Στο περιοδικό «Αστήρ της Ανατολής» (Ιούνιος 2009) ο εκδότης στη στήλη του διηγείται μια ενδιαφέρουσα συγκινητική ιστορία από την  Κωνσταντινούπολη πριν τη Μικρασιατική καταστροφή, που αναφέρεται στον ομογενή αρχιτέκτονα Γρηγόριο Μόσχο που ήταν μέλος της Ρωμαίικης Ευαγγελικής Εκκλησίας της Πόλης. 

«Ήταν άγιος άνθρωπος ο Μόσχος και προσευχόταν ακατάπαυστα να επισκεφθεί ο Κύριος τους Τούρκους. Την εποχή εκείνη σε όλη την Τουρκία ήταν ζήτημα αν υπήρχαν πέντε πιστοί στον Χριστό Τούρκοι, οι οποίοι με μεγάλη προφύλαξη πήγαιναν στην εκκλησία και έφευγαν πριν την απόλυση. Η προσευχή του ήταν πολύ πρωτότυπη αφού κανείς δεν περίμενε ότι θα γινόταν κάτι με τους Τούρκους προς την κατεύθυνση του χριστιανισμού. (...) Κάποια στιγμή ο νόμος επέβαλλε στους Τούρκους να πάρουν επώνυμα (μέχρι τότε δεν είχαν). Ο Μόσχος παρουσιάστηκε στις αρχές και ζήτησε επώνυμο. Του είπαν ότι δεν τον αφορούσε η περίπτωση γιατί οι Έλληνες είχαν πάντα επώνυμα αλλά εκείνος επέμεινε μέχρι να του δώσουν το όνομα που επέλεξε: ``μπεκλεγιέν'' δηλαδή τουρκιστί ``αναμένων'', (=αυτός που προσμένει). Τι περιμένεις, τον ρώτησαν. Τον Χριστό! απάντησε. Πρόσμενε ο Μόσχος τον Κύριο. Ευλογημένος άνθρωπος.» 

Ο εκδότης του «Αστέρα», κ. Ιωάννης  Τσεβάς, προσθέτει τον ενδιαφέροντα προβληματισμό του: 

«Προσμένουμε άραγε ή η καθημερινότητα και οι υποθέσεις και η ρουτίνα μας έχουν απορροφήσει τόσο πολύ που το βλέμμα μας από τα επουράνια το έχουμε στρέψει στα επίγεια; Προσμένουμε ή βλέποντας μόνο πολύ κοντά αγχωνόμαστε, μικροψυχούμε, ξεσπάμε; Ας κοιτάξουμε προς τα πάνω, και ας προσμένουμε έτοιμοι για εκείνη την ημέρα, την ημέρα του Κυρίου». 

Απέχουν τα λόγια μας από την πραγματικότητα τόσες πολλές φορές. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι χριστιανοί ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ, φοβόμαστε πως σε τούτο το ζήτημα οι περισσότεροι τουλάχιστον το κάνουν έστω και χωρίς να το καταλαβαίνουν. 

Ένας ωραίος παλιός ύμνος των Ευαγγελικών χριστιανών έλεγε σε γλώσσα καθαρεύουσα:

«Προσδοκώμεν την πρωΐαν /
ποθητήν και μακαρίαν /
του Κυρίου παρουσίαν /
του ενδόξου Λυτρωτού»,

όμως, σπανίως ή μόνο σε κάποιες κηδείες τον ψάλλουν τα εκκλησιάσματα. 

Είναι η συνάντησή μας με τον Χριστό ποθητή ή όχι; Καθένας καλείται να το διακρίνει και να το εξομολογηθεί στον εαυτό του. 

Τούτη η στήλη του «Τ» ``για ορισμένους μακάβρια΄΄ σ' αυτό ακριβώς αποβλέπει. Κι αν ο προφητικός λόγος «Ετοιμάσθητι να απαντήσης τον Θεόν σου» (Αμώς 4/δ/12) δεν ακούγεται ευχάριστος, ίσως είναι ώρα να τον φέρνουμε συχνότερα στο νου μας. Επιτέλους, δεν γνωρίζουμε πόσες είναι «αι ημέραι των ετών της ζωής» μας. 

Η συνάντηση των πιστών με τον Κύριο δεν είναι «φοβερά απεκδοχή κρίσεως» αλλά «η μακαρία ελπίδα και επιφάνεια της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» (Εβρ.10/ι/27, Τίτ. 2/β/13). | 

---