"ΤΥΧΙΚΟΣ" ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2009 -- ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΙΔΙΕΣ;

Συχνά ακούγεται και είναι σωστό, ότι δεν υπάρχουν μεγάλες και μικρές αμαρτίες, επειδή αφενός εμπρός στην απόλυτη αγιότητα του Θεού καμία αμαρτία δεν μπορεί να σταθεί και αφετέρου εμπρός στο λυτρωτικό έργο του Χριστού καμία αμαρτία δε μπορεί να μείνει ασυγχώρητη όταν ο αμαρτωλός την αναγνωρίσει, μετανοήσει και την εγκαταλείψει.
Ωστόσο εμείς οι άνθρωποι έχουμε χαρακτηρίσει –ταξινομήσει— τις αμαρτίες με διάφορους βαθμούς και χρώματα. Για παράδειγμα, η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν βάζει πλάι-πλάι ένα ψέμα με έναν φόνο, γι’ αυτό και οι ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια στους ένοχους δεν είναι ίδιες οπότε η μεν πρώτη τιμωρείται με λίγα χρήματα πρόστιμο ενώ η άλλη μέχρι και με την έσχατη ποινή, δηλαδή το θάνατο.

Κάθε σοβαρός και προσεκτικός μελετητής του λόγου του Θεού θα συμφωνήσει πως ανάλογη αντιστοιχία ισχύει και στις διατάξεις του θείου νόμου, αφού για άλλες αμαρτίες ήταν αρκετή η θυσία ενός ζώου, μεγάλου ή μικρού, ενώ για άλλες έπρεπε να επιβληθεί αναπότρεπτα ο θάνατος του παραβάτη-αμαρτωλού (Εξοδ. 21/κα/ 12).

Βεβαίως το κοινό περί δικαιοσύνης αίσθημα δεν μπορεί να σταθεί ως μέτρο για τη σκέψη και την πρακτική των πιστών του Χριστού, όμως δεν είναι δυνατόν να παραγνωριστεί η θεία βούληση, παρόλο που από εμάς σήμερα δεν ζητείται ούτε να εκτελέσουμε κανέναν ούτε να προβούμε σε τυφλώσεις, ακρωτηριασμούς ή αφαιρέσεις δοντιών κ.λπ. καθώς δεν ζούμε στο αρχαίο θεοκρατικό καθεστώς.

Πώς όμως ένας Θεός που απερίφραστα δηλώνει: «Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού» (Ιεζ. 33/λγ/11), την ίδια στιγμή απαιτεί τη θανάτωση του παραβάτη του θείου νόμου; [Όταν μάλιστα λέει θάνατο αναφέρεται όχι μόνο στον πρόσκαιρο επίγειο αλλά και στον αιώνιο, γι’ αυτό και ο Χριστός προειδοποίησε «φοβήθητε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη» (Ματθ. 10/ι/28)]. Φρονούμε πως το κλειδί της κατανόησης εν προκειμένω βρίσκεται στη συνέχεια της προαναφερθείσας θεϊκής δήλωσης, όπου εξηγεί «[θέλω] να επιστρέψη ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζή· επιστρέψατε, επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών· διά τι να αποθάνητε;»

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι ο πανάγαθος Θεός δεν χαρίζει τη ζωή στον αμαρτωλό και ασεβή χωρίς προϋποθέσεις, αλλά του ζητάει ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ από τον πονηρό δρόμο της αμαρτίας. Μόνο τότε ο Θεός είναι ολοπρόθυμος να χαριστεί στον αμαρτωλό και να μην του επιβάλει την ποινή που δικαιούται, δηλαδή τον θάνατο που είναι ο μισθός της αμαρτίας (Ρωμ. 6/ς/23). Διαφορετικά ο Θεός προειδοποιεί: «Θέλω εξάπαντος σας συνάξει, και εν τω πυρί της οργής μου θέλω εμφυσήσει εφ' υμάς και θέλετε διαλυθή εν τω μέσω αυτής» (Ιεζ. 22/κβ/21).

Παρερμηνεύοντας την αγαθή διάθεση του Θεού, κάποιοι λησμονούν τις παραπάνω δηλώσεις και πολλές άλλες παρόμοιες, και διδάσκουν έναν άλλο "χριστιανισμό" ανεκτικότητας προς την αμαρτία, συμβιβασμού με τον κόσμο, και παραπλανούν τους αμαρτωλούς υποσχόμενοι απεριόριστη χάρη... χωρίς καμία εξουσιοδότηση από το λόγο του Θεού.

Στα πλαίσια αυτά, το τελευταίο διάστημα έχει ξεκινήσει ένας αντίλογος –επηρεασμένος χωρίς άλλο από ανάλογες κοσμικές συζητήσεις—για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται από τις εκκλησίες το σιχαμερό φαινόμενο της ομοφυλομανίας (ομοφυλοφιλίας) και άλλων γενετήσιων (σεξουαλικών) διαστροφών, καθώς όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ή διαφθοράς) διαμορφώνουν κλίμα ανεκτικότητας για να μην πούμε βίαιης κυριαρχίας ατόμων με αφύσικους προσανατολισμούς.

Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι η εκκλησία πρέπει να δείχνει ανοχή – ανεκτικότητα απέναντι σ’ αυτά τα άτομα, με σκοπό να τους δείξει την αγάπη του Θεού και εν τέλει να τα ελκύσει στη σωτηρία του Χριστού. Χωρίς όμως να το καταλαβαίνουν οι καλοπροαίρετοι αυτοί άνθρωποι, εκείνο που κατορθώνουν είναι να προσφέρουν τόπο στον Διάβολο, κάτι για το οποίο μας προειδοποιεί ο Θεός (Εφεσ. 4/δ/27).

Βεβαίως οι χριστιανοί δεν έχουν δικαίωμα να επιβάλουν τη δική τους δικαιοσύνη μέσα σε έναν κόσμο στον οποίο είναι «ξένοι και παρεπίδημοι επί της γης» (Εβρ. 11/ια/13). Ούτε στα πρώτα χρόνια της εκκλησίας ενδιαφέρθηκαν οι απόστολοι και οι μετέπειτα χριστιανοί να επιβάλουν κανένα στοιχείο από τη δική τους ηθική ή νομοθεσία στο κοσμικό περιβάλλον, αντίθετα όμως επιδίωξαν να κρατήσουν καθαρό από τέτοια μιάσματα τον χώρο των πιστών. Αναφερόμενος στο ζήτημα αυτό ο απόστολος Παύλος διευκρίνισε με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβητήσεις, πώς έπρεπε –και πρέπει—να πολιτεύονται σε ανάλογα ζητήματα οι πιστοί. Τις απόψεις του έγραψε στους Κορινθίους: «Σας έγραψα εν τη επιστολή να μη συναναστρέφησθε με πόρνους, και ουχί διόλου με τους πόρνους του κόσμου τούτου ή με τους πλεονέκτας ή άρπαγας ή ειδωλολάτρας· επειδή τότε πρέπει να εξέλθητε από του κόσμου. Αλλά τώρα σας έγραψα να μη συναναστρέφησθε, εάν τις αδελφός ονομαζόμενος ήναι πόρνος ή πλεονέκτης ή ειδωλολάτρης ή λοίδορος ή μέθυσος ή άρπαξ· με τον τοιούτον μηδέ να συντρώγητε» (Α~ Κορ. 5/ε/9-11).

Ποιο συμπέρασμα μπορούμε να συνάξουμε από τα παραπάνω αποστολικά λόγια; Ότι ο απόστολος, και πάνω από αυτόν ο Θεός, αποδέχεται τους πόρνους, τους πλεονέκτες, τους άρπαγες ή τους ειδωλολάτρες; Και για να το προχωρήσουμε λίγο ακόμη, μήπως όταν ο Κύριος Ιησούς ζούσε σ’ αυτή τη γη, συναναστρεφόταν τέτοια άτομα, ανεχόταν την διαγωγή τους και άφηνε χωρίς έλεγχο τις αμαρτίες τους; Οπωσδήποτε όχι!

Αλλά ποιοι ήταν οι τελώνες κι οι αμαρτωλοί με τους οποίους συναναστρεφόταν ο Χριστός; Ο Λουκάς εξηγεί: «Επλησίαζον δε εις αυτόν πάντες οι τελώναι και οι αμαρτωλοί, διά να ακούωσιν αυτόν» (Λουκ. 15/ιε/1). Δεν πήγαιναν κοντά Του για να συζητήσουν τα αποτελέσματα του χρηματιστηρίου ούτε για να κουβεντιάσουν για το θέατρο ή την κατάσταση του εμπορίου. Αντίθετα το κίνητρό τους, για το οποίο ακριβώς γίνονταν δεκτοί από τον Κύριο, ήταν η επιθυμία τους ΝΑ ΑΚΟΥΩΣΙΝ ΑΥΤΟΝ, και στη γλώσσα της Καινής Διαθήκης το ακούω έχει αξία μόνο όταν έχει τη σημασία του ΥΠΑΚΟΥΩ, δηλαδή προσέχω αυτά που μου λες και φροντίζω να τα εφαρμόσω στη ζωή μου.

Πότε ο αρχιτελώνης Ζακχαίος έγινε δεκτός από τον Χριστό; Τότε που αδικούσε και κατάκλεβε τους συμπατριώτες του; Τότε που συκοφαντούσε και λήστευε με την άδεια του νόμου; Κάθε άλλο! Μόνο όταν διακήρυξε πως «τα ημίση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδω εις τους πτωχούς, και εάν εσυκοφάντησά τινά εις τι, αποδίδω τετραπλούν» (Λουκ. 19/ιθ/8). Αν κάποιοι βιαστούν να πουν πως τούτο ειπώθηκε ενώ κάθονταν στο τραπέζι του Ζακχαίου, ας μην λησμονούν πως ο Κύριος γνώριζε ήδη το έργο που είχε συντελεστεί στην καρδιά του τελώνη, πριν ακόμη εκείνος προλάβει να ανοίξει το στόμα του (Ψαλμ. 139/ρλθ/4).

Σε άλλη καταγραφή του Μάρκου διαβάζουμε: «Και ενώ εκάθητο εις την τράπεζαν εν τη οικία αυτού, συνεκάθηντο και πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί μετά του Ιησού και των μαθητών αυτού· διότι ήσαν πολλοί, και ηκολούθησαν αυτόν» (Μάρκ. 2/β/15). Και εδώ βλέπουμε την ίδια διαδικασία. Δεν ήταν ο Χριστός που έσπευδε να συναναστραφεί με οποιουσδήποτε τελώνες και αμαρτωλούς αλλά το έκανε με εκείνους που Τον ακολουθούσαν. Στους Φαρισαίους που τον κατηγόρησαν ο Κύριος απάντησε: «Δεν έχουσι χρείαν ιατρού οι υγιαίνοντες, αλλ' οι πάσχοντες· δεν ήλθον διά να καλέσω δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (εδ. 16-17) και από όσο γνωρίζουμε, δεν είναι ο γιατρός που ψάχνει για τους αρρώστους αλλά οι άρρωστοι ζητούν τον γιατρό.

Όταν ο Κύριος κατηγορήθηκε ότι «αμαρτωλούς δέχεται και συντρώγει μετ' αυτών», εξήγησε ότι «οι τελώναι και αι πόρναι υπάγουσι πρότερον υμών [των κατηγόρων Του] εις την βασιλείαν του Θεού. Διότι ήλθε προς υμάς ο Ιωάννης εν οδώ δικαιοσύνης, και δεν επιστεύσατε εις αυτόν· οι τελώναι όμως και αι πόρναι επίστευσαν εις αυτόν· σεις δε ιδόντες δεν μετεμελήθητε ύστερον, ώστε να πιστεύσητε εις αυτόν» (Ματθ. 21/κα/31-32). Το κριτήριο λοιπόν για την αποδοχή στη συντροφιά του Κυρίου δεν ήταν η αμετανόητη αμαρτωλότητα αυτών των ανθρώπων, αλλά η μεταμέλεια που έδειχναν και η απόφασή τους να λυτρωθούν από τα δεσμά τους.

Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς αμαρτία σε τούτο τον κόσμο «επειδή πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. 3/γ/23). Ο γράφων δεν ισχυρίζεται πως είναι χωρίς αμαρτία, επειδή και την αδυναμία του γνωρίζει και την περιορισμένη του γνώση. Όπως εξηγεί ο απόστολος Ιωάννης, «Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν δεν έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια δεν είναι εν ημίν» (Α~ Ιωάν. 1/α/8). Γι’ αυτό επιθυμία και επιδίωξη των πιστών του Θεού είναι να ελευθερωθεί η σάρκα τους από τη δύναμη της αμαρτίας και να αξιωθούν να ευαρεστήσουν στον Θεό «εν λόγοις και εν έργοις».

Στα παραπάνω πλαίσια, λοιπόν, αγαπούμε τους αμαρτωλούς –μεγάλους και μικρούς—ακολουθούμε όμως την οδηγία του Ιούδα «άλλους σώζετε μετά φόβου, αρπάζοντες αυτούς εκ του πυρός, μισούντες και τον χιτώνα τον μεμολυσμένον από της σαρκός» (Ιούδα 1/α/23).

Και να που ήρθε εμπρός μας το κρίσιμο και κομβικό σημείο: Αντιμετωπίζοντας τους διάφορους αμαρτωλούς –αυτούς που καλούμαστε να αγαπούμε και με κάθε τρόπο να υπηρετούμε την σωτηρία τους– βλέπουμε το πυρ που περιμένει να τους αναλώσει; αντιλαμβανόμαστε το μόλυσμα τους; μισούμε τον «χιτώνα» τους;

Όταν ο Παύλος προειδοποιούσε τους αδελφούς πως «ούτε άδικοι ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται ούτε κλέπται ούτε πλεονέκται ούτε μέθυσοι ούτε λοίδοροι ούτε άρπαγες θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού», δεν δίστασε να τους θυμίσει πως «τοιούτοι υπήρχετέ τινες». Όμως δεν έμεινε εκεί, μα προχωρήσει να διαλαλήσει με κάθε χαρά και ευχαριστία^ «αλλά απελούσθητε, αλλά ηγιάσθητε, αλλ' εδικαιώθητε διά του ονόματος του Κυρίου Ιησού και διά του Πνεύματος του Θεού ημών» (Α~ Κορ. 6/ς/9-11).

Μόνο έτσι μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι σε όλους όσοι σήμερα βρίσκονται εκεί που και άλλοι χριστιανοί προϋπήρξαν. Όμως τους ελευθέρωσε η σωτήρια δύναμη του Χριστού, η ίδια που υπόσχεται να ελευθερώσει και τους σημερινούς παρόμοιους παραβάτες του θείου νόμου.

Ας μην τους κοιμίζουμε και παραπλανούμε, λοιπόν, με νόθα μηνύματα δήθεν απεριόριστης αγάπης εκ μέρους του Θεού, την οποία οφείλουμε να γνωρίζουμε καλά ότι Εκείνος δεν σπαταλά ούτε παρέχει δίχως όρους. |