ΤΥΧΙΚΟΣ ΒΑΣΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Η λατρεία της τέχνης

Ο αναγνώστης Κ.Σ.Τ. από την Αθήνα έγραψε:

Στην εφημερίδα «Καθολική» πρόσεξα τον τίτλο ενός άρθρου που ήταν: «Η τέχνη της λατρείας ή η λατρεία της τέχνης». Αυτό έφερε στη σκέψη μου διάφορα κείμενα που στα τελευταία τεύχη του «Τ» δημοσιεύσατε για την λατρεία.

Συχνά οι άνθρωποι, και μάλιστα οι καλλιτέχνες, έχουν την τάση να μπλέκουν το ρόλο της τέχνης τους στα εκκλησιαστικά δρώμενα και τη θρησκευτική ζωή, και ενώ ξεκινούν με διάθεση να προσφέρουν την τέχνη ως μέσο για τη λατρεία του Θεού, συνήθως καταλήγουν στο αντίστροφο, δηλαδή μέσα από τη λατρεία να προβάλλουν την τέχνη τους.

Όπως έλεγε παλιός μου δάσκαλος, είναι δύσκολο κάτι που αγγίζουν οι άνθρωποι να μείνει για πολύ καθαρό από τα ελαττώματα του ανθρώπινου χαρακτήρα κι οι καλλιτέχνες, ως προσωπικότητες, συνήθως έχουν περίσσευμα από τέτοια ελαττώματα. Για το λόγο αυτό είναι ανάγκη οι πνευματικοί άνθρωποι των εκκλησιών να παρακολουθούν και να επαναφέρουν στην τάξη κάθε εκτροπή που τείνει να μετατρέψει την λατρεία του Θεού σε λατρεία της τέχνης και της σάρκας.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

Συμφωνούμε με τον επιστολογράφο και προσυπογράφουμε. Μάλιστα θα προχωρούσαμε και σε ένα ακόμη στοιχείο, που έχουμε παρατηρήσει σε διάφορες εκκλησίες, όπου οι αρμόδιοι προσπαθούν και εν πολλοίς καταφέρνουν δηλαδή να παρασύρουν τα εκκλησιάσματα σε εκδηλώσεις λατρείας όχι "έντεχνα" αλλά "τεχνητά", μέσω μια ειδικής διαδικασίας που στην πραγματικότητα είναι εφαρμογή στοιχείων της ψυχολογίας της συμπεριφοράς. Έτσι οι επιτήδειοι παρασύρουν το κοινό σε συναισθήματα και εκδηλώσεις από τις οποίες το βουλητικό και ο νους απουσιάζουν παντελώς.

Εξυπακούεται βέβαια ότι αυτού του είδους οι "λατρείες" ουδεμία σχέση έχουν με την «εν πνεύματι και αληθεία» ή «λογική» λατρεία που περιμένει ο Θεός από το λαό Του (Ιωάν. 4/δ/24, Ρωμ. 12/ιβ/2). |

Πολιτικός ή θρησκευτικός;

Ο αναγνώστης Ι.Χ από την Αθήνα έγραψε:

Παίρνοντας αφορμή από το σχόλιο που δημοσιεύσατε στο προηγούμενο τεύχος, για τους γάμους του «ΛΑΟΣ», ήθελα να θέσω ένα ερώτημα. Τον τελευταίο καιρό έχω διαπιστώσει ότι κάποια ζευγάρια του κύκλου μου, πριν από τον θρησκευτικό τους γάμο προχώρησαν σε πολιτικό, για διάφορους λόγους, ζουν κανονικά ως έγγαμοι και ύστερα από κάποιο καιρό, πάλι για δικούς τους λόγους, προχωρούν στη σύναψη θρησκευτικού γάμου, ζητώντας "την ευλογία της εκκλησίας" αναδρομικά.

Αυτό μέχρι τώρα συνέβαινε κυρίως μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, αλλά τώρα άρχισε να γίνεται και μεταξύ πιστών του χώρου των Διαμαρτυρομένων όπου ανήκω.

Στα άτομα αυτά διακρίνω ένα είδος ασυνέπειας. Αν πιστεύουν ότι ο θρησκευτικός γάμος είναι απαραίτητος, ας τον κάνουν ευθύς εξ αρχής. Αν νομίζουν ότι ο πολιτικός γάμος είναι αρκετός από μόνος του, ας περιοριστούν μόνο σ’ αυτόν. Αν θεωρούν ότι η σχέση κάτω από τον πολιτικό γάμο δεν είναι σωστή θρησκευτικά, ας μην προχωρούν στη σύναψη γαμήλιων σχέσεων – αφού στην ουσία ο δεσμός τους είναι εκτός γάμου (πορνικός).

Να κάνουν πολιτικό γάμο, να ζουν ως έγγαμοι και ύστερα να θυμούνται να κάνουν και θρησκευτικό γάμο, αυτό μου φαίνεται ότι περιγελά την ιερότητα του γάμου.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

Ο γάμος θεσπίστηκε από τον Θεό στον κήπο της Εδέμ και αφορά όλους τους ανθρώπους – οποιασδήποτε θρησκείας ή πολιτισμού. Σε ολόκληρη τη Βίβλο δεν υπάρχει ούτε ένα περιστατικό ιερολογίας γάμου, ούτε ένα τυπικό, ούτε μία σχετική οδηγία. Αυτό ισχύει το ίδιο και για την Παλαιά και για την Καινή Διαθήκη.

Από την άλλη πλευρά οι γάμοι των ειδωλολατρών που ασπάζονταν τον χριστιανισμό ουδέποτε θεωρήθηκαν άκυροι, γι' αυτό και δεν ζητήθηκε από κάποιον νεοκατήχητο να επαναλάβει ή να ιερολογήσει το γάμο του σύμφωνα με κάποιο άγνωστο χριστιανικό τυπικό, ενώ αντίθετα ζητήθηκε από κάποιους να κάνουν νέο βάπτισμα επειδή εκείνο που έλαβαν ήταν από μαθητές του Βαπτιστή Ιωάννη (Πράξ. 19/ιθ/3-5).

Όταν ο Παύλος ασχολείται με γάμους ατόμων που εκ των υστέρων ένας σύζυγος έγινε χριστιανός, εξηγεί ότι «ο ανήρ ο άπιστος ηγιάσθη διά της γυναικός, και η γυνή η άπιστος ηγιάσθη διά του ανδρός· επειδή άλλως τα τέκνα σας ήθελον είσθαι ακάθαρτα, αλλά τώρα είναι άγια» (Α~ Κορ. 7/ζ/14). Αυτό σημαίνει ότι η πίστη του ενός συζύγου επηρεάζει θετικά και τον άλλο σύζυγο και τα παιδιά που προέρχονται από μια τέτοια γαμήλια σχέση.

Η γαμήλια σύζευξη είναι δεσμός φυσικός και πνευματικός για τους ανθρώπους με σχεδιασμό και ευλογία του Θεού, που «ευλόγησεν αυτούς ο Θεός· και είπε προς αυτούς ο Θεός, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε την γην» (Γεν. 1/α/28). Ας σημειωθεί ότι αυτή η ευλογία Του δεν διαφέρει από εκείνη που έδωσε προς τα ζώα για τα οποία γράφεται: «Και ευλόγησεν αυτά ο Θεός, λέγων, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε τα ύδατα εν ταις θαλάσσαις· και τα πετεινά ας πληθύνωνται επί της γης» (Γεν. 1/α/22), εκτός από το σημείο της ανθρώπινης επικυριαρχίας πάνω στο ζωικό βασίλειο.

Αφού λοιπόν ευλόγησε ο Θεός τον άνθρωπο και την αναπαραγωγική του διαδικασία όπως ευλόγησε και τα ζώα, αυτό στερεί βάσης κάθε αντίληψη περί ιερών γάμων. Επιπλέον κανένα παιδί που γεννιέται με οποιοδήποτε τρόπο, είτε μέσα είτε έξω από το γάμο, ενώπιον του Θεού δεν στερείται οποιουδήποτε δικαιώματος έναντι των άλλων ανθρώπων, «επειδή δεν είναι προσωποληψία παρά τω Θεώ» (Ρωμ. 2/β/11).[*]

Η ευλογία του γάμου δύο πιστών χριστιανών από την εκκλησιαστική κοινότητα μέσα στην οποία ζουν και με την οποία έχουν κοινωνία είναι επιθυμητή, όπως αυτό ισχύει για κάθε άλλη πράξη ή φάση της ζωής τους, επειδή έτσι κάνουν κοινωνούς της χαράς τους και τους λοιπούς αδελφούς (Ρωμ. 12/ιβ/15). Ωστόσο δεν δημιουργεί νομοτελειακή απαίτηση άνευ της οποίας ο γάμος δεν υφίσταται ή δεν αναγνωρίζεται από τον Θεό, μαζί με όλες τις υποχρεώσεις και ευθύνες που συνεπάγεται ο κάθε γάμος (δηλαδή το αδιάλυτο, η μονογαμική σχέση, η οικογενειακή μέριμνα και άλλα παρόμοια). |
_____________
[*] Η αναφορά του προφήτη Ωσηέ σε «τέκνα πορνείας» τα οποία ο Θεός δεν πρόκειται να ελεήσει, αφορούν ειδική προφητική έκφραση και μήνυμα που αναφέρεται αποκλειστικά στο λαό Ισραήλ χωρίς να είναι γενική τακτική του Θεού.

Γάμος σε παραλία

Ανώνυμο γράμμα που λάβαμε αναφέρεται σε γαμήλια τελετή που έγινε πρόσφατα από Διαμαρτυρόμενο ποιμένα σε παραλία της Αττικής «παρά θιν αλός».

Όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, ανώνυμα γράμματα δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε απαντώνται.

Αν ο επιστολογράφος θέλει, μπορεί να επανέλθει υπογράφοντας την επιστολή του και βεβαιώνοντας κατά πόσον σε όσα περιγράφει υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας. Διαφορετικά τα καταγγελλόμενα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά.

Πώς ζητάει από εμάς «να κλάψουμε και να γράψουμε» για πράγματα που ούτε είδαμε, ούτε ακούσαμε, ούτε εκείνος έχει το ηθικό θάρρος να τα καταγγείλει με το όνομά του; Οι Χριστιανοί διακρίνονται πάνω απ' όλα για την ηθική τους ευθύνη.|