"ΤΥΧΙΚΟΣ" -- ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011 - ΑΛΜΑ - ΜΠΕΤΟΥΛΑ

Με το φως της Γραφής

Αλμά / Μπετουλά / Εμμανουήλ

Ο ραβίνος της Λάρισας κ. Ηλίας Σαμπετάι, δημοσίευσε ένα ενδιαφέρον καινούργιο βιβλίο του με τίτλο «Ιουδαϊσμός, Το πιστεύω – Οι πηγές», που –όπως ήταν σχεδόν αναμενόμενο– αναφέρεται στο γνωστό θέμα του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ και το περίφημο 53/νγ κεφάλαιο, που για τους Ιουδαίους αποτελούν μέγα πρόβλημα, καθώς είναι από τις σημαντικότερες προφητείες για την έλευση του Μεσσία από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, και προσπαθεί να απαντήσει/ανατρέψει τις θέσεις των χριστιανών σχετικά με αυτές τις δύο περικοπές.1

Το κείμενο

Γράφει λοιπόν ο κ. Σαμπετάι:

΄΄Ιμάνου Έλ΄΄ = Ο Θεός μαζί μας (Ησ. 7/ζ/13-15)

Δύο λέξεις, μια φράση, με πολύ σαφή έννοια.

Ο Θεός, μέσω του Γεσαγιάου [Ησαΐα] στέλνει μήνυμα προς το βασιλιά Αχάζ ότι, οι Σύριοι μαζί με τους Εφραϊμίτες θα εκστρατεύσουν εναντίον του, προκαλώντας δεινά και συμφορές.

Όμως, και οι επιτιθέμενοι θα υποστούν τις συνέπειες των δικών τους ανομημάτων. Η τιμωρία των Σύριων θα έλθει γρήγορα. Οι ευχαριστίες προς τον Θεό γι' αυτό, εκφράζονται με το συμβολικό όνομα: «Ιμάνου Έλ», που δίδεται σε νεογέννητο μωρό.

Οι Εβδομήκοντα απέδωσαν αυτό το όνομα μονολεκτικά ως «Εμμανουέλ», και η Χριστιανική διδασκαλία το ερμηνεύει ως προάγγελμα για τη γέννηση του Ιησού. Η προσεχτική ανάγνωση του κειμένου του Ησαΐα δεν αφήνει περιθώρια για παρόμοιες απόψεις. Ο Ησαΐας δεν μιλάει για κάποιο πρόσωπο που θα εμφανιστεί μετά από οχτώ περίπου αιώνες, αλλά για ένα άτομο που θα γεννηθεί άμεσα, για να σημάνει το πέρας της Συριακής εισβολής.

Ο Ησαΐας, έχοντας δίπλα του τον γιο του «Σεάρ Γιασούβ=Ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει», εμφανίζεται στον Αχάζ για να του δώσει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα–σημείο:

«Ακούστε, λοιπόν, εσύ και η οικογένεια σου, οι απόγονοι του Δαβίδ: Δε φτάνει που εξαντλείτε την υπομονή των ανθρώπων, θέλετε ακόμα να εξαντλήσετε και την υπομονή του Θεού μου; Γι' αυτό ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει ένα σημείο: η «νέα κοπέλα»2 θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο ο οποίος θα ονομαστεί Εμμανουήλ. Θα τρώει ανθόγαλο και μέλι ωσότου μάθει να απορρίπτει το κακό και να επιλέγει το αγαθό». (Ησ. 7/ζ/13-15).

Με αυτό το μήνυμα ο Αχάζ πληροφορείται δύο πράγματα: α) Ότι, η επικείμενη γέννηση του παιδιού θα σημάνει και την απελευθέρωση του Ιούδα από τους εισβολείς. Το δε όνομα «Ιμάνου Έλ» θα εκφράζει ευγνωμοσύνη και ευχαριστία στο Θεό για το λυτρωμό! β) Ακόμη πιο καταστροφική θα είναι η μετέπειτα εισβολή των Ασσυρίων που, και αυτή η συμφορά όμως, θα περάσει. «Ανθόγαλο και μέλι» θα τρώει, αφού η ειρήνη και η ευημερία θα αποκατασταθεί πάλι στη χώρα!

Η Χριστιανική διδασκαλία, προς ενίσχυση των απόψεων της, υποστηρίζει ότι ο Εμμανουήλ θα γεννηθεί από «παρθένο» μητέρα, υπονοώντας την Μαρία. Είναι μια προσπάθεια αναγνώσεως Χριστολογικών αναφορών μέσα σε Βιβλικά κείμενα.

Το επίμαχο εδάφιο του Ησαΐα έχει ως εξής: «ινέ, ααλμά αρά, βεγιολέντετ μπέν=ιδού, η αλμά θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο»! Η επίμαχη λέξη «αλμά» μεταφράζεται στους Εβδομήκοντα «παρθένος». Σήμερα, όλοι οι εβραιολόγοι συμφωνούν ότι, στα εβραϊκά η παρθένος λέγεται «μπετουλά»! Η δε λέξη ΄αλμά΄ σημαίνει «νεαρή κόρη»! Στη Βιβλική εβραϊκή αλμά σημαίνει κοπέλα, νεαρή κόρη σε ηλικία γάμου και, συνεπώς, δυνάμενη να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει!

Το ζήτημα

Θα ήταν χρήσιμο, ύστερα από τα παραπάνω, να εξετάσουμε αυτά που λέει ο σεβαστός ραβίνος και να δούμε πόση βάση έχουν και πώς μπορούν να απαντηθούν από χριστιανική άποψη. Στο παρόν ας περιοριστούμε στο ζήτημα του ονόματος «Εμμανουήλ» και της λέξης ΄΄αλμά΄΄, που υπάρχει στο ιερό κείμενο, που από τους Εβδομήκοντα (Ο~) μεταφράστηκε ως ΄΄παρθένος΄΄ και έτσι μεταφέρθηκε στην Καινή Διαθήκη από τον Ματθαίο. Ο ραβίνος κατηγορεί αφενός μεν τους Ο~, επειδή απέδωσαν μονολεκτικά το όνομα «Εμμανουέλ», και αφετέρου τη Χριστιανική διδασκαλία, που ερμηνεύει την προφητεία του Ησαΐα ως προάγγελμα για τη γέννηση του Ιησού.*

Εμμανουήλ

1 Επισημαίνεται ότι ΚΑΙ η μετάφραση της Ιουδαϊκής Εκδοτικής Εταιρείας (Jewish Publication Society) αποδίδει το όνομα Εμμανουήλ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΑ: «and shall call his name Immanuel», ανατρέποντας το α~ επιχείρημα του κ. Σαμπετάι.

Οι Εβδομήκοντα (Ο~)

2 Δεν ευσταθεί η κατηγορία ότι πρόκειται για λάθος της χριστιανικής διδασκαλίας, όταν υποστηρίζει ότι ο Εμμανουήλ έμελλε να γεννηθεί από «παρθένο» μητέρα, ως «προσπάθεια αναγνώσεως Χριστολογικών αναφορών μέσα σε Βιβλικά κείμενα», διότι, όπως ο ίδιος γράφει: «Η επίμαχη λέξη ΄΄αλμά΄΄ μεταφράζεται στους Εβδομήκοντα ΄΄παρθένος΄΄.

Μήπως αυτοί οι Εβδομήκοντα, που κατά τον ραβίνο δεν ήξεραν να μεταφράσουν σωστά τη λέξη ΄΄αλμά΄΄, ήταν χριστιανοί που είχαν λόγο να αλλοιώσουν το κείμενο του Ησαΐα για δικούς τους σκοπούς; Η μετάφραση αυτή ήταν έργο των ίδιων των Ιουδαίων και στο Ταλμούδ αναφέρεται ως ΄΄Targum Hashivim΄΄. Γράφει σχετικά η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia:**

«Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αποτελεί τη σπουδαιότερη από τις πρώτες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης και την πρώτη, στην ουσία, γραπτή μετάφραση από την ιουδαϊκή στην ελληνιστική κοινή γλώσσα. Η μετάφραση έγινε σταδιακά μεταξύ του 3ου και του 1ου αιώνα προ Χριστού από ελληνόγλωσσους Ιουδαίους. (…) Προφανώς ολοκληρώθηκε μέσα στο 2ο αιώνα προ Χριστού κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου. (...) Αποτέλεσε τη Γραφή που είχαν οι ελληνόφωνοι Ιουδαίοι και χρησιμοποιούνταν ευρέως τον καιρό του Ιησού και των αποστόλων του».

Επίσης η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια («Jewish Encyclopedia»)*** παραθέτει:

«Εβδομήκοντα. – Η παλαιότερη και πιο σημαντική απ’ όλες τις μεταφράσεις που έγιναν από Ιουδαίους είναι αυτή που ονομάζεται ΄΄των Εβδομήκοντα΄΄ (΄΄interpretatio septuaginta virorum΄΄ ή ΄΄seniorum΄΄). Πρόκειται για μνημείο της ελληνικής που μιλιόταν από την μεγάλη και σημαντική ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας^ (...) την εποχή του Φιλάδελφου, δεύτερου των Πτολεμαίων (285-247 π.Χ.), (...) η μετάφραση ενθαρρύνθηκε από το βασιλιά και χαιρετίστηκε από τους Ιουδαίους της Αλεξάνδρειας. (...) ικανοποίησε την πιεστική ανάγκη που υπήρχε στην ιουδαϊκή κοινότητα, μεταξύ των οποίων η γνώση της εβραϊκής μειώθηκε ραγδαία από τις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής.

Ο εγγονός του Ben Sira (132 π.Χ.), στον πρόλογο της μετάφρασης του έργου του παππού του, μιλά για το ΄΄Νόμο, τους Προφήτες, και τα υπόλοιπα βιβλία΄΄, ότι υπήρχαν ήδη [μεταφρασμένα] στην εποχή του (...) μια υποσημείωση στην ελληνική [μετάφραση της] Εσθήρ φαίνεται να δείχνει ότι αυτό το βιβλίο ήταν σε κυκλοφορία πριν από το τέλος του β~ αιώνα π.Χ. και οι Ψαλμοί των Εβδομήκοντα αντιγράφονται στο Α~ Μακ. 7/ζ/17. (...) το σύνολο της (Π.Δ.) μεταφράστηκε στα ελληνικά πριν από την έναρξη της χριστιανικής εποχής (Swete, ΄΄An Introduction to the O.T. in Greek,΄΄ ch. i.). (...) Τα αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη που βρίσκονται στην Καινή κυρίως προέρχονται από τους Εβδομήκοντα (...) Είναι η έκδοση που χρησιμοποιήθηκε από τους Ιουδαίους ελληνιστές συγγραφείς, Δημήτριο, Ευπόλεμο, Αρτάβανο, Αριστέα, Ιεζεκιήλ και Αριστόβουλο, καθώς και στο βιβλίο της Σοφίας, τη μετάφραση του Ben Sira και τις Ιουδαϊκές Σίβυλλες. [...] Ο Ιώσηπος ακολουθεί στενά αυτή τη μετάφραση. (Freudenthal, ΄΄Hellenistische Studien,΄΄ ii.171; Siegfried, in Stade's ΄΄Zeitschrift,΄΄ iii.32).»

Προφανώς όλα αυτά τα γνωρίζει καλύτερα από εμάς ο ραβίνος Σαμπετάι, όμως προτίμησε να περάσει στους αναγνώστες του διαφορετική εντύπωση. Επίσης, αν και αντιγράφει το χωρίο από τη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, αποσιωπά ότι ο ίδιος αλλάζει το «παρθένος» που έχει η ΝΔΜ, γράφοντας «η ΄΄νέα κοπέλα΄΄», αφήνοντας τον αναγνώστη του να νομίζει πως η ΝΔΜ συμφωνεί με την άποψή του.2

Είναι προφανές ότι οι Ο~ –που έζησαν 500 χρόνια μετά τον Ησαΐα, γνώριζαν καλύτερα τα αρχαία εβραϊκά από ό,τι οι σημερινοί ΄΄εβραιολόγοι΄΄, που ζουν 2.500 χρόνια μετά και 2.000 χρόνια μετά τον Χριστό. Επίσης εκείνοι δεν είχαν λόγο να προσπαθήσουν να αλλάξουν το νόημα των λέξεων, αφού στον καιρό τους δεν είχε εγερθεί το ζήτημα του Μεσσία Ιησού.

Αλμά = παρθένος

3 Γράφοντας: «Σήμερα, όλοι οι εβραιολόγοι συμφωνούν ότι, στα εβραϊκά η παρθένος λέγεται ΄΄μπετουλά΄΄! Η δε λέξη ΄΄αλμά΄΄ σημαίνει ΄΄νεαρή κόρη΄΄! Στη Βιβλική εβραϊκή ΄΄αλμά΄΄ σημαίνει κοπέλα, νεαρή κόρη σε ηλικία γάμου και, συνεπώς, δυνάμενη να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει!» ο κ. Σ. με αυτή την κατηγορηματική φράση επιχειρεί να ανατρέψει το νόημα της προφητείας και την εφαρμογή της από τον Ιουδαίο Ματθαίο και όλους τους μεταγενέστερους (Ματθ. 1/α/22-23).

Κατ’ αρχήν ο ραβίνος έχει δίκιο ότι ως ΄΄παρθένος΄΄ κυρίως μεταφράζεται η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, εφόσον όμως παραγνωρίσουμε ότι προσπερνά κάποιες ΄΄λεπτομέριες΄΄ (βλέπε παρακάτω). Αλλά και πάλι αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι οι Ο~ έκαναν λάθος όταν μετέφρασαν ως ΄΄παρθένο΄΄ και τη λέξη ΄΄αλμά΄΄.

Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν κυρίως τρεις λέξεις που περιείχαν την έννοια της παρθένου^ τις δύο που ήδη μνημονεύθηκαν από τον ραβίνο, αλλά και τη λέξη ΄΄ναάρ΄΄.3 Για να μην κουράσουμε τους αναγνώστες, θα αναφερθούμε σε ένα μόνο παράδειγμα, όπου και οι τρεις λέξεις χρησιμοποιούνται ως εναλλακτικές και συνώνυμες. Πρόκειται για την περίπτωση της Ρεβέκκας, υποψήφιας ακόμη συζύγου του Ισαάκ, όταν ο δούλος του Αβραάμ Ελιέζερ, την συνάντησε στο πηγάδι της Μεσοποταμίας.

Ο συγγραφέας της Γένεσης στο χωρίο 24/λδ/16 γράφει: «Η δε παρθένος [ναάρ] ην καλή τη όψει σφόδρα^ παρθένος [μπετουλά] ην, ανήρ ουκ έγνω αυτήν. καταβάσα δε επί την πηγήν έπλησεν την υδρίαν και ανέβη». Λίγο πιο κάτω, στο χωρίο 43, ο Ελιέζερ διηγείται: «Ιδού εγώ εφέστηκα επί της πηγής του ύδατος, και αι θυγατέρες των ανθρώπων της πόλεως εξελεύσονται υδρεύσασθαι ύδωρ, και έσται η παρθένος [αλμά] η αν εγώ είπω, πότισόν με μικρόν ύδωρ εκ της υδρίας σου».4

Ατυχώς για τον ραβίνο, αιώνες πριν καν υπάρξουν χριστιανοί, η λέξη ΄΄αλμά΄΄ μεταφράστηκε ως ΄΄παρθένος΄΄ από τους Ιουδαίους Εβδομήκοντα, στη δική τους ελληνική μετάφραση της Π.Δ., και στο παραπάνω χωρίο, όπως και στο Ησ. 7/ζ/14, τουλάχιστον δύο ολόκληρους αιώνες πριν από τον Ιησού, όπως προαναφέρθηκε.

Αλλά γιατί το έκαναν αυτό εκείνοι οι ραβίνοι; Η εβραϊκή λέξη ΄΄αλμά΄΄ στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης σήμαινε την πολύ νέα γυναίκα, συχνά σε ηλικία πριν μπορεί να γεννήσει, και δεδομένου ότι κανείς ΄΄έλεμ΄΄ (νέος της ίδιας ηλικίας) δεν θα είχε ακόμη γι’ αυτήν σεξουαλικό ενδιαφέρον, θεωρούνταν a priori παρθένος.5

Μπετουλά και Ναάρ

Η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, που σαφώς σημαίνει ΄΄παρθένος΄΄, αναφέρεται σε γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας –νέα ή ηλικιωμένη– αρκεί να είναι virgo intacta (=παρθένος ανέπαφη). Έτσι στο Λευ. 21/κα/1-3, ορίζεται ότι ο Αρχιερέας, που κανονικά απαγορευόταν να αγγίξει νεκρό σώμα, μπορούσε να εκτελέσει τις νεκρώσιμες υποχρεώσεις για μια αδελφή του, αρκεί αυτή να ήταν ΄΄μπετουλά΄΄, δηλαδή να μην είχε παντρευτεί ποτέ.

Σημειώστε επίσης ότι η λέξη στον πληθυντικό (΄΄μπετουλίμ΄΄), σημαίνει «τις αποδείξεις της παρθενίας» (ΝΔΜ) ή «τα παρθένια» (Βάμβας) ή «τα δείγματα της παρθενικότητος» (Κολιτσάρας) – κατ’ άλλες πηγές ακόμη και τον παρθενικό υμένα. (Πρβλ. Δευτ. 22/κβ/15). Έτσι, μία ΄΄μπετουλά΄΄ είναι μια γυναίκα που έχει ακόμη άθικτο τον υμένα της (΄΄μπετουλίμ΄΄) ως φυσική ένδειξη σωματικής παρθενίας.6

Όμως δεν είναι κανόνας ότι η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄ σημαίνει κατ' ανάγκην ΄΄παρθένα΄΄ –όπως προτείνει ο ραβίνος– αφού στο Ιωήλ 1/α/8, ο Προφήτης καλείται να θρηνήσει: «υπέρ νύμφην [μπετουλά] περιεζωσμένην σάκκον επί τον άνδρα αυτής τον παρθενικόν»^ (=περισσότερον από την νύμφην, η οποία έχει φορέσει πένθιμον σάκκινον ένδυμα, διότι έχασε τον πρώτον νεαρόν και ηγαπημένον άνδρα της»–Κολιτσάρας).7

Από την άλλη, η λέξη ΄΄ναάρ΄΄ χρησιμοποιείται από τον Βοόζ δύο φορές σε σχέση με τη Ρουθ, που όπως γνωρίζουμε ήταν νεαρή μεν, χήρα δε, αφού υπήρξε παντρεμένη για κάποιο διάστημα, και συνεπώς η λέξη δεν έχει άμεση σχέση με την παρθενία (Ρουθ 2/β/5, 4/δ/12).

Το «σημείον»

4 Τέλος, αφού κάθε γυναίκα θα μπορούσε να συλλάβει παιδί με το φυσικό τρόπο και επίσης να το ονομάσει Εμμανουήλ, πού βρίσκεται το θεϊκό «σημείον» για το οποίο κάνει λόγο ο Προφήτης; Μόνο μία παρθενική γέννηση ήταν και είναι υπερφυσικό γεγονός που μπορεί να σταθεί ως «σημείον». Ο Ησαΐας βεβαίως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, όπως είδαμε όμως, αυτή αναφέρεται σε γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας, ενώ εδώ επισημαίνεται ότι η συγκεκριμένη ΄΄παρθένος΄΄ θα ήταν συνάμα και νεαρή.

Ως εκείνη τη στιγμή, το μόνο «σημείον» θαυματουργικής σύλληψης που είχε υπάρξει, αφορούσε μια ηλικιωμένη και στείρα γυναίκα που γέννησε παιδί, όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ ότι θα γεννούσε η γριά Σάρρα (Γεν. 17/ιζ/15). Στο προκείμενο, όμως, ο Θεός μιλώντας μέσω του Ησαΐα, χρησιμοποιεί τη λέξη ΄΄αλμά΄΄ για να διευκρινίσει ότι αυτή η έσχατη θαυματουργική γέννηση δεν θα ήταν από γυναίκα ηλικιωμένη ή στείρα, αλλά από νεαρή γυναίκα που θα μπορούσε να γεννήσει παιδί βιολογικά, όμως το θαυμαστό στην περίπτωσή της είναι ότι αυτό έγινε ενώ ακόμη ήταν ΄΄παρθένος΄΄.

Συνεπώς η «γυναίκα» της οποίας το «σπέρμα» έμελλε να συντρίψει το κεφάλι του φιδιού (Γέν. 3/γ/15), είναι η Μαρία, η ΄΄αλμά΄΄ της οποίας η υπερφυσική σύλληψη «εκ Πνεύματος Αγίου» (Ματθ. 1/α/20), έφερε στον κόσμο τον Μεσσία, «σημείο» όχι μόνο για τον οίκο του Δαβίδ αλλά και για όλο τον κόσμο. |

------------------------------------
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Ηλία Σαμπετάι, ραβίνου, «Ιουδαϊσμός, Το πιστεύω-Οι πηγές», Λάρισα 2011, σελ. 200-201. Στο βιβλίο του ο συγγραφέας παραθέτει τις εβραϊκές φράσεις και με εβραϊκή γραφή, όμως για τεχνικούς λόγους αυτό δεν μπορεί να γίνει εδώ.

2. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα όσον αφορά την Ελληνική Βιβλική Εταιρεία, η οποία σε υποσημείωση επί του σημείου γράφει: “Έτσι μεταφράζουν οι Ο~ την εβρ. λ. «αλμά», η οποία στην κυριολεξία σημαίνει «νεαρή κόρη»”. Η ευθύνη εν προκειμένω είναι σημαντική.

3. Για την κατάσταση των γυναικών σε σχέση με τους άντρες, χρησιμοποιούσαν πολλές λέξεις, όπως: Αλμά – μια άγαμη, παρθένα, σεξουαλικώς ώριμη νεαρή γυναίκα^ Μπετουλά – παρθένα γυναίκα, είτε παντρεμένη είτε ανύπαντρη, είτε νέα είτε ηλικιωμένη^ Ναάρ – κορίτσι ή νέα γυναίκα^ Ζονά – μη παρθένα πόρνη^ Νοεφέτ – μοιχαλίδα^ Αγκουνά – γυναίκα της οποίας ο σύζυγος είναι εξαφανισμένος^ Πιλέγκες – παλλακίδα^ Ισά – γυναίκα σύζυγος, και άλλες ακόμη.

4. Το κείμενο των Ο~ που χρησιμοποιούμε είναι από το ηλεκτρονικό πρόγραμμα www.theword.net.

5. Οι μελετητές διαφωνούν για το αν η λέξη ΄΄αλμά΄΄ θα πρέπει να μεταφράζεται ως ΄΄παρθένος΄΄ ή ως ΄΄κοπέλα σε ηλικία γάμου΄΄. Ένα επιχείρημα κατά της απόδοσης της ΄΄αλμά΄΄ ως ανέπαφης παρθένου είναι ότι μια τέτοια αντίληψη καθιστά περιττή την έκφραση που ακολουθεί – «ην ανήρ ουκ έγνω αυτήν», αλλά αυτό δεν είναι σπάνιο στην εβραϊκή γλώσσα και η Βίβλος περιέχει άλλες περιπτώσεις παρόμοιων πλεονασμών. Π.χ. στο Ιώβ 24/κδ/21 γίνεται λόγος για «την στείραν την άτεκνον», παρόλο που καθένας θα σκεφτόταν πως θα ήταν αρκετό αν έγραφε μόνο ΄΄στείρα΄΄, αφού οι στείρες δεν γεννούν παιδιά. Βλέπε επίσης στο Ησ. 54:1 που λέει «στείρα, η μη τίκτουσα» ή στο Β~ Σαμ. 14/ιδ/5, που λέει «γυνή χήρα, και απέθανεν ο ανήρ μου».

6. Οι Ιουδαίοι γνώριζαν περιπτώσεις που αυτό από μόνο του δεν ήταν ικανή απόδειξη της παρθενίας, όμως το θέμα ξεφεύγει από τα πλαίσια της παρούσας μελέτης.

7. Hamilton, Victor P., «The New International Commentary of the Old Testamen – The Book of Genesis».

* Σε προσεχές τεύχος θα δημοσιεύσουμε άλλο άρθρο, σχετικά με το περίφημο κεφάλαιο 53/νγ του Ησαΐα, στο οποίο επίσης αναφέρεται ο ραβίνος στο βιβλίο του.

** http://el.wikipedia.org/wiki/http://el.wikipedia.org/wiki/Μετάφραση_των_Εβδομήκοντα.

*** http://www.jewishencyclopedia.com/articles/3269-bible-translations/The Septuagint.


	Πιο βαθιά στη Βίβλο -- Πιο κοντά στη ζωή . Το περιοδικό που ενώνει τους πιστούς του Χριστού	Αρχική σελίδα (HOME) Από τον εκδότη Έγραψαν για μας Επικοινωνία
Λ ΛΛΛ ΛΛΛΛΛ ΙΙ Για να διαβάσετε το τρέχον τεύχος σε έντυπη μορφή πατήστε την άνω εικόνα. Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011 Πατήστε στους τίτλους των άρθρων Α Ρ Θ Ρ Ο Γ Ρ Α Φ Ι Α Υπάρχει ελπίδα Πώς μιλάει ο Θεός; Σε φάτνη, αλλά όχι σε στάβλο Ποτέ δεν γέλασε; Η κατά Θεόν λύπη... Το μέσο ή το μήνυμα; Αλμά / Μπετουλά / Ναάρ – Εμμανουήλ Μ Ο Ν Ι Μ Ε Σ Σ Τ Η Λ Ε Σ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΕΣ ΔΗΘΕΝ ΄΄ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ΄΄ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘEΡΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ...ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ Αλληλογραφία Υπηρέτες... Θεού; (2) "Εκ Καρδίας" Πιστεύετε σε θαύματα; Η Τελευταία Σελίδα Πώς περνάει ο καιρός...	Με το φως της Γραφής Αλμά / Μπετουλά / Εμμανουήλ Ο ραβίνος της Λάρισας κ. Ηλίας Σαμπετάι, δημοσίευσε ένα ενδιαφέρον καινούργιο βιβλίο του με τίτλο «Ιουδαϊσμός, Το πιστεύω – Οι πηγές», που –όπως ήταν σχεδόν αναμενόμενο– αναφέρεται στο γνωστό θέμα του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ και το περίφημο 53/νγ κεφάλαιο, που για τους Ιουδαίους αποτελούν μέγα πρόβλημα, καθώς είναι από τις σημαντικότερες προφητείες για την έλευση του Μεσσία από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, και προσπαθεί να απαντήσει/ανατρέψει τις θέσεις των χριστιανών σχετικά με αυτές τις δύο περικοπές.1 Το κείμενο Γράφει λοιπόν ο κ. Σαμπετάι: ΄΄Ιμάνου Έλ΄΄ = Ο Θεός μαζί μας (Ησ. 7/ζ/13-15) Δύο λέξεις, μια φράση, με πολύ σαφή έννοια. Ο Θεός, μέσω του Γεσαγιάου [Ησαΐα] στέλνει μήνυμα προς το βασιλιά Αχάζ ότι, οι Σύριοι μαζί με τους Εφραϊμίτες θα εκστρατεύσουν εναντίον του, προκαλώντας δεινά και συμφορές. Όμως, και οι επιτιθέμενοι θα υποστούν τις συνέπειες των δικών τους ανομημάτων. Η τιμωρία των Σύριων θα έλθει γρήγορα. Οι ευχαριστίες προς τον Θεό γι' αυτό, εκφράζονται με το συμβολικό όνομα: «Ιμάνου Έλ», που δίδεται σε νεογέννητο μωρό. Οι Εβδομήκοντα απέδωσαν αυτό το όνομα μονολεκτικά ως «Εμμανουέλ», και η Χριστιανική διδασκαλία το ερμηνεύει ως προάγγελμα για τη γέννηση του Ιησού. Η προσεχτική ανάγνωση του κειμένου του Ησαΐα δεν αφήνει περιθώρια για παρόμοιες απόψεις. Ο Ησαΐας δεν μιλάει για κάποιο πρόσωπο που θα εμφανιστεί μετά από οχτώ περίπου αιώνες, αλλά για ένα άτομο που θα γεννηθεί άμεσα, για να σημάνει το πέρας της Συριακής εισβολής. Ο Ησαΐας, έχοντας δίπλα του τον γιο του «Σεάρ Γιασούβ=Ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει», εμφανίζεται στον Αχάζ για να του δώσει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα–σημείο: «Ακούστε, λοιπόν, εσύ και η οικογένεια σου, οι απόγονοι του Δαβίδ: Δε φτάνει που εξαντλείτε την υπομονή των ανθρώπων, θέλετε ακόμα να εξαντλήσετε και την υπομονή του Θεού μου; Γι' αυτό ο ίδιος ο Κύριος θα σας δώσει ένα σημείο: η «νέα κοπέλα»2 θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο ο οποίος θα ονομαστεί Εμμανουήλ. Θα τρώει ανθόγαλο και μέλι ωσότου μάθει να απορρίπτει το κακό και να επιλέγει το αγαθό». (Ησ. 7/ζ/13-15). Με αυτό το μήνυμα ο Αχάζ πληροφορείται δύο πράγματα: α) Ότι, η επικείμενη γέννηση του παιδιού θα σημάνει και την απελευθέρωση του Ιούδα από τους εισβολείς. Το δε όνομα «Ιμάνου Έλ» θα εκφράζει ευγνωμοσύνη και ευχαριστία στο Θεό για το λυτρωμό! β) Ακόμη πιο καταστροφική θα είναι η μετέπειτα εισβολή των Ασσυρίων που, και αυτή η συμφορά όμως, θα περάσει. «Ανθόγαλο και μέλι» θα τρώει, αφού η ειρήνη και η ευημερία θα αποκατασταθεί πάλι στη χώρα! Η Χριστιανική διδασκαλία, προς ενίσχυση των απόψεων της, υποστηρίζει ότι ο Εμμανουήλ θα γεννηθεί από «παρθένο» μητέρα, υπονοώντας την Μαρία. Είναι μια προσπάθεια αναγνώσεως Χριστολογικών αναφορών μέσα σε Βιβλικά κείμενα. Το επίμαχο εδάφιο του Ησαΐα έχει ως εξής: «ινέ, ααλμά αρά, βεγιολέντετ μπέν=ιδού, η αλμά θα συλλάβει και θα γεννήσει γιο»! Η επίμαχη λέξη «αλμά» μεταφράζεται στους Εβδομήκοντα «παρθένος». Σήμερα, όλοι οι εβραιολόγοι συμφωνούν ότι, στα εβραϊκά η παρθένος λέγεται «μπετουλά»! Η δε λέξη ΄αλμά΄ σημαίνει «νεαρή κόρη»! Στη Βιβλική εβραϊκή αλμά σημαίνει κοπέλα, νεαρή κόρη σε ηλικία γάμου και, συνεπώς, δυνάμενη να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει! Το ζήτημα Θα ήταν χρήσιμο, ύστερα από τα παραπάνω, να εξετάσουμε αυτά που λέει ο σεβαστός ραβίνος και να δούμε πόση βάση έχουν και πώς μπορούν να απαντηθούν από χριστιανική άποψη. Στο παρόν ας περιοριστούμε στο ζήτημα του ονόματος «Εμμανουήλ» και της λέξης ΄΄αλμά΄΄, που υπάρχει στο ιερό κείμενο, που από τους Εβδομήκοντα (Ο~) μεταφράστηκε ως ΄΄παρθένος΄΄ και έτσι μεταφέρθηκε στην Καινή Διαθήκη από τον Ματθαίο. Ο ραβίνος κατηγορεί αφενός μεν τους Ο~, επειδή απέδωσαν μονολεκτικά το όνομα «Εμμανουέλ», και αφετέρου τη Χριστιανική διδασκαλία, που ερμηνεύει την προφητεία του Ησαΐα ως προάγγελμα για τη γέννηση του Ιησού.* Εμμανουήλ 1 Επισημαίνεται ότι ΚΑΙ η μετάφραση της Ιουδαϊκής Εκδοτικής Εταιρείας (Jewish Publication Society) αποδίδει το όνομα Εμμανουήλ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΑ: «and shall call his name Immanuel», ανατρέποντας το α~ επιχείρημα του κ. Σαμπετάι. Οι Εβδομήκοντα (Ο~) 2 Δεν ευσταθεί η κατηγορία ότι πρόκειται για λάθος της χριστιανικής διδασκαλίας, όταν υποστηρίζει ότι ο Εμμανουήλ έμελλε να γεννηθεί από «παρθένο» μητέρα, ως «προσπάθεια αναγνώσεως Χριστολογικών αναφορών μέσα σε Βιβλικά κείμενα», διότι, όπως ο ίδιος γράφει: «Η επίμαχη λέξη ΄΄αλμά΄΄ μεταφράζεται στους Εβδομήκοντα ΄΄παρθένος΄΄. Μήπως αυτοί οι Εβδομήκοντα, που κατά τον ραβίνο δεν ήξεραν να μεταφράσουν σωστά τη λέξη ΄΄αλμά΄΄, ήταν χριστιανοί που είχαν λόγο να αλλοιώσουν το κείμενο του Ησαΐα για δικούς τους σκοπούς; Η μετάφραση αυτή ήταν έργο των ίδιων των Ιουδαίων και στο Ταλμούδ αναφέρεται ως ΄΄Targum Hashivim΄΄. Γράφει σχετικά η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia: «Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αποτελεί τη σπουδαιότερη από τις πρώτες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης και την πρώτη, στην ουσία, γραπτή μετάφραση από την ιουδαϊκή στην ελληνιστική κοινή γλώσσα. Η μετάφραση έγινε σταδιακά μεταξύ του 3ου και του 1ου αιώνα προ Χριστού από ελληνόγλωσσους Ιουδαίους. (…) Προφανώς ολοκληρώθηκε μέσα στο 2ο αιώνα προ Χριστού κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου. (...) Αποτέλεσε τη Γραφή που είχαν οι ελληνόφωνοι Ιουδαίοι και χρησιμοποιούνταν ευρέως τον καιρό του Ιησού και των αποστόλων του». Επίσης η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια («Jewish Encyclopedia»)* παραθέτει: «Εβδομήκοντα. – Η παλαιότερη και πιο σημαντική απ’ όλες τις μεταφράσεις που έγιναν από Ιουδαίους είναι αυτή που ονομάζεται ΄΄των Εβδομήκοντα΄΄ (΄΄interpretatio septuaginta virorum΄΄ ή ΄΄seniorum΄΄). Πρόκειται για μνημείο της ελληνικής που μιλιόταν από την μεγάλη και σημαντική ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας^ (...) την εποχή του Φιλάδελφου, δεύτερου των Πτολεμαίων (285-247 π.Χ.), (...) η μετάφραση ενθαρρύνθηκε από το βασιλιά και χαιρετίστηκε από τους Ιουδαίους της Αλεξάνδρειας. (...) ικανοποίησε την πιεστική ανάγκη που υπήρχε στην ιουδαϊκή κοινότητα, μεταξύ των οποίων η γνώση της εβραϊκής μειώθηκε ραγδαία από τις απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Ο εγγονός του Ben Sira (132 π.Χ.), στον πρόλογο της μετάφρασης του έργου του παππού του, μιλά για το ΄΄Νόμο, τους Προφήτες, και τα υπόλοιπα βιβλία΄΄, ότι υπήρχαν ήδη [μεταφρασμένα] στην εποχή του (...) μια υποσημείωση στην ελληνική [μετάφραση της] Εσθήρ φαίνεται να δείχνει ότι αυτό το βιβλίο ήταν σε κυκλοφορία πριν από το τέλος του β~ αιώνα π.Χ. και οι Ψαλμοί των Εβδομήκοντα αντιγράφονται στο Α~ Μακ. 7/ζ/17. (...) το σύνολο της (Π.Δ.) μεταφράστηκε στα ελληνικά πριν από την έναρξη της χριστιανικής εποχής (Swete, ΄΄An Introduction to the O.T. in Greek,΄΄ ch. i.). (...) Τα αποσπάσματα από την Παλαιά Διαθήκη που βρίσκονται στην Καινή κυρίως προέρχονται από τους Εβδομήκοντα (...) Είναι η έκδοση που χρησιμοποιήθηκε από τους Ιουδαίους ελληνιστές συγγραφείς, Δημήτριο, Ευπόλεμο, Αρτάβανο, Αριστέα, Ιεζεκιήλ και Αριστόβουλο, καθώς και στο βιβλίο της Σοφίας, τη μετάφραση του Ben Sira και τις Ιουδαϊκές Σίβυλλες. [...] Ο Ιώσηπος ακολουθεί στενά αυτή τη μετάφραση. (Freudenthal, ΄΄Hellenistische Studien,΄΄ ii.171; Siegfried, in Stade's ΄΄Zeitschrift,΄΄ iii.32).» Προφανώς όλα αυτά τα γνωρίζει καλύτερα από εμάς ο ραβίνος Σαμπετάι, όμως προτίμησε να περάσει στους αναγνώστες του διαφορετική εντύπωση. Επίσης, αν και αντιγράφει το χωρίο από τη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, αποσιωπά ότι ο ίδιος αλλάζει το «παρθένος» που έχει η ΝΔΜ, γράφοντας «η ΄΄νέα κοπέλα΄΄», αφήνοντας τον αναγνώστη του να νομίζει πως η ΝΔΜ συμφωνεί με την άποψή του.2 Είναι προφανές ότι οι Ο~ –που έζησαν 500 χρόνια μετά τον Ησαΐα, γνώριζαν καλύτερα τα αρχαία εβραϊκά από ό,τι οι σημερινοί ΄΄εβραιολόγοι΄΄, που ζουν 2.500 χρόνια μετά και 2.000 χρόνια μετά τον Χριστό. Επίσης εκείνοι δεν είχαν λόγο να προσπαθήσουν να αλλάξουν το νόημα των λέξεων, αφού στον καιρό τους δεν είχε εγερθεί το ζήτημα του Μεσσία Ιησού. Αλμά = παρθένος 3 Γράφοντας: «Σήμερα, όλοι οι εβραιολόγοι συμφωνούν ότι, στα εβραϊκά η παρθένος λέγεται ΄΄μπετουλά΄΄! Η δε λέξη ΄΄αλμά΄΄ σημαίνει ΄΄νεαρή κόρη΄΄! Στη Βιβλική εβραϊκή ΄΄αλμά΄΄ σημαίνει κοπέλα, νεαρή κόρη σε ηλικία γάμου και, συνεπώς, δυνάμενη να παντρευτεί και να τεκνοποιήσει!» ο κ. Σ. με αυτή την κατηγορηματική φράση επιχειρεί να ανατρέψει το νόημα της προφητείας και την εφαρμογή της από τον Ιουδαίο Ματθαίο και όλους τους μεταγενέστερους (Ματθ. 1/α/22-23). Κατ’ αρχήν ο ραβίνος έχει δίκιο ότι ως ΄΄παρθένος΄΄ κυρίως μεταφράζεται η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, εφόσον όμως παραγνωρίσουμε ότι προσπερνά κάποιες ΄΄λεπτομέριες΄΄ (βλέπε παρακάτω). Αλλά και πάλι αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ότι οι Ο~ έκαναν λάθος όταν μετέφρασαν ως ΄΄παρθένο΄΄ και τη λέξη ΄΄αλμά΄΄. Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν κυρίως τρεις λέξεις που περιείχαν την έννοια της παρθένου^ τις δύο που ήδη μνημονεύθηκαν από τον ραβίνο, αλλά και τη λέξη ΄΄ναάρ΄΄.3 Για να μην κουράσουμε τους αναγνώστες, θα αναφερθούμε σε ένα μόνο παράδειγμα, όπου και οι τρεις λέξεις χρησιμοποιούνται ως εναλλακτικές και συνώνυμες. Πρόκειται για την περίπτωση της Ρεβέκκας, υποψήφιας ακόμη συζύγου του Ισαάκ, όταν ο δούλος του Αβραάμ Ελιέζερ, την συνάντησε στο πηγάδι της Μεσοποταμίας. Ο συγγραφέας της Γένεσης στο χωρίο 24/λδ/16 γράφει: «Η δε παρθένος [ναάρ] ην καλή τη όψει σφόδρα^ παρθένος [μπετουλά] ην, ανήρ ουκ έγνω αυτήν. καταβάσα δε επί την πηγήν έπλησεν την υδρίαν και ανέβη». Λίγο πιο κάτω, στο χωρίο 43, ο Ελιέζερ διηγείται: «Ιδού εγώ εφέστηκα επί της πηγής του ύδατος, και αι θυγατέρες των ανθρώπων της πόλεως εξελεύσονται υδρεύσασθαι ύδωρ, και έσται η παρθένος [αλμά] η αν εγώ είπω, πότισόν με μικρόν ύδωρ εκ της υδρίας σου».4 Ατυχώς για τον ραβίνο, αιώνες πριν καν υπάρξουν χριστιανοί, η λέξη ΄΄αλμά΄΄ μεταφράστηκε ως ΄΄παρθένος΄΄ από τους Ιουδαίους Εβδομήκοντα, στη δική τους ελληνική μετάφραση της Π.Δ., και στο παραπάνω χωρίο, όπως και στο Ησ. 7/ζ/14, τουλάχιστον δύο ολόκληρους αιώνες πριν από τον Ιησού, όπως προαναφέρθηκε. Αλλά γιατί το έκαναν αυτό εκείνοι οι ραβίνοι; Η εβραϊκή λέξη ΄΄αλμά΄΄ στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης σήμαινε την πολύ νέα γυναίκα, συχνά σε ηλικία πριν μπορεί να γεννήσει, και δεδομένου ότι κανείς ΄΄έλεμ΄΄ (νέος της ίδιας ηλικίας) δεν θα είχε ακόμη γι’ αυτήν σεξουαλικό ενδιαφέρον, θεωρούνταν a priori παρθένος.5 Μπετουλά και Ναάρ Η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, που σαφώς σημαίνει ΄΄παρθένος΄΄, αναφέρεται σε γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας –νέα ή ηλικιωμένη– αρκεί να είναι virgo intacta (=παρθένος ανέπαφη). Έτσι στο Λευ. 21/κα/1-3, ορίζεται ότι ο Αρχιερέας, που κανονικά απαγορευόταν να αγγίξει νεκρό σώμα, μπορούσε να εκτελέσει τις νεκρώσιμες υποχρεώσεις για μια αδελφή του, αρκεί αυτή να ήταν ΄΄μπετουλά΄΄, δηλαδή να μην είχε παντρευτεί ποτέ. Σημειώστε επίσης ότι η λέξη στον πληθυντικό (΄΄μπετουλίμ΄΄), σημαίνει «τις αποδείξεις της παρθενίας» (ΝΔΜ) ή «τα παρθένια» (Βάμβας) ή «τα δείγματα της παρθενικότητος» (Κολιτσάρας) – κατ’ άλλες πηγές ακόμη και τον παρθενικό υμένα. (Πρβλ. Δευτ. 22/κβ/15). Έτσι, μία ΄΄μπετουλά΄΄ είναι μια γυναίκα που έχει ακόμη άθικτο τον υμένα της (΄΄μπετουλίμ΄΄) ως φυσική ένδειξη σωματικής παρθενίας.6 Όμως δεν είναι κανόνας ότι η λέξη ΄΄μπετουλά΄΄ σημαίνει κατ' ανάγκην ΄΄παρθένα΄΄ –όπως προτείνει ο ραβίνος– αφού στο Ιωήλ 1/α/8, ο Προφήτης καλείται να θρηνήσει: «υπέρ νύμφην [μπετουλά] περιεζωσμένην σάκκον επί τον άνδρα αυτής τον παρθενικόν»^ (=περισσότερον από την νύμφην, η οποία έχει φορέσει πένθιμον σάκκινον ένδυμα, διότι έχασε τον πρώτον νεαρόν και ηγαπημένον άνδρα της»–Κολιτσάρας).7 Από την άλλη, η λέξη ΄΄ναάρ΄΄ χρησιμοποιείται από τον Βοόζ δύο φορές σε σχέση με τη Ρουθ, που όπως γνωρίζουμε ήταν νεαρή μεν, χήρα δε, αφού υπήρξε παντρεμένη για κάποιο διάστημα, και συνεπώς η λέξη δεν έχει άμεση σχέση με την παρθενία (Ρουθ 2/β/5, 4/δ/12). Το «σημείον» 4 Τέλος, αφού κάθε γυναίκα θα μπορούσε να συλλάβει παιδί με το φυσικό τρόπο και επίσης να το ονομάσει Εμμανουήλ, πού βρίσκεται το θεϊκό «σημείον» για το οποίο κάνει λόγο ο Προφήτης; Μόνο μία παρθενική γέννηση ήταν και είναι υπερφυσικό γεγονός που μπορεί να σταθεί ως «σημείον». Ο Ησαΐας βεβαίως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη λέξη ΄΄μπετουλά΄΄, όπως είδαμε όμως, αυτή αναφέρεται σε γυναίκα οποιασδήποτε ηλικίας, ενώ εδώ επισημαίνεται ότι η συγκεκριμένη ΄΄παρθένος΄΄ θα ήταν συνάμα και νεαρή. Ως εκείνη τη στιγμή, το μόνο «σημείον» θαυματουργικής σύλληψης που είχε υπάρξει, αφορούσε μια ηλικιωμένη και στείρα γυναίκα που γέννησε παιδί, όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ ότι θα γεννούσε η γριά Σάρρα (Γεν. 17/ιζ/15). Στο προκείμενο, όμως, ο Θεός μιλώντας μέσω του Ησαΐα, χρησιμοποιεί τη λέξη ΄΄αλμά΄΄ για να διευκρινίσει ότι αυτή η έσχατη θαυματουργική γέννηση δεν θα ήταν από γυναίκα ηλικιωμένη ή στείρα, αλλά από νεαρή γυναίκα που θα μπορούσε να γεννήσει παιδί βιολογικά, όμως το θαυμαστό στην περίπτωσή της είναι ότι αυτό έγινε ενώ ακόμη ήταν ΄΄παρθένος΄΄. Συνεπώς η «γυναίκα» της οποίας το «σπέρμα» έμελλε να συντρίψει το κεφάλι του φιδιού (Γέν. 3/γ/15), είναι η Μαρία, η ΄΄αλμά΄΄ της οποίας η υπερφυσική σύλληψη «εκ Πνεύματος Αγίου» (Ματθ. 1/α/20), έφερε στον κόσμο τον Μεσσία, «σημείο» όχι μόνο για τον οίκο του Δαβίδ αλλά και για όλο τον κόσμο. \| ------------------------------------ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 1. Ηλία Σαμπετάι, ραβίνου, «Ιουδαϊσμός, Το πιστεύω-Οι πηγές», Λάρισα 2011, σελ. 200-201. Στο βιβλίο του ο συγγραφέας παραθέτει τις εβραϊκές φράσεις και με εβραϊκή γραφή, όμως για τεχνικούς λόγους αυτό δεν μπορεί να γίνει εδώ. 2. Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα όσον αφορά την Ελληνική Βιβλική Εταιρεία, η οποία σε υποσημείωση επί του σημείου γράφει: “Έτσι μεταφράζουν οι Ο~ την εβρ. λ. «αλμά», η οποία στην κυριολεξία σημαίνει «νεαρή κόρη»”. Η ευθύνη εν προκειμένω είναι σημαντική. 3. Για την κατάσταση των γυναικών σε σχέση με τους άντρες, χρησιμοποιούσαν πολλές λέξεις, όπως: Αλμά – μια άγαμη, παρθένα, σεξουαλικώς ώριμη νεαρή γυναίκα^ Μπετουλά – παρθένα γυναίκα, είτε παντρεμένη είτε ανύπαντρη, είτε νέα είτε ηλικιωμένη^ Ναάρ – κορίτσι ή νέα γυναίκα^ Ζονά – μη παρθένα πόρνη^ Νοεφέτ – μοιχαλίδα^ Αγκουνά – γυναίκα της οποίας ο σύζυγος είναι εξαφανισμένος^ Πιλέγκες – παλλακίδα^ Ισά – γυναίκα σύζυγος, και άλλες ακόμη. 4. Το κείμενο των Ο~ που χρησιμοποιούμε είναι από το ηλεκτρονικό πρόγραμμα www.theword.net. 5. Οι μελετητές διαφωνούν για το αν η λέξη ΄΄αλμά΄΄ θα πρέπει να μεταφράζεται ως ΄΄παρθένος΄΄ ή ως ΄΄κοπέλα σε ηλικία γάμου΄΄. Ένα επιχείρημα κατά της απόδοσης της ΄΄αλμά΄΄ ως ανέπαφης παρθένου είναι ότι μια τέτοια αντίληψη καθιστά περιττή την έκφραση που ακολουθεί – «ην ανήρ ουκ έγνω αυτήν», αλλά αυτό δεν είναι σπάνιο στην εβραϊκή γλώσσα και η Βίβλος περιέχει άλλες περιπτώσεις παρόμοιων πλεονασμών. Π.χ. στο Ιώβ 24/κδ/21 γίνεται λόγος για «την στείραν την άτεκνον», παρόλο που καθένας θα σκεφτόταν πως θα ήταν αρκετό αν έγραφε μόνο ΄΄στείρα΄΄, αφού οι στείρες δεν γεννούν παιδιά. Βλέπε επίσης στο Ησ. 54:1 που λέει «στείρα, η μη τίκτουσα» ή στο Β~ Σαμ. 14/ιδ/5, που λέει «γυνή χήρα, και απέθανεν ο ανήρ μου». 6. Οι Ιουδαίοι γνώριζαν περιπτώσεις που αυτό από μόνο του δεν ήταν ικανή απόδειξη της παρθενίας, όμως το θέμα ξεφεύγει από τα πλαίσια της παρούσας μελέτης. 7. Hamilton, Victor P., «The New International Commentary of the Old Testamen – The Book of Genesis». * Σε προσεχές τεύχος θα δημοσιεύσουμε άλλο άρθρο, σχετικά με το περίφημο κεφάλαιο 53/νγ του Ησαΐα, στο οποίο επίσης αναφέρεται ο ραβίνος στο βιβλίο του. http://el.wikipedia.org/wiki/http://el.wikipedia.org/wiki/Μετάφραση_των_Εβδομήκοντα. * http://www.jewishencyclopedia.com/articles/3269-bible-translations/The Septuagint.