"ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΗΜΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ
ΤΩ ΘΕΩ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙ
ΑΥΤΟΥ"
(Αποκ. 1/α/6 – ΚΕΙΜΕΝΟ)
Αναδημοσιεύσαμε αρκετές φορές
από την Ρωμαιοκαθολική εφημερίδα «ENOPIAKEΣ KAMΠANEΣ»
ενδιαφέροντα σημειώματα και λοιπά κείμενα σε διάφορα θέματα της
χριστιανικής ζωής και λατρείας όταν τα βρήκαμε σύμφωνα με τη διδαχή των
Αγίων Γραφών. Τούτη τη φορά όμως, αναγκαζόμαστε να αντιπαραθέσουμε την
έντονα διαφορετική αντίληψή μας. Αφορμή στάθηκαν αποσπάσματα από την
Επιστολή του πάπα Βενέδικτου με την οποία ανακήρυξε ως «Ιερατικό
Έτος» το 2009-2010. (τ. 715-716).
Στο κείμενο αυτό μεταξύ άλλων ο πάπας παραθέτει λόγια του
εφημέριου του Αρς Ιωάννη-Μαρία Βιανέ, που αν μη τι
άλλο είναι αξιοπερίεργα. Πάρτε μία γεύση:
«Ω, πόσο μεγάλος είναι ο ιερέας!... Εάν
κατανοούσε τον εαυτό του θα πέθαινε… Ο Θεός τον υπακούει: ο ιερέας
προφέρει δυο λόγια και ο Κύριός μας κατεβαίνει από τον ουρανό
υπακούοντας στη φωνή του και κλείνεται μέσα σε ένα μικρό άρτο» ... «Εάν
αφαιρούσαμε το μυστήριο της Χειροτονίας, εμείς δεν θα είχαμε τον Κύριο.
Ποιος τον έθεσε εκεί σ’ αυτό το Αρτοφόριο; Ο ιερέας. Ποιος δέχτηκε την
ψυχή σας μόλις ήρθατε στη ζωή; Ο ιερέας. Ποιος την τρέφει για να της
δώσει τη δύναμη να εκτελέσει την επίγεια πορεία της; Ο ιερέας. Ποιος θα
την προετοιμάσει να εμφανιστεί εμπρός στο Θεό, πλένοντάς τη για
τελευταία φορά μέσα στο αίμα του Ιησού Χριστού; Ο ιερέας, πάντα ο
ιερέας. Και αν η ψυχή αυτή πεθάνει [εξαιτίας της αμαρτίας], ποιος θα
την αναστήσει, ποιος θα της ξαναδώσει τη γαλήνη και την ειρήνη; Πάλι ο
ιερέας… Μετά τον Θεό, ο ιερέας είναι το παν!... Χωρίς τον ιερέα, ο
θάνατος και το πάθος του Κυρίου μας δεν θα χρησίμευαν τίποτε. Είναι ο
ιερέας εκείνος που συνεχίζει το έργο της Λύτρωσης πάνω στη γη… Τι θα
μας ωφελούσε ένα σπίτι γεμάτο χρυσάφι, αν δεν υπήρχε κανείς να μας
ανοίξει την πόρτα; Ο ιερέας κατέχει το κλειδί των ουράνιων θησαυρών:
εκείνος είναι που ανοίγει την πόρτα, εκείνος είναι ο οικονόμος του
καλού Θεού, ο διαχειριστής των αγαθών του… Αφήστε μια ενορία επί είκοσι
χρόνια χωρίς ιερέα: θα αρχίσουν να λατρεύουν τα ζώα…».
Αυτές οι δηλώσεις του
Ιωάννη-Μαρία Βιανέ –που ακόμη και ο πάπας ομολογεί ότι μπορεί να φανούν
υπερβολικές– για εμάς είναι τουλάχιστον ανεδαφικές, αν όχι βλάσφημες.
Οι σκέψεις αυτές μειώνουν τόσο πολύ το μεγαλείο και τη θυσία του Κυρίου
Ιησού Χριστού, και υψώνουν έναν άνθρωπο –έναν οποιονδήποτε άνθρωπο— που
χειροτονήθηκε "ιερέας", αποστερώντας βάναυσα το δώρο της ιεροσύνης από
τους υπόλοιπους πιστούς.
Λέει ο Βιανέ και επαναλαμβάνει ο πάπας: «Ω,
πόσο μεγάλος είναι ο ιερέας!... (…) Ο Θεός τον υπακούει: ο ιερέας
προφέρει δυο λόγια και ο Κύριός μας κατεβαίνει από τον ουρανό
υπακούοντας στη φωνή του και κλείνεται μέσα σε ένα μικρό άρτο».
Αν είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια λόγια!!! Ο Θεός υπακούει τον
ιερέα... Τέλεια ανατροπή της τάξης... Αλίμονο σ’ εκείνον που ο Θεός του
είναι υποχείριο ενός ανθρώπου! (Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και πόσα κακά
παραδείγματα ηθικής και κακοδιδασκαλίας υπήρξαν διάφοροι κληρικοί).
«Εάν αφαιρούσαμε το μυστήριο της Χειροτονίας,
εμείς δεν θα είχαμε τον Κύριο. Ποιος τον έθεσε εκεί σ’ αυτό το
Αρτοφόριο; Ο ιερέας.» Χωρίς φόβο και συστολή, ο πάπας
ΚΛΕΒΕΙ τον Κύριο από τους πιστούς που «δεν έχουν ιερέα». Εμπόδισε
τίποτα τον Μωυσή να συναντήσει τον Θεό στην έρημο, επειδή δεν είχε
"ιερέα"; Εμπόδισε τίποτα τον Ιώβ να συνομιλεί απευθείας με τον Θεό
επειδή δεν είχε "ιερέα"; Και είναι σήμερα σε χειρότερη μοίρα τα μέλη
της εκκλησίας του Χριστού; Τι λόγια είναι αυτά; Ο πιστός εξαρτάται και
ο Θεός δεσμεύεται από τον "ιερέα"; Κύριε ελέησον!
Και τι είναι ο "ιερέας"; Μήπως είναι ο μεσίτης –γέφυρα–
ανάμεσα σε Θεό και ανθρώπους;.... Ευχαριστούμε τον Χριστό που απέκλεισε
κάθε τέτοιο ενδεχόμενο και μας δίδαξε να προσευχόμαστε ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ
ΣΤΟΝ ΘΕΟ λέγοντας «Πάτερ ημών ο εν τοις
ουρανοίς» (Ματθ. 6/ς/9). Και μάλιστα αυτό ο Χριστός το είπε
πριν από την Πεντηκοστή και την ίδρυση της Εκκλησίας. Ήταν λοιπόν πιο
κοντά στον Θεό οι Ιουδαίοι του Νόμου από τους πιστούς της χάρης; Όταν ο
άνθρωπος παρασύρεται να λέει περισσότερα από όσα λέει ο Θεός, τότε
καταντάει να προσθέτει και να αφαιρεί στην ιερή αλήθεια καταλήγοντας
στην καταδίκη του (Αποκ. 22/κβ/18-19) επιβεβαιώνοντας ότι «το περισσόν
τούτων εκ του πονηρού εστίν» (Ματθ. 5/ε/37).
Και η κακή διδασκαλία
συνεχίζεται: «Ποιος δέχτηκε την ψυχή σας μόλις ήρθατε στη
ζωή; Ο ιερέας. Ποιος την τρέφει για να της δώσει τη δύναμη να εκτελέσει
την επίγεια πορεία της; Ο ιερέας. Ποιος θα την προετοιμάσει να
εμφανιστεί εμπρός στο Θεό, πλένοντάς τη για τελευταία φορά μέσα στο
αίμα του Ιησού Χριστού; Ο ιερέας, πάντα ο ιερέας. Και αν η ψυχή αυτή
πεθάνει [εξαιτίας της αμαρτίας], ποιος θα την αναστήσει, ποιος θα της
ξαναδώσει τη γαλήνη και την ειρήνη; Πάλι ο ιερέας…»
Τι να πούμε; Ότι εδώ ανατρέπεται ολόκληρη η διδασκαλία της
Καινής Διαθήκης; Και βέβαια^ διότι ο ιερέας δεν έχει καμία σχέση με την
υποδοχή του ανθρώπου στη ζωή, ούτε ο ίδιος του παρέχει δύναμη για να
εκτελέσει την επίγεια πορεία και, προπαντός, δεν έχει καμία ανάμιξη στο
θαύμα της ανάστασης. Πού τα βρήκαν όλα αυτά; Μόνο αρρωστημένο μυαλό θα
μπορούσε να φτιάξει τέτοια παραμύθια. Κρίμα!
«Μετά τον Θεό, ο ιερέας είναι το παν!...» λέει
ο πάπας, και αντιστρέφει όχι μόνο το λόγο του Παύλου —που 20 αιώνες
διδάσκει την παγκόσμια εκκλησία ότι «Εις γαρ
Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς, ο
δους εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων» (Α~ Τιμ. 2/β/6)— αλλά και
τον ίδιο τον Χριστό διαψεύδει, που δίδαξε: «Αιτείτε
και θέλει σας δοθή· ζητείτε και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει σας
ανοιχθή. (...) Διότι πας ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και
εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή. (...) εάν λοιπόν σεις, πονηροί όντες,
εξεύρετε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας, πόσω μάλλον ο Πατήρ ο
ουράνιος θέλει δώσει Πνεύμα Άγιον εις τους αιτούντας παρ’ αυτού; (...)
Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι όσα αν αιτήσητε παρά του Πατρός εν τω
ονόματί μου, θέλει σας δώσει. Έως τώρα δεν ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί
μου· αιτείτε και θέλετε λαμβάνει, διά να ήναι πλήρης η χαρά σας» (Λουκ.
11/ια/9-13, Ιωάν. 16/ις/23-24).
Αλλά και την πατερική ορολογία
ανατρέπει, όταν προωθεί τον "ιερέα" πριν και από τον Ιησού αφού, όπως
λέει, «Μετά τον Θεό, ο ιερέας είναι το παν!...» και μας αφήνει άφωνους!
Όπως γράφει ο π. Robert Dodaro, Διευθυντής
στο Augustinian Patristic Institute στο Pontifical Lateran University, «Ως “κεφαλή του σώματος”, ο Χριστός εξαγνίζει τα μέλη
του από την αμαρτία. Με την εξέλιξη αυτής της αρχής, ο Αυγουστίνος
υποστηρίζει ότι ο ένας και αληθινός ιερέας, ο Χριστός, είναι και ο
μοναδικός μεσίτης μεταξύ του Θεού και των ανθρωπίνων πλασμάτων. Οι
επίσκοποι, μολονότι καλούνται “ιερείς” (sacerdotes), δεν επιτελούν το
μοναδικό λειτούργημα της ιερατικής μεσιτείας, το οποίο μόνο ο Χριστός
πληρώνει».1 Συνεπώς οι θέσεις αυτές του πάπα
δεν στηρίζονται ούτε στους εκκλησιαστικούς πατέρες.
Μα ο κατήφορος συνεχίζεται: «Χωρίς τον ιερέα, ο
θάνατος και το πάθος του Κυρίου μας δεν θα χρησίμευαν τίποτε. Είναι ο
ιερέας εκείνος που συνεχίζει το έργο της Λύτρωσης πάνω στη γη…» Δεν
υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα, μεγαλύτερη ανατροπή και ματαίωση του έργου του
Χριστού. Πόσο χαίρεται ο Διάβολος όταν διαβάζει τέτοια φρικτά ψέματα.
Δηλαδή ο ληστής που σώθηκε, είχε κανέναν "ιερέα" μαζί Του; Φυσικά και
όχι! Αντίθετα απευθύνθηκε ο ίδιος προσωπικά στον Χριστό με το «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου»
και άνοιξε γι’ αυτόν η πόρτα του Παραδείσου. Έτσι και όλοι οι
χριστιανοί που έζησαν και μαρτύρησαν αιώνες πριν κάποιοι επιβάλλουν την
ονομαζόμενη "ειδική ιεροσύνη", δεν στερήθηκαν τίποτα από τα
αγαθά αποτελέσματα του θανάτου του Χριστού!
Και ο παραλογισμός προσθέτει: «Ο
ιερέας κατέχει το κλειδί των ουράνιων θησαυρών: εκείνος είναι που
ανοίγει την πόρτα, εκείνος είναι ο οικονόμος του καλού Θεού, ο
διαχειριστής των αγαθών του…» Όταν κάποιος υποδύεται
άλλον σε εξουσία και υποκρίνεται ότι ενεργεί όπως αυτός, τούτο είναι
έγκλημα που ονομάζεται αντιποίηση αρχής. Στο προκείμενο ο πάπας και ο
"άγιός" του αποδίδουν στον ιερέα ό,τι ανήκει μόνο στον Χριστό, που
είναι «ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων το κλειδίον
του Δαβίδ, όστις ανοίγει και ουδείς κλείει, και κλείει και ουδείς
ανοίγει» (Αποκ. 3/γ/7). Αλλά ο πάπας ισχυρίζεται πως όσο και αν
ανοίγει τα χέρια Του ο Χριστός, την "κλειδαριά" την έχει ο "ιερέας"
που πρέπει να βοηθήσει, διαφορετικά μπορεί να ματαιώσει τη θεία δωρεά.
Λέτε;
Τι έγινε, λοιπόν, ο Αιθίοπας ευνούχος όταν χωρίστηκε από τον
ευαγγελιστή Φίλιππο; Μήπως απολέσθηκε(!) επειδή έμεινε χωρίς ιερέα;
Σύμφωνα με όσα λέει ο πάπας, ο ευνούχος θα έπρεπε να μείνει κλαίων και
οδυρόμενος, χωρίς «τα αγαθά του καλού Θεού»
αφού έλειψε «ο διαχειριστής των αγαθών». Η Καινή Διαθήκη όμως
γράφει το αντίθετο: «Δεν είδεν αυτόν πλέον ο
ευνούχος [ούτε και κανέναν “ιερέα”]· αλλ’ επορεύετο την οδόν αυτού
χαίρων» (Πράξ. 8/θ/39). Φαντάζεται κανείς έναν κύριο που δεν
μπορεί να ορίσει και να διαθέσει ο ίδιος τα αγαθά του, επειδή
απουσιάζει ο "διαχειριστής";... Μα τι σόι
"κύριος" θα είναι τούτος;
Θα τελειώσουμε τα σχόλιά μας με
ένα ακόμη αξιοπρόσεκτο: «Αφήστε μια ενορία επί είκοσι
χρόνια χωρίς ιερέα: θα αρχίσουν να λατρεύουν τα ζώα…».
Το πρόβλημα δεν δημιουργείται εξαιτίας της απουσίας “ιερέων”
αλλά εξαιτίας της ακύρωσης του δώρου της γενικής ιεροσύνης των πιστών.
Δυστυχώς, όπως γράφει ο π. Β. Θέρμος, τώρα πια, «Ο
ιερέας “πρέπει” να διαβάσει τρισάγιο για την ανάπαυση της ψυχής,
“πρέπει” να πει τα σωστά λόγια για το κάθε μυστήριο, ασχέτως αν εγώ
χαζεύω ή δεν προσεύχομαι ή δεν παρευρίσκομαι καν. Η κάστα των κληρικών
είναι η αρμόδια για τις ακολουθίες, υπό την έννοια ότι κάνοντας αυτό
που έχει καθιερωθή ως “σωστό” είναι όλα εντάξει”.2
Έτσι οι άνθρωποι που ακολουθούν τους κληρικούς, να νομίζουν ότι δεν
μπορούν ή δεν επιτρέπεται να επικοινωνούν οι ίδιοι με τον Θεό
προσωπικά.
Αυτό ακριβώς έγινε, δυστυχώς, τον προηγούμενο αιώνα στην
Αλβανία όταν η Ρωμαιοκαθολική και η Ελληνορθόδοξη εκκλησία, άφησαν τις
ενορίες χωρίς “ιερείς” για σχεδόν 50 χρόνια και η χώρα έγινε αθεϊστική
στα χέρια των κομουνιστών του Χότζα (1967). Αυτό ήταν έγκλημα
μεγαλύτερο παρά όλα μαζί τα εγκλήματα της Ιερής Εξέτασης και των
διωγμών του Μεσαίωνα.
Δοξάζουμε όμως τον Θεό, που τα πράγματα άλλαξαν τα τελευταία
χρόνια. Σε πρόσφατο ταξίδι μας είδαμε στα Τίρανα ανοιχτές διάφορες
εκκλησίες και πιστούς να συναθροίζονται στο όνομα του Χριστού.
Ιδιαίτερα συγκινηθήκαμε όταν τις νύχτες βλέπαμε από το παράθυρο του
σπιτιού που φιλοξενηθήκαμε έναν τεράστιο φωτεινό σταυρό να φωτίζει πάνω
από όλες τις πολυκατοικίες, εκεί όπου για πέντε δεκαετίες βασίλευε το
απόλυτο σκοτάδι της αθεΐας. (Βλέπε σχετικό ρεπορτάζ).
Δεν μπορούν να τα καταλάβουν
αυτά τα απλά οι ηγέτες του κλήρου; Δεν μπορούν να αντιληφθούν τις απλές
αλήθειες του λόγου του Θεού; Δεν το πιστεύουμε. Όμως είναι δέσμιοι των
ανθρωπίνων διατάξεων και για τούτο, δυστυχώς, πολλές φορές αληθεύει σ’
αυτούς ο λόγος του Χριστού προς τους θρησκευτικούς ηγέτες της εποχής
Του: «Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι,
υποκριταί, διότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των
ανθρώπων· επειδή σεις δεν εισέρχεσθε ουδέ τους εισερχομένους αφίνετε να
εισέλθωσιν» (Ματθ. 23/κγ/14).
Ας προσέχουμε, λοιπόν, ποιους ακολουθούμε, επειδή «τυφλός τυφλόν εάν οδηγή, αμφότεροι εις βόθρον θέλουσι
πέσει» (Ματθ. 15/ιε/14). |
------------------------------------
1. www.theo.auth.gr/Dodaro.doc.
2. «Σύνεσις και Παράνοια», π. Β.
Θέρμου, Εκδ. Γρηγόρη. Όπως παρατίθεται στο «Ερευνητής της Αλήθειας», τ.
47, σ. 27.
