"ΤΥΧΙΚΟΣ" -- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

« Το φύλλο του δεν μαραίνεται »

Ρίζες και κλαδιά

Κάθε στιγμή και ώρα που περνάει, ενεργεί επάνω σε κάθε φυτό δύο δράσεις: Πρώτη είναι η αύξηση και εμβάθυνση ή άπλωμα των ριζών του. Δεύτερη είναι η αύξηση ή άπλωμα των κλάδων του.

Αλλά δεν βλέπουμε την διαφορά επάνω του από μέρα σε μέρα, επειδή συνήθως οι αλλαγές, αν και συνεχείς, είναι τόσο μικρές, που ξεφεύγουν από την προσοχή και παρατήρησή μας.

Αυτό γίνεται περισσότερο αντιληπτό με το πέρασμα του χρόνου. Ένα μικρό φυλλαράκι, γίνεται βλαστός και ύστερα κορμός και ύστερα απλώνεται σε ύψος και σε πλάτος, για να πάρει το τελικό του σχήμα.

Γεγονός όμως είναι πως αν δεν υπάρξουν αυτές οι δύο παράλληλες επεκτάσεις, το φυτό δεν μπορεί να ζήσει. Αν δεν βρει χώρο να αναπτύξει τις ρίζες του δεν μπορεί να αναπτυχθεί όπως και όσο θα μπορούσε με κανονικές συνθήκες. Επίσης αν δεν αναπτυχθούν αναλογικά οι ρίζες, ο κορμός κινδυνεύει να πέσει και το φυτό να ξεριζωθεί με κάθε ξένη δύναμη που θα το πλήξει.

Κατά παράλληλο τρόπο με τα φυτά, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με εμάς τους ανθρώπους. Διπλή πρέπει να είναι η αύξηση επάνω μας. Μεγαλώνοντας αντιλαμβανόμαστε περισσότερο εκείνο που πέρασε με βάση τις εμπειρίες που έχουμε ζήσει και τα διδάγματα που έχουμε αποκομίσει. Όμως και σ' εμάς οι αλλαγές αυτές, αν και συμβαίνουν, δεν γίνονται αντιληπτές από μέρα σε μέρα.

Έτσι εξηγείται πώς τα οικεία μας πρόσωπα, που μας βλέπουν καθημερινά, δεν προσέχουν τις μικρές αλλαγές στο παρουσιαστικό μας, όμως κάποιος που μας βλέπει ύστερα από αρκετό καιρό, αμέσως διαπιστώνει πως άσπρισαν τα μαλλιά μας, δημιουργήθηκαν ρυτίδες στο πρόσωπό μας, έγειρε το κορμί μας, καθυστερεί ο βηματισμός μας...

Eνώ όμως τα περισσότερα από αυτά τα σημάδια συμβαίνουν αυτόματα, κατά τρόπο φυσικό, που εμείς ούτε να επιταχύνουμε μπορούμε ούτε να τα επιβραδύνουμε, υπάρχει μια άλλη διάσταση για την οποία είμαστε εντελώς και αποκλειστικά υπεύθυνοι. Αυτή είναι η πνευματική μας αύξηση, η οποία μπορεί να προχωρήσει ή όχι ανάλογα με τη δική μας επιθυμία και σπουδή.

* Ένας που ποτέ δεν μετανόησε για την πνευματική του κατάσταση, για τις παραβάσεις και αμαρτίες του, δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρεθεί από αυτές. Όποιος δεν ενδιαφέρθηκε να μελετήσει σοβαρά την Αγία Γραφή, δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει γνώση απαραίτητη για να αντιμετωπίσει ζητήματα της ζωής σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

* Εκείνος που ποτέ δεν ανέφερε στον Θεό κάποιο του πρόβλημα, δεν μπορεί να αναφέρει αν ο Κύριος απάντησε στο πρόβλημά του ή όχι. Και ένας που ποτέ δεν σκέφτηκε τον διπλανό του, δεν μπορεί ποτέ να αισθανθεί τι σημαίνει αληθινή χριστιανική αγάπη, ως καρπός του Πνεύματος. Αυτός που δεν στάθηκε να νιώσει λίγο από τον πόνο ή το πένθος του πλησίον, ποτέ δεν θα μπορεί να εξηγήσει τι είναι αληθινή συμπάθεια και φιλαδελφεία.

Mε τον τρόπο αυτό, λοιπόν, ο άνθρωπος του παραδείγματός μας δεν μπορεί να έχει αναπτύξει τις ρίζες της πνευματικής του ζωής σε βάθος, δεν πρόκειται να τραφεί σωστά ώστε να αναπτύξει δυνατό κορμό, φύλλωμα και καρπούς. Θα είναι ένα μαραζωμένο δέντρο, που η παραμικρή ξηρασία θα το αποτελειώσει.

Αλλά και ένας άνθρωπος που ίσως μελέτησε πολύ τις Γραφές, χωρίς όμως ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, δεν ανέπτυξε τις ρίζες του σε πλάτος. Έτσι, με τον πρώτο δυνατό άνεμο, χωρίς βαθιές ρίζες σε καλό έδαφος, θα ξεριζωθεί και το φυτό της πίστης του. Όσο ωραίο και αν ίσως φαίνεται, θα πέσει και θα συντριβεί.

Κανένα δέντρο δεν αξιολογείται μόνο από τις ρίζες του ή μόνο από τα κλαδιά του. Και τα δύο χρειάζονται για να υπάρχει υγιής και δυνατή ζωή. Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική μας ανάπτυξη και καρποφορία.

Yπάρχει όμως και άλλη μία πτυχή που πρέπει να εξετάσουμε. Αν και ο καθένας από εμάς γεννήθηκε μόνος του, κανένας μας δεν γεννήθηκε από μόνος του και κανείς δε μπορεί να ζήσει αγνοώντας όλους όσοι υπήρξαν πριν από αυτόν, ούτε και εκείνους που μέλλουν να έρθουν μετά από αυτόν.

Είναι τούτη μια αλήθεια που κανείς –και ιδιαίτερα οι νέοι– δεν πρέπει ποτέ να λησμονούν. Προϋπήρξαν οι φυσικοί τους γονείς αλλά και οι πνευματικοί τους πατέρες. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την πίστη εξ αρχής, ούτε μπορεί να προσθέσει “νέες αλήθειες” στην πίστη «ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους» (Ιούδα 1/α/3). Για τούτο ο λόγος της Γραφής υπενθυμίζει: «Ενθυμείσθε τους προεστώτάς σας, οίτινες ελάλησαν προς εσάς τον λόγον του Θεού, των οποίων μιμείσθε την πίστιν, έχοντες προ οφθαλμών το αποτέλεσμα του πολιτεύματος αυτών» (Εβρ. 13/ιγ/7).

Kαθώς ακόμη βρισκόμαστε στο μεταίχμιο της αλλαγής του χρόνου, πόσο καλό θα ήταν αν ρίχναμε μια ματιά στα κλαδιά μας αλλά και στις ρίζες μας.

Ατυχώς, επειδή οι ρίζες είναι κρυμμένες από τα μάτια των άλλων, συνήθως οι άνθρωποι προσπαθούν να δώσουν προσοχή στο “φαινόμενο”, εκείνο που βλέπεται από τους συνανθρώπους και για το οποίο οι άλλοι εύκολα μπορούν να εκφραστούν θετικά και επαινετικά. Αυτό έκαναν οι Φαρισαίοι, αλλά και όλοι οι υποκριτές του κόσμου, οι οποίοι αδιαφορούν για το εντός, «τον κρυπτόν άνθρωπο της καρδίας», και μόνο ενδιαφέρονται να φαίνονται «υπό των ανθρώπων».

Όταν στο τέλος έρθει η ώρα που ο Ουράνιος Κύριος θα εκφράσει τη γνώμη του για εμάς, δεν θα είναι τα φύλλα που θα μετρήσουν, αλλά οι καρποί. Ας το ξανασκεφτούμε συνεπώς, καθώς σχεδιάζουμε την πορεία της ζωής μας στη νέα αυτή χρονιά. |

«Ευλογημένος ο άνθρωπος ο ελπίζων επί Κύριον και του οποίου ο Κύριος είναι η ελπίς. Διότι θέλει είσθαι ως δένδρον πεφυτευμένον πλησίον των υδάτων, το οποίον εξαπλόνει τας ρίζας αυτού πλησίον του ποταμού, και δεν θέλει ιδεί όταν έρχηται το καύμα αλλά το φύλλον αυτού θέλει θάλλει· και δεν θέλει μεριμνήσει εν τω έτει της ανομβρίας ουδέ θέλει παύσει από του να κάμνη καρπόν.»
(Ιερεμίας 17/ιζ/7-8)