάξουν τον προορισμό και τη θέση κανενός νεκρού. |

---

Αν θέλετε να διαβάσετε αυτό το άρθρο
ή να το τυπώσετε σε μορφή βιβλίου,
πατήστε στην εικόνα: