Το περιοδικό της
Χριστιανικής Αλήθειας

  
Το περιοδικό που ενώνει
τους πιστούς του Χριστού
  
Πιο βαθιά στη Βίβλο - Πιο κοντά στη ζωή
Αρχική σελίδα (HOME)
Από τον εκδότη
Έγραψαν για μας
Επικοινωνία


Στόμα έχουσι και δεν λαλούσιν· οφθαλμούς έχουσι και δεν βλέπουσιν»

 (Ψαλμ. 115/ριε/5) 


Οφθαλμούς έχουσι, αλλά... 





Υπάρχει ανάγκη να επισημάνουμε έναν λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού, που συνήθως παραποιείται και ερμηνεύεται λανθασμένα. Ο Κύριός μας είπε κάποτε:

«Διά τι βλέπεις το ξυλάριον το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε δοκόν την εν τω ιδίω σου οφθαλμώ δεν παρατηρείς; ή πώς δύνασαι να λέγης προς τον αδελφόν σου· Αδελφέ, άφες να εκβάλω το ξυλάριον το εν τω οφθαλμώ σου, ενώ συ δεν βλέπεις την δοκόν την εν τω οφθαλμώ σου; Υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε θέλεις ιδεί καθαρώς διά να εκβάλης το ξυλάριον το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου» (Λουκ. 6/ς/41-42).

Συνήθως από αυτή την περικοπή η προσοχή επικεντρώνεται στην αρνητική πλευρά, όπου ο Κύριος ελέγχει και κρίνει αυτόν που αυθαίρετα και ενώ δεν προσέχει την δική του κατάσταση, προσπαθεί να διορθώσει τους άλλους. Το συμπέρασμα που συνάγεται λοιπόν είναι ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΠΟΙΟ ΔΟΚΑΡΙ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ....

Με άλλα λόγια, όσοι υποστηρίζουν αυτή την ερμηνεία θεωρούν δεδομένο ότι όλοι οι πιστοί είναι καταδικασμένοι "να έχουν πνευματική τύφλωση εξαιτίας κάποιου δοκαριού στο μάτι τους" το οποίο δεν βλέπουν ή δεν γνωρίζουν τον τρόπο της αφαίρεσης και απαλλαγής.

Αλλά ήταν αυτό που ήθελε να πει ο Κύριος; Όσοι καταλήγουν στο προηγούμενο συμπέρασμα, παραβλέπουν την άλλη πλευρά, η οποία νομίζουμε πως είναι και η σημαντικότερη της περικοπής, και με την οποία ο άνθρωπος καλείται όχι να αποδεχθεί μοιρολατρικά και ως φυσιολογική την πνευματική του τυφλότητα –που οφείλεται στο όποιο δοκάρι στο μάτι του– αλλά του δίνεται η εντολή: «Έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε θέλεις ιδεί καθαρώς διά να εκβάλης το ξυλάριον το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου». 

Αλήθεια, τι θα κέρδιζε ο Χριστός αν οι μαθητές Του περνούσαν ολόκληρη τη ζωή τους σ’ αυτό τον κόσμο με “δοκάρια” στα μάτια; Τότε και γι’ αυτούς θα ίσχυε ο παροιμιακός λόγος: «Μήπως δύναται τυφλός να οδηγή τυφλόν; δεν θέλουσι πέσει αμφότεροι εις βόθρον;» (Λουκ. 6/ς/39).

Θέλει, λοιπόν, ο Κύριος οι ακόλουθοί Του να κυκλοφορούν με δοκάρια στα μάτια; Αν είναι δυνατόν! Ακριβώς το αντίθετο! Αναγνωρίζει βεβαίως ότι αρχικά έτσι είμαστε όλοι, όταν ερχόμαστε στον Χριστό, όμως στη συνέχεια με τη χάρη Του μας βοηθά να απαλλαγούμε από κάθε τι που εμποδίζει να βλέπουμε σωστά, και ύστερα μας ικανώνει να βοηθήσουμε και τους συνανθρώπους μας εκεί που εκείνοι ακόμη παραπατούν. Μάλιστα σε κάποιους στην εκκλησία της Λαοδικείας που είχαν χάσει την αρχική οξύτητα της όρασής τους, εντέλλεται: «Χρίσον τους οφθαλμούς σου με κολλούριον διά να βλέπης» (Αποκ. 3/γ/18). Προορισμός των πιστών δεν είναι να ζουν με τα μάτια τυφλωμένα από διάφορα "δοκάρια" αλλά, αντίθετα, και τα δικά τους μάτια να ανοίξουν και άλλους να βοηθήσουν να έρθουν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Όταν ο Κύριος κάλεσε τον Σαύλο για να γίνει Απόστολος του Χριστού, είπε: «Σε αποστέλλω διά να ανοίξης τους οφθαλμούς αυτών, ώστε να επιστρέψωσιν από του σκότους εις το φως και από της εξουσίας του Σατανά προς τον Θεόν» (Πράξ. 26/κς/17-18). Πώς ανοίγουν τα μάτια των ανθρώπων γνωρίζοντας τον Χριστό, όταν στη συνέχεια πρέπει να παραδέχονται ότι σ' αυτά τα ίδια μάτια υπάρχουν δοκάρια; Το οξύμωρο της θέσης αυτής είναι προφανές.

Ασφαλώς είναι σωστή η σκέψη ότι, «Δεν συνάγουσιν εξ ακανθών σύκα, ουδέ τρυγώσιν εκ βάτου σταφύλια», όπως εξίσου σωστή είναι και η σκέψη ότι «Δεν είναι δένδρον καλόν, το οποίον κάμνει καρπόν σαπρόν», αλλά ο λόγος επισφραγίζεται με τη φράση «Έκαστον δένδρον εκ του καρπού αυτού γνωρίζεται» (Λουκ. 6/ς/43-44). Αν μιλάμε για ανθρώπους που βρίσκονται ακόμη στο σκοτάδι της αμαρτίας, ναι, είναι αλήθεια ότι χρειάζεται πρώτα τα μάτια τα νεκρά και τυφλωμένα από την πλάνη να ανοίξουν και να τα φωτίσει ο Χριστός. Όμως μπορεί να ισχύει αυτό για τους πιστούς του Χριστού, που ο Ίδιος είναι ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, και το αυτό απαιτεί από τους μαθητές Του; (Ματθ. 5/ε/14).

Ο Κύριος είπε σε άλλη περίπτωση:

«Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός· όταν λοιπόν ο οφθαλμός σου ήναι καθαρός, και όλον το σώμα σου είναι φωτεινόν· αλλ' όταν ήναι πονηρός, και το σώμα σου είναι σκοτεινόν. Πρόσεχε λοιπόν μήποτε το φως το εν σοι ήναι σκότος. Εάν λοιπόν όλον το σώμα σου ήναι φωτεινόν, μη έχον τι μέρος σκοτεινόν, θέλει είσθαι φωτεινόν όλον, καθώς όταν ο λύχνος σε φωτίζη διά της λάμψεως» (Λουκ. 11/ια/34-36).

Ύστερα από αυτή τη θεία φώτιση, ο άνθρωπος του Χριστού είναι ικανός –πρέπει να είναι– και τα διαφέροντα να κρίνει και τους προσκόπτοντες να βοηθά και να διορθώνει (Γαλ. 6/ς/1) με την δέουσα προσοχή, να μη συγκοινωνεί στα άκαρπα έργα του σκότους, μάλλον δε να τα ελέγχει (Εφεσ. 5/ε/11), και σύμφωνα με την αποστολική εντολή να νουθετεί τους ατάκτους (Α~ Θεσ. 5/ε/14). Τέλος, όντας ο ίδιος προσκολλημένος εις τον πιστόν λόγον της διδασκαλίας, να είναι δυνατός «να προτρέπη διά της υγιαινούσης διδασκαλίας και να εξελέγχη τους αντιλέγοντας» (Τίτον 1/α/9). Όλα αυτά, βεβαίως, δεν είναι δυνατό να τα εκτελεί ένας που τα μάτια του είναι τυφλωμένα από διάφορα δοκάρια.

Αλλά ας δούμε και δυο περικοπές από τον προφήτη Ησαΐα, που μάλλον είναι βοηθητικές στη σωστή κατανόηση των λόγων του Κυρίου που εξετάζουμε. (Αν και ο Προφήτης αναφέρεται στο λαό Ισραήλ, δεν είναι δυνατόν τα τέκνα του Θεού, τα μέλη της Εκκλησίας, να είναι σε χειρότερη μοίρα.)

«Ακούσατε, κωφοί· και ανοίξατε τους οφθαλμούς σας, τυφλοί, διά να ίδητε. Τις τυφλός, παρά ο δούλός μου; ή κωφός, παρά ο μηνυτής μου, τον οποίον απέστειλα; τις τυφλός, παρά ο τέλειος; και τις τυφλός, παρά ο δούλος του Κυρίου;  Βλέπεις πολλά αλλά δεν παρατηρείς· ανοίγεις τα ώτα αλλά δεν ακούεις» (Ησ. 42/μβ/18-20).

Είναι φανερό από τα παραπάνω, ότι ο Θεός δεν θέλει τους δούλους Του να είναι τυφλοί και να μη βλέπουν. Μάλιστα η τελευταία φράση είναι τεράστια πρόκληση σε καθέναν που νομίζει ότι ευαγγελίζεται άλλους ανθρώπους όταν ο ίδιος «βλέπει πολλά αλλά δεν παρατηρεί, ανοίγει ώτα αλλά ο ίδιος δεν ακούει»…

Ο Χριστός είπε κάποτε: «Εγώ διά κρίσιν ήλθον εις τον κόσμον τούτον, διά να βλέπωσιν οι μη βλέποντες και να γείνωσι τυφλοί οι βλέποντες» (Ιωάν. 9/θ/39). Φαντάζεστε αυτή η κρίση να αφορούσε τους δικούς Του οπαδούς; Αν είναι δυνατόν! Ο Χριστός φωτίζει τους ακόλουθούς Του και μάλιστα τους κάνει ικανούς με την πίστη να βλέπουν ακόμη και τα μη βλεπόμενα. Ο Παύλος γράφει σχετικά: «Ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ' εις τα μη βλεπόμενα· διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια» (Β~ Κορ. 4/δ/18). Δόξα στον Θεό!

Τι λοιπόν θα πούμε για εκείνους που επιμένουν στην παραπάνω ελεγχθείσα λανθασμένη άποψη; Μάλλον χρειάζονται να ακούσουν κι αυτοί τον λόγο τον προφητικό προς τον αρχαίο Ισραήλ: «Εξάγαγε τον λαόν τον τυφλόν και έχοντα οφθαλμούς και τον κωφόν και έχοντα ώτα» (Ησ. 43/μγ/8). Ευχόμαστε ο Κύριος να το χαρίσει. |










Για να διαβάσετε το παρόν τεύχος

σε μορφή PDF

πατήστε πάνω στην εικόνα



Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α
Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ-ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2010

            Πατήστε στους τίτλους    



         Α Ρ Θ Ρ Α          






«Σεαυτόν παρεχόμενος τύπον» 

«Δότε τόπον τη οργή» 

Αιρέσεις και Βίβλος


Τα μάτια μας...

 
ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ