Καθώς γράφαμε τη λέξη «σπαταλισμός», το κομπιούτερ δεν την αναγνώρισε και την υπογράμμισε ως λάθος – αφού κανείς δεν φρόντισε να την καταχωρήσει στο λεξικό του. Όμως δεν είναι λάθος, επειδή τη σημασία της τη γνωρίζουμε πολύ καλά κι εμείς κι εσείς αγαπητοί αναγνώστες, όπως και όλοι οι δικοί μας. Τουλάχιστον όλοι όσοι ζούμε στον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο.

Οι πολιτικοί μιλούν συνήθως για καπιταλισμό ή σοσιαλισμό και πολλούς άλλους “-ισμούς”, όμως η μεγάλη πολιτικο-κοινωνική αρρώστια της εποχής μας, πέρα και πάνω από όλα αυτά, είναι ο ΣΠΑΤΑΛΙΣΜΟΣ.

Σπατάλη τεράστια συμβαίνει σε κάθε έκφραση της ζωής μας, από το ψωμί και το φαγητό που πετάμε, από τα υπέρογκα υλικά συσκευασίας, από τις συσκευές που κατασκευάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορούν να επισκευάζονται, από τις πρώτες ύλες που δεκαετίες τώρα πετιόντουσαν στα σκουπίδια και μόλις πριν λίγα χρόνια άρχισε κάτι να γίνεται για ανακύκλωση με σκοπό την ανάκτησή τους, χωρίς πάλι οι περισσότεροι να ενδιαφέρονται ουσιαστικά, παρά μόνο αν η διαδικασία δεν πρόκειται να κουράσει ή να δυσκολέψει την καθημερινότητά τους.

Όπως έγραψε στο διαδίκτυο κάποιος, «Οι επισκευές των συσκευών ή των εξαρτημάτων σχεδόν καταργήθηκαν — όλα θέλουν άλλαγμα. Χαλάει κάτι; ΑΛΛΑΓΜΑ! Και για ένα χαλασμένο εξάρτημα, πετάνε 3.000 - 4.000 εξαρτήματα που δουλεύουν άψογα. Για μια αντίσταση, έναν πυκνωτή, ένα τρανζίστορ χαλασμένο, αλλάζουν όλο το τμήμα, την πλακέτα κ.λπ. Εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα, ψυγεία, κουζίνες, τηλεοράσεις, πετιούνται στα σκουπίδια, όχι γιατί χάλασαν αλλά γιατί άλλαξε η μόδα ή το μοντέλο.» Και άλλος μας πληροφόρησε ότι τα κινητά τηλέφωνα είναι έτσι κατασκευασμένα, ώστε να λήγει η λειτουργία τους ύστερα από δύο χρόνια.

Γνώμη μας είναι πως η μεγαλύτερη σπατάλη –αναλογικά– γίνεται στις προεκλογικές εκστρατείες για διαφημίσεις των πολιτευτών και κομμάτων, με χρήματα που κατά μεγάλο μέρος προέρχονται από τον προϋπολογισμό του κράτους και –εννοείται— αφαιρούνται από άλλες δραστηριότητες, όπως η παιδεία, η υγεία, το περιβάλλον...

Το χειρότερο είναι η εύηχη ονομασία που διαλέγουν οι επιτήδειοι για να κρύψουν το έγκλημα, διότι αντί να μιλούν για ΣΠΑΤΑΛΙΣΜΟ, ευφημιστικά μιλούν για καταναλωτισμό, ο όρος δε αυτός ακούγεται περίπου ως “κατόρθωμα” της κοινωνίας, ενώ στην ουσία είναι από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.[1]

Εκείνοι που διαβάζουν τις Άγιες Γραφές ξέρουν καλά ότι ο Θεός δεν έχει καλή γνώμη για τον σπαταλισμό. Ο Χριστός έδωσε παράδειγμα καθώς και στις δύο φορές που πολλαπλασίασε τροφές για να φάνε οι όχλοι, στο τέλος φρόντισε  να συγκεντρώσουν «το περίσσευμα των κλασμάτων», δηλαδή τα κομμάτια που περίσσεψαν, (στη μία περίπτωση δώδεκα και στην άλλη επτά κοφίνια). Αξίζει δε να τονιστεί η λεπτομέρεια, πως τούτο έγινε με εντολή του Κυρίου Ιησού, που είπε: «Συναγάγετε τα περισσεύσαντα κλάσματα, ίνα μή τι απόληται» δηλαδή «Μαζέψτε τα κομμάτια που περίσσεψαν, για να μην πάει τίποτε χαμένο» (Ιωάν. 6/ς/12). Αυτό το έκανε για να διδάξει την οικονομία και την ιδέα πως ακόμη και στην αφθονία, θα πρέπει να προσέχουμε να μην πετιέται τίποτα από τα καλά πράγματα που δίνει  ο Θεός και που μπορεί να είναι χρήσιμο είτε σε άλλους ανθρώπους είτε σε κάποια άλλη στιγμή.[2]

Όταν τρώμε ή ντυνόμαστε ή κάνουμε οποιαδήποτε αγορά ή κατανάλωση, πόσες φορές θυμόμαστε την εντολή του Χριστού: «Να μη χαθεί τίποτα»; Μάλλον τούτη είναι από τις πιο λησμονημένες εντολές από τους Χριστιανούς, αν και υπάρχουν αρκετοί που φροντίζουν να δίνουν ρούχα και άλλα είδη που δεν χρειάζονται σε άλλους που τα θέλουν.

Αν είσαι καταναλωτής, δηλαδή χρησιμοποιείς όσο χρειάζεσαι για τις πραγματικές σου ανάγκες, τότε είσαι φυσιολογικός άνθρωπος, που κινείσαι μέσα στα πλαίσια των βιοτικών σου αναγκών. Μήπως όμως έχεις γίνει καταναλωτιστής – δηλαδή παρασύρεσαι από τη ροπή που επιβάλλουν οι διαφημιστές και οι διαμορφωτές των καταναλωτικών συνηθειών; Τότε είσαι σπαταλιστής, και στην ουσία εγκληματίας, επειδή –αν μη τι άλλο– αφαιρείς από τα παιδιά σου και τις επόμενες γενεές, τις ύλες και τα αγαθά που αντιστοιχούν για τη δική τους κατανάλωση – τις δικές τους ανάγκες. Με άλλα λόγια ζώντας με τέτοιο τρόπο αποτελούμε μέρος της αιτίας για τη δυστυχία της ανθρωπότητας σε κάποιο άλλο μέρος της γης ή και στις γενεές που έρχονται.

Αν είμαστε σπαταλιστές, λοιπόν, είμαστε εχθροί του Θεού, επειδή ο Θεός έβαλε τον άνθρωπο στη γη για να την εργάζεται και να την περιποιείται (φυλάττει), ενώ εσύ κι εγώ κάνουμε το παν –εν γνώσει ή εν αγνοία μας— για να ματαιώσουμε τους αιώνιους σχεδιασμούς του Δημιουργού και να καταντήσουμε τη Γη απέραντο νεκροταφείο, όχι μόνο ανθρώπων και ζώων αλλά και της ανόργανης ύλης, αφού παίρνουμε τις πρώτες ύλες από τις αιώνιες αποθήκες τους και τις διασκορπίζουμε στους πέντε ανέμους... |



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Πρέπει να διακρίνουμε τις σημασίες των λέξεων, επειδή κατανάλωση είναι χρησιμοποίηση αγαθών και υπηρεσιών για την ικανοποίηση των αναγκών των μελών της κοινωνίας, ενώ καταναλωτισμός είναι η ροπή προς κατανάλωση όσο το δυνατόν περισσότερων υλικών αγαθών εκ μέρους των μελών της κοινωνίας, χαρακτηριστικό της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας. Ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα καταναλωτισμού στη χώρα θα δείχναμε τα αμέτρητα πιάτα που σπάζουν κάθε νύχτα και τα πανέρια με λουλούδια που σκορπίζονται στους καλλιτέχνες των νυχτερινών κέντρων… που, περιέργως, είναι από τις επιχειρήσεις που ελάχιστα επηρεάστηκαν από την τρέχουσα οικονομική κρίση.

2. Οι Ιουδαίοι έλεγαν: «Μεγάλη θα είναι η τιμωρία εκείνων που σπαταλούν τα περισσεύματα των τροφίμων, χαραμίζουν το σπόρο και παραμελούν το νόμο» (Synops Sohar).|