|
Οι
«αναστατώσαντες την οικουμένην»
|
Στο ενημερωτικό έντυπο που μοίραζαν την Κυριακή 23-3-08 σε κεντρική
Εκκλησία της Αθήνας, ο Ποιμένας προσπαθούσε να μεταφέρει τον παρακάτω
προβληματισμό του:
«Πριν αρκετά χρόνια
είπαν για την εκκλησία και όσους την αποτελούσαν πως ήταν οι
``αναστατώσαντες την οικουμένην''. Σήμερα δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό η
εκκλησία αντί να αναστατώνει τον κόσμο, αναστατώνεται η ίδια.
Η αναστάτωση αντί να είναι
γύρω της συμβαίνει μέσα της.
Κι έξω ένας κόσμος είναι σε
αναμονή...
Η προσευχή μου είναι ο Θεός
να ανοίξει πρώτα από όλα τα δικά μου τα μάτια, να ευαισθητοποιήσει την
δική μου καρδιά για να πλησιάσω με το ευαγγέλιο ανθρώπους που
``βρίσκονται σε αναμονή...''».
Ο σεβαστός Ποιμένας, ατυχώς, δεν έκανε στο
κείμενο αυτό καμία προσπάθεια να ερευνήσει ΓΙΑΤΙ η σημερινή εκκλησία
αναστατώνεται η ίδια, χωρίς να ενδιαφέρεται να αναστατώσει τον κόσμο –
εμείς θα λέγαμε χωρίς να έχει τέτοια δύναμη.
Αν ο κόσμος έχει ανάγκη από μια εκκλησία που
θα τον αναστατώσει, η ίδια η εκκλησία έχει ανάγκη από την ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ του
Θεού, από ΑΓΙΑ και ΚΑΘΑΡΗ ΖΩΗ, από ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, στοιχεία
που θα την ικανώσουν να εκδηλωθεί στους γύρω της ως το χέρι και το
στόμα του Θεού.
Τούτα είναι μοναδικά και αναντικατάστατα, και
όσο αυτά δεν υπάρχουν, ούτε οι προσευχές ούτε οι παραινέσεις του
Ποιμένα θα μπορέσουν να φέρουν το αποτέλεσμα που ποθεί.
Ο Θεός θα ήθελε να δει την σημερινή εκκλησία
όχι μόνο ν' αναστατώνεται αλλά κυριολεκτικά ΝΑ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΤΑΙ (Εφεσ.
5/ε/14), για να μπορέσει ύστερα να τη χρησιμοποιήσει για το έργο του
ευαγγελισμού στον κόσμο.
Μέχρι τότε ο Κύριος μπορεί να κάνει τους
λίθους να φωνάξουν (Λουκ. 19/ιθ/40), όμως, ουδέποτε θα χρησιμοποιήσει
μια εκκλησία συμβιβασμένη κι ένα εκκλησίασμα που δεν φρονεί τα άνω αλλά
τα επί γης (Κολ. 3/γ/1-2).
Με αυτά δεν σπείρουμε ηττοπάθεια στους πιστούς
–Εξάλλου πόσοι από εκείνη την εκκλησία θα διάβαζαν αυτές τις γραμμές;–
ωστόσο η αλήθεια πρέπει να λέγεται με την ελπίδα πως ίσως κάποιοι την
λάβουν υπόψη τους. |
|
