Συνήθως οι εκκλησίες είναι γνωστές με το όνομα των ιδρυτών τους (Μαρωνίτες, Λουθηρανοί, Καλβινιστές κ.λπ.) ή κάποιων από τις διδασκαλίες τους (Μεθοδιστές, Βαπτιστές, Πεντηκοστιανοί) ή του διοικητικού τους συστήματος (Επισκοπικοί, Πρεσβυτεριανοί, Κοινοτικοί κ.ο.κ.).

Άλλοι πάλι χρησιμοποιούν σπουδαία θεολογικά ονόματα, όπως Εκκλησία Ορθόδοξη, Καθολική, της Προφητείας, του Ευαγγελίου, του Χριστού...

Αυτά τα εντυπωσιακά ονόματα, που εν πολλοίς ακούγονται εξωτικά, συνήθως καμία ή πολύ λίγη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Να μερικά παραδείγματα:

Η Καθολική εκκλησία (Ρωμαιοκαθολική) –που σημαίνει ότι καλύπτει ολόκληρη την χριστιανοσύνη– κάθε άλλο παρά καθολική είναι, αφού από τα 2,5 δισεκατομμύρια χριστιανών του κόσμου, οι μισοί ανήκουν σε άλλα σώματα και δεν θα ήθελαν να έχουν οποιαδήποτε σχέση μαζί της και με τον αρχηγό της (τον πάπα)...

Οι Ορθόδοξες εκκλησίες δεν είναι κατ’ ανάγκη ορθόδοξες στην ουσία, αφού έχουν αγκαλιάσει πλήθος παραδόσεις και πρακτικές που διαμορφώθηκαν στη διάρκεια των 20 αιώνων που πέρασαν, κάποιες από τις οποίες απέχουν παρασάγγες από τη διδαχή των Ιερών Γραφών...

Οι Ευαγγελικές εκκλησίες, αν και με το όνομά τους υποστηρίζουν πως θέλουν να ακολουθούν το ευαγγέλιο, στην πραγματικότητα έχουν γίνει τόσο μοντέρνες, ώστε στο χώρο τους ευδοκιμούν κάθε είδους αντιβιβλικές διδαχές και πρακτικές... Πολλοί αμφισβητούν τη θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, άλλοι αμφιβάλλουν για τα θαύματα και την ανάσταση του Χριστού, όχι σπάνια έχουν ταυτιστεί με πολιτικά συστήματα και χαρακτηρίζονται από αχαλίνωτη διαιρετική τάση.

Οι Ελεύθερες εκκλησίες κυρίως ονομάζονται έτσι επειδή είναι αποστασιοποιημένες από το κράτος, δυστυχώς όμως και αντίθετα από το όνομά τους, συνήθως ζουν κάτω από τον αυστηρό έλεγχο ολιγάριθμων ομάδων ή και μεμονωμένων ηγετών και καταστατικών που όχι σπάνια κυριαρχούν επάνω στους οπαδούς τους δικτατορικά, «κατακυριεύοντες την κληρονομίαν του Θεού» (Α~ Πέτρ. 5/ε/3).

Οι Χαρισματικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες, παρουσιάζουν τόση ποικιλία δογμάτων και πρακτικών, που φανερώνουν οτιδήποτε άλλο, όχι όμως παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που είναι ενωτικό και διδακτικό... Επιπλέον διακρίνονται για έντονη προσπάθεια διείσδυσης σε άλλες εκκλησίες προς άγρα οπαδών, γεγονός που αντιβαίνει σε κάθε χριστιανική αγωγή και ηθική...

Οι Αντβεντιστές –που χρωστάνε την ύπαρξή τους στο κίνημα του 19ου αιώνα το οποίο  επανέφερε στο προσκήνιο την προσδοκία της Δεύτερης Έλευσης του Χριστού (adventus=έλευση)– έχουν διαμορφώσει εκκλησιαστικά σώματα με μόνιμες δομές και μεγάλα ιδιόκτητα ιδρύματα (νοσοκομεία, πανεπιστήμια, σεμινάρια κ.λπ.) που φανερώνουν ότι δεν επείγονται να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια...

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, (που προέρχονται από τους Σπουδαστές των Γραφών) στην ουσία έχουν γίνει μάρτυρες/προπαγανδιστές της εταιρείας «Σκοπιά» με την οποία έχουν ταυτίσει τον Θεό, και για την οποία ζουν και είναι έτοιμοι να δώσουν ακόμη και τη ζωή τους...


Ο κατάλογος αυτός θα μπορούσε να συνεχίσει πάρα πολύ, όμως τα συμπεράσματα θα ήταν ακριβώς τα ίδια. Τα ονόματα είναι πολύ ωραία αλλά προκύπτει το ερώτημα, ποια σχέση έχουν με την πραγματικότητα και, δυστυχώς η απάντηση είναι, ελάχιστη έως καθόλου.  

Η φράση «το όνομα έχεις ότι ζης και είσαι νεκρός» (Αποκ. 3/γ/1) νομίζουμε ότι ταιριάζει πλήρως στη σημερινή εκκλησιαστική πραγματικότητα. Εκκλησίες  πολλές, οπαδοί πολλοί, δραστηριότητες πολλές, όμως στην πράξη βασιλεύει η κοσμικότητα, ελάχιστοι ενδιαφέρονται για τις αλήθειες της Βίβλου, τα υλιστικά ενδιαφέροντα και η συνταύτιση με το κοσμικό σύστημα φανερώνουν την επικράτηση όχι του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος αλλά του πνεύματος της ανθρώπινης θρησκείας της Βαβυλώνας και τη σύγχυση της Βαβέλ...

Όπως έγραψε κάποιος, «Ο αληθινός χριστιανός θα έπρεπε να είναι όλα τα παραπάνω μαζί –όχι μόνο ένα ή λίγα από αυτά αλλά όλα μαζί— να είναι δηλαδή Ορθόδοξος στις πεποιθήσεις του, Καθολικός στην ενότητά του, Ευαγγελικός στη ζωή του, Βαπτιστής στη συμμετοχή του ενός βαπτίσματος, Αντβεντιστής στην προσμονή της Δεύτερης Έλευσης του Χριστού, Χαρισματικός στον πλούτο των δώρων του Αγίου Πνεύματος και προπάντων Ελεύθερος με την ελευθερία που ο Θεός χαρίζει στα τέκνα Του» (Ρωμ. 8/η/21).

Αν τα παραπάνω δεν υπάρχουν, φανερώνουν την απουσία του ενός και ζωοποιού Αγίου Πνεύματος, και είναι καλό τα μέλη τέτοιων εκκλησιών, να αναρωτηθούν κατά πόσον είναι πραγματικά μέλη του πνευματικού Σώματος του Χριστού, της Νύμφης, της αγίας Του Εκκλησίας.

Ο Χριστός προειδοποίησε ότι «δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς» και σε όσους την ημέρα της Κρίσης θα Του λένε, «Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά;» θα απαντήσει «Φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (Ματθ. 7/ζ/21-23). Ποια πρέπει να είναι συνεπώς η δική μας θέση απέναντι σε όλα αυτά τα ονόματα και οργανωτικούς σχηματισμούς;

Εφόσον αληθινοί χριστιανοί είναι «Όσοι εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν» (Ιωάν. 1/α/12-13), τι είναι όλοι οι άλλοι; Η απάντηση προκύπτει μία, μοναδική και μονοσήμαντη: Όλοι οι άλλοι δεν είναι παρά οπαδοί ανθρώπων, θρησκειών, εκκλησιαστικών σχημάτων. Άνθρωποι καλοί κατά τα άλλα, που όμως δεν έχουν μερίδιο στο σώμα και την οικογένεια του Χριστού. Και είναι μεγάλος κίνδυνος αυτός που όλοι πρέπει να αποφύγουμε και ας βοηθήσει σε τούτο ο Θεός.

Ας θυμηθούμε την προτροπή του Παύλου στον συνεργάτη του Τιμόθεο: «Πάντες οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θέλουσι διωχθή. Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες θέλουσι προκόψει εις το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι. Αλλά συ μένε εις εκείνα, τα οποία έμαθες και επιστώθης, εξεύρων παρά τίνος έμαθες, και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν» (Β~ Τιμ. 3/γ/12-17).

Είσαι τέτοιος χριστιανός; Έχεις τα παραπάνω χαρακτηριστικά; Ακολουθείς πιστά την θεόπνευστη Γραφή; Αν ναι, δόξα στον Θεό! Αν όχι, ψάξου, και μην αδιαφορείς ούτε στιγμή.

Κι αν ίσως αναρωτιέσαι πού βρίσκεται η αληθινή εκκλησία του Χριστού, να ξέρεις πως βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά τα εκκλησιαστικά σώματα, κρυμμένη από τους ανθρώπους, όμως πολύ γνωστή στον Κύριο, που είναι ο μόνος που «γνωρίζει τους όντας αυτού» (Α~ Βασ. 19/ιθ/18, Β~ Τιμ. 2/β/19). |

---