---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

"Εκ Καρδίας"

Πιστεύετε σε θαύματα;

---

Η Τελευταία Σελίδα

Πώς περνάει ο καιρός...

Βιβλική ψυχολογία


Η κατά Θεόν λύπη...



Αρχίζουμε με μία δανεική ιστορία: Το τηλέφωνο χτύπησε και το σήκωσε ο πατέρας. Στην άλλη άκρη της γραμμής ο γιος του τον ενημέρωσε ότι πέρασε τη νύχτα στο κρατητήριο επειδή τον συνέλαβαν καθώς οδηγούσε έχοντας πιει περισσότερο από το επιτρεπτό. Ζήτησε από τον πατέρα να πάει να υπογράψει μια εγγύηση για να τον αφήσουν να βγει από το κρατητήριο. Ο πατέρας διαβεβαίωσε το παιδί του ότι θα πάει αμέσως στη φυλακή, όμως πριν τελειώσει η συνομιλία, ο γιος είπε: «Μπαμπά, σε παρακαλώ να μην το πεις στη μαμά. Δεν θέλω να την κάνω να λυπηθεί». Όταν ο πατέρας έφτασε στο κρατητήριο, συζήτησε με το γιο του και για το ζήτημα της μητέρας. Ο πατέρας είπε, «Η μητέρα σου θα λυπηθεί, αλλά είναι ανάγκη να ακούσει το γεγονός από το στόμα σου και όχι από κάποιον άλλο».

Ο νεαρός στο κρατητήριο δεν ήθελε να λυπήσει τη μητέρα του. Ήξερε ότι η μητέρα του τον αγαπούσε, όπως και αυτός την αγαπούσε επίσης. Δεν είχε καμία αμφιβολία ότι το λάθος του θα την έκανε να λυπηθεί. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τον Θεό. Μας αγαπάει και δεν θέλει το κακό μας. Είναι για τούτο που οι αμαρτίες μας Τον κάνουν να λυπάται.

Οι αμαρτίες μας μπορεί να βλάπτουν άλλους ή να βλάπτουν μόνο εμάς. Όμως, όπως και να έχει, ο Θεός λυπάται επειδή ξέρει ότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος (Ρωμ. 6/ς/23). Όταν ο Ανανίας και η Σαπφείρα είπαν ψέματα στον Πέτρο, εκείνος είπε: «Ανανία, διά τι εγέμισεν ο Σατανάς την καρδίαν σου, ώστε να ψευσθής εις το Πνεύμα το Άγιον και να κρατήσης από της τιμής του αγρού; Ενώ έμενε, δεν ήτο σου; και αφού επωλήθη, δεν ήτο εν τη εξουσία σου; διά τι έβαλες εν τη καρδία σου το πράγμα τούτο; δεν εψεύσθης εις ανθρώπους, αλλ' εις τον Θεόν» (Πράξ. 5/ε/3-4). Και όπως όλοι γνωρίζουμε, το αποτέλεσμα εκείνης της αμαρτίας ήταν ο αυθημερόν θάνατος και του Ανανία και της γυναίκας του Σαπφείρας.

Νομίζει κανείς ότι ο Θεός χάρηκε μ' αυτή την εξέλιξη; Αν είναι δυνατό! Ο Θεός λέει στον Προφήτη: «Ειπέ προς αυτούς· Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψη ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζη· επιστρέψατε, επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών· διά τι να αποθάνητε» (Ιεζ. 33/λγ/11).

Αλλά οι άνθρωποι, όπως και ο νέος της ιστορίας, δεν καταλαβαίνουν την σοβαρότητα της αμαρτίας και συχνά παίζουν μ' αυτήν προκαλώντας την καταστροφή τους. Έτσι χαλάνε ζωές, χαλάνε οικογένειες, χαλάει η υγεία, χαλάνε οι σχέσεις, χαλάει ακόμη και η εκκλησία στην γήινη έκφρασή της.

Κάθε γήινος πατέρας, λυπάται για τα λάθη των παιδιών του. Έτσι και ο Θεός, ο ουράνιος Πατέρας, λυπάται κάθε φορά που εμείς κάνουμε λάθη – δηλαδή αμαρτίες. Ο Θεός θέλει να είμαστε μακάριοι σ' αυτό τον κόσμο, καθώς απολαμβάνουμε όσα Εκείνος μας χαρίζει «εις απόλαυσιν».

Υπάρχουν τρία εδάφια στην Καινή Διαθήκη όπου αναφέρεται η λέξη ΑΠΟΛΑΥΣΗ. Αυτά είναι τα εξής:

• «Εις τους πλουσίους του κόσμου τούτου παράγγελλε να μη υψηλοφρονώσι, μηδέ να ελπίζωσιν επί την αδηλότητα του πλούτου, αλλ' επί τον Θεόν τον ζώντα, όστις δίδει εις ημάς πλουσίως πάντα εις απόλαυσιν» (Α~ Τιμ. 6/ς/17).

• «Ο Θεός δεν προσδιώρισεν ημάς εις οργήν, αλλ' εις απόλαυσιν σωτηρίας διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Α~ Θεσ. 5/ε/9).

• «Σας εκάλεσε διά του ευαγγελίου ημών προς απόλαυσιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Β~ Θεσ. 2/β/14).

Βλέπουμε εδώ, ότι η ΑΠΟΛΑΥΣΗ που προορίζει και χαρίζει ο Θεός για τα παιδιά Του, είναι τριπλή στη φύση και την έκτασή της:

1. Απόλαυση υλική, των πάντων^

2. Απόλαυση πνευματική, σωτηρίας^

3. Απόλαυση αιώνια, της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

Ενώ όμως ο Θεός έχει κάνει τέτοιες προετοιμασίες για το λαό Του, πόσο θλιβερό είναι όταν οι δικοί Του άνθρωποι ενεργούν και πράττουν με ανόητο και αντίθετο τρόπο! Πώς θα νιώθατε εσείς αν τα δώρα και οι ευεργεσίες σας προς κάποιον, ανταποδίδονταν με αχαριστία και περιφρόνηση; Ασφαλώς θα λυπόσασταν.

Για το λόγο αυτό ο Παύλος συμβουλεύει, «Μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιον του Θεού», δηλαδή μη κάνετε τον Θεό να λυπάται. Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς μπορούμε να λυπούμε το Άγιο Πνεύμα;

Πολλές φορές ξεχνάμε ότι και ο Θεός έχει αισθήματα. Μας έχει πλάσει κατ' εικόνα και ομοίωσή Του. Αυτή η ομοιότητα περιλαμβάνει τη συναισθηματική μας φύση. Μπορούμε να λυπούμε πραγματικά το Πνεύμα του Θεού με τα λόγια και τις πράξεις μας. Ο απόστολος Παύλος αναφέρει συγκεκριμένες αμαρτίες των πιστών που λυπούν το Άγιο Πνεύμα όπως είναι το ψέμα, η οργή, η κλεψιά, ο άπρεπος λόγος, η πικρία, ο θυμός, η αγενής ομιλία και βλασφημία. Και καταλήγει με τη σοβαρότατη προτροπή: «Μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιον του Θεού, με το οποίον εσφραγίσθητε διά την ημέραν της απολυτρώσεως» (Εφεσ. 4/δ/25-31).

Πώς ακούει κανείς αυτά τα λόγια; Ίσως κάποιος που δεν μας γνωρίζει καλά, θα μπορούσε να εκφράσει ΑΠΟΡΙΑ: –Είναι δυνατόν πιστοί άνθρωποι να κάνουν και να λένε τέτοια πράγματα;

Αλλά εσείς κι εγώ γνωρίζουμε ότι όλα αυτά –σε κάποιο βαθμό– βρίσκουν δρόμο και εκδηλώνονται στη ζωή μας. Αν δεν το καταλαβαίνουμε οι ίδιοι, ας ρωτήσουμε τον ή τη σύζυγο, την αδελφή ή τη νύφη, τους γείτονες ή τους συναδέλφους… Αυτοί κάποιες φορές βλέπουν καλύτερα από εμάς τους ίδιους, επειδή μας βλέπουν και μας παρακολουθούν ΑΠ' ΕΞΩ.

Επιπλέον υπάρχει και η συνείδηση: Ο Παύλος έγραψε για τους ανθρώπους του κόσμου που δεν γνωρίζουν τον Θεό, ότι «δεικνύουσι το έργον του νόμου γεγραμμένον εν ταις καρδίαις αυτών, έχοντες συμμαρτυρούσαν την συνείδησιν αυτών και τους λογισμούς κατηγορούντας ή και απολογουμένους μεταξύ αλλήλων» (Ρωμ. 2/β/15).

Και αν αυτό είναι αληθές για τους κοσμικούς ανθρώπους, πόσο μάλλον είναι αληθές για τους πιστούς, οι οποίοι έχουν το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και των Ιερών Γραφών; Για εμάς η Επιστολή προς Εβραίους γράφει: «Των τελείων [...] τα αισθητήρια γεγυμνασμένα εις το να διακρίνωσι το καλόν και το κακόν» (Εβρ. 5/ε/14).

Αλλά υπάρχει κανείς τέλειος; Μην ψάχνετε να τον βρείτε, επειδή ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. Όμως με το έλεος του Θεού βρισκόμαστε στη διαδικασία να γίνουμε τέτοιοι. Ο Κύριος κάλεσε τους ακολούθους Του: «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι ως ο πατήρ ημών ο ουράνιος τέλειός εστιν» (Ματθ. 5/ε/48).

Ο Παύλος θα γράψει στους Φιλιππησίους: «Αδελφοί, εγώ δεν στοχάζομαι εμαυτόν ότι έλαβον αυτό· αλλ' εν πράττω· τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω προς τον σκοπόν διά το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Όσοι λοιπόν είμεθα τέλειοι, τούτο ας φρονώμεν· και εάν φρονήτε τι άλλως πως, και τούτο θέλει αποκαλύψει εις εσάς ο Θεός. Πλην εις εκείνο, εις το οποίον εφθάσαμεν, ας περιπατώμεν κατά τον αυτόν κανόνα, ας φρονώμεν το αυτό» (Φιλ. 3/γ/13-16).

Κάθε πιστός που σοβαρεύεται με τα πράγματα του Θεού, δεν μπορεί παρά να σκέφτεται τον Ουράνιο Πατέρα και ποιο είναι το θέλημά Του για τη ζωή μας. Δεν μπορούμε, συνεπώς, να παραβλέπουμε και να μην προσέχουμε το περπάτημά μας. Ο Παύλος έγραψε και στους Θεσσαλονικείς: «Όθεν του λοιπού, αδελφοί, σας παρακαλούμεν και σας προτρέπομεν διά του Κυρίου Ιησού, καθώς παρελάβετε παρ' ημών το πώς πρέπει να περιπατήτε και να αρέσκητε εις τον Θεόν, ούτω να περισσεύητε εις το μάλλον» (A~ Θεσ. 4/δ/1).

Επειδή όμως είμαστε ακόμη μέσα σ' αυτή τη σάρκα, και επηρεαζόμαστε από τις επιθυμίες της που συχνά μας νικούν, ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ κάθε φορά που αποτυγχάνουμε να εκτελέσουμε το θείο θέλημα. Αλλά, αυτό δεν αποτελεί λόγο για να χάσουμε την σωτηρία μας ή να απογοητευτούμε. Ο Ιωάννης γράφει πως όποιος λέει ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΜΑΡΤΙΑ, κοροϊδεύει τον εαυτό του (Α~ Ιωάν. 1/α/8). 

Ας μνημονεύσουμε το γνωστό παράδειγμα για τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη φύση του χοίρου και του αρνιού. Αν ένας χοίρος πέσει μέσα σε λάσπη, βρίσκεται στο φυσικό του στοιχείο. Ακόμη κι αν τον πλύνει κανείς, εκείνος πάλι στο βόρβορο θα τρέξει. Σε τέλεια αντίθεση, ένα αρνί αν πέσει σε λάσπη, το πρώτο που θα προσπαθήσει να κάνει είναι να βγει και να καθαριστεί το ταχύτερο.

Η διαφορά, λοιπόν, ανάμεσα στον ζωντανό πιστό και στον νεκρό μέσα στην αμαρτία, είναι ότι ο ζωντανός πιστός ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ το λάθος του και λυπάται γι' αυτό. Έτσι καταφεύγουμε ξανά και ξανά στον καλό Ποιμένα και Επίσκοπο των ψυχών μας, τον Κύριο Ιησού Χριστό:
Αντίθετα από τον Φαρισαίο, που πήγε εμπρός στον Θεό για να προβάλει τις καλοσύνες του, ο πιστός αναγνωρίζει την προσωπική του αδυναμία και πλησιάζει τον Θεό καλυμμένος με έλεος βάσει του αίματος του Χριστού.

Μπορούμε να οδηγηθούμε σε μετάνοια μόνο όταν αντιλαμβανόμαστε την πραγματική μας κατάσταση και βιώνουμε θλίψη για τις αμαρτίες μας. Έτσι ερχόμαστε στον τίτλο του παρόντος άρθρου, από την Β~ Επιστολή προς Κορινθίους, όπου διαβάζουμε για την «κατά Θεόν λύπη» και πώς αυτή γεννάει τη μετάνοια.

Ο Παύλος στην Α~ Επιστολή είχε ελέγξει και επιπλήξει τους Κορίνθιους πιστούς για την αμέλειά τους να αντιμετωπίσουν την αμαρτία της πορνείας που είχε εμφιλοχωρήσει ανάμεσά τους, στο πρόσωπο εκείνου που πήρε για γυναίκα του την μητριά του (Α~ Κορ. 5/ε/1). Επίσης τους συμβούλευσε πώς να χειριστούν την υπόθεση. Σε τούτη την δεύτερη επιστολή, ο Απόστολος σημειώνει πώς οι Κορίνθιοι αναγνώρισαν το λάθος και έσπευσαν να συμμορφωθούν με τις αποστολικές υποδείξεις, γεγονός που έφερε το αγαθό αποτέλεσμα της μετάνοιας και των ίδιων αλλά και του παραβάτη. Ύστερα από τα παραπάνω τους γράφει:

«Εάν και σας ελύπησα διά της επιστολής, δεν μετανοώ, αν και μετενόουν· επειδή βλέπω ότι η επιστολή εκείνη, αν και προς ώραν, σας ελύπησε. Τώρα χαίρω, ουχί ότι ελυπήθητε, αλλ' ότι ελυπήθητε προς μετάνοιαν· διότι ελυπήθητε κατά Θεόν, διά να μη ζημιωθήτε εξ ημών εις ουδέν. Διότι η κατά Θεόν λύπη γεννά μετάνοιαν προς σωτηρίαν αμεταμέλητον· η λύπη όμως του κόσμου γεννά θάνατον. Διότι ιδού, αυτό τούτο, το ότι ελυπήθητε κατά Θεόν, πόσην σπουδήν εγέννησεν εις εσάς, αλλά απολογίαν, αλλά αγανάκτησιν, αλλά φόβον, αλλά πόθον, αλλά ζήλον, αλλ' εκδίκησιν. Κατά πάντα απεδείξατε εαυτούς ότι είσθε καθαροί εις τούτο το πράγμα» (Β~ Κορ. 7/ζ/8-10).

Ο Παύλος δεν χαίρεται απλά και μόνο επειδή οι Κορίνθιοι υπάκουσαν στην οδηγία του, αλλά κυρίως χαίρεται επειδή κατάλαβαν το λάθος τους και λυπήθηκαν γι’ αυτό. Ακόμη περισσότερο όμως χαίρεται, επειδή αυτή η λύπη τους οδήγησε ΣΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, σε αλλαγή νοοτροπίας και ζωής. Ας προσέξουμε στο εδάφιο 9, τα στάδια αυτής της εσωτερικής αλλαγής:
Σκεφτήκαμε ποτέ τι ακριβώς είναι και πώς εκδηλώνεται η «ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΛΥΠΗ»;
Προφανώς η κατά Θεόν λύπη δεν είναι η λύπη που αισθάνθηκε ο Κάιν όταν η θυσία του δεν έγινε δεκτή από τον Κύριο, και γέννησε φθόνο και τον φόνο του Άβελ. Επίσης δεν είναι η λύπη που αισθάνθηκε ο Ησαύ, όταν κατάλαβε τι έχασε πουλώντας τα πρωτοτόκια στον αδελφό του Ιακώβ, και για τούτο ήθελε να τον εκδικηθεί. Ούτε είναι η λύπη που αισθάνθηκε ο Ιούδας όταν κατάλαβε τη σημασία της πράξης του, να προδώσει τον Κύριό του, και έτσι οδηγήθηκε στην αυτοκτονία.

Αντίθετα «ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΛΥΠΗ» σημαίνει να λυπάσαι:

Ο καλός εκπαιδευτής προσπαθεί να μεταδώσει στους μαθητές του όχι μόνο ΞΕΡΗ ΓΝΩΣΗ αλλά και ικανότητες και δεξιότητες, για να μπορούν να καταφέρνουν εκείνο που έμαθαν.

Έτσι είναι μεγάλη χάρη σ’ εμάς όταν ο ουράνιος Πατέρας μάς κάνει να λυπηθούμε για τα λάθη μας, επειδή έτσι αλλάζει τη ζωή μας. Στον Ιώβ διαβάζουμε: «Ιδού, μακάριος ο άνθρωπος, τον οποίον ελέγχει ο Θεός· διά τούτο μη καταφρόνει την παιδείαν του Παντοδυνάμου» (Ιώβ 5/ε/17). Στις Παροιμίες 3/γ/12 αναφέρει: «Ο Κύριος ελέγχει όντινα αγαπά, καθώς και ο πατήρ τον υιόν, εις τον οποίον ευαρεστείται». Και στην Αποκάλυψη η εκκλησία της Φιλαδέλφειας μαθαίνει: «Εγώ όσους αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω· γενού λοιπόν ζηλωτής και μετανόησον» (Αποκ. 3/γ/19).

Στις μέρες μας υπάρχει μεγάλη αναταραχή στον πολιτικό και κοινωνικό κόσμο. Υπάρχουν πολλοί για τους οποίους μαθεύτηκε ότι είχαν συμμετοχή σε κάποιες παράνομες ή ανήθικες πράξεις (σκάνδαλα οικονομικά και όχι μόνο). Και είναι προφανές από τις αντιδράσεις τους, όταν αυτά έγιναν γνωστά, πως οι άνθρωποι αυτοί ΛΥΠΗΘΗΚΑΝ ΠΟΛΥ. Δεν λυπήθηκαν όμως για ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ αλλά μόνο ΕΠΕΙΔΗ ΕΓΙΝΑΝ ΓΝΩΣΤΑ και επειδή στο μέλλον, ίσως δεν θα είναι εύκολο να κάνουν τα ΙΔΙΑ…

Αλίμονο στον πιστό που με τέτοιο τρόπο σκέφτεται για την αμαρτία του. Κάποτε ο ποιμένας μιας εκκλησίας είπε στον γράφοντα: «Τα άπλυτά μας δεν τα βγάζουμε στη φόρα», για να πάρει την απάντηση: «Εμείς τα άπλυτά μας ΤΑ ΠΛΕΝΟΥΜΕ και ύστερα μπορούμε να τα απλώσουμε κιόλας». Ας μη λυπόμαστε, λοιπόν, επειδή κάποιο λάθος μας ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ. Μάλλον ας προσέχουμε να μην το επαναλάβουμε.

Επιτέλους, αδύναμοι άνθρωποι είμαστε, που χωρίς Εκείνον δεν μπορούμε να κάνουμε «ουδέν». Συνεπώς, ας μη σκεφτόμαστε με εγωιστικό και ανόητο τρόπο. Ας μετανοήσουμε αμέσως και, μιμούμενοι τον Παύλο, ας λέμε: «Εγώ δεν στοχάζομαι εμαυτόν ότι έλαβον αυτό· αλλ' εν πράττω· τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω προς τον σκοπόν διά το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού» (Φιλ. 3/γ/13-14).

Και ας είμαστε πάντα έτοιμοι να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας –ακόμη και αν χρειαστεί να λυπηθούμε– και η προσοχή μας ας είναι να μην επαναλάβουμε εκείνο για το οποίο χρειάστηκε να λυπηθούμε. Μόνο τότε η λύπη μας θα είναι «κατά Θεόν». Μόνο τότε θα έχει αξία! |