Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Στον κόσμο που ζούμε...
Η αόρατη κυβέρνηση
Ο Αμερικανός πρόεδρος Θεόδωρος Ρούσβελτ αναγνώρισε κάποτε ότι: «Πίσω από την φαινομενική κυβέρνηση κάθεται θρονιασμένη μια αόρατη κυβέρνηση, που δεν οφείλει καμία υποταγή και δεν αναγνωρίζει καμία ευθύνη απέναντι στο λαό. Το να καταστρέψουμε αυτή την αόρατη κυβέρνηση [και] να αποτινάξουμε την ανίερη συμμαχία μεταξύ των διεφθαρμένων επιχειρήσεων και των διεφθαρμένων πολιτικών είναι το πρώτο καθήκον της πολιτικής σήμερα».[1]
Τα λόγια τούτα, που προφέρθηκαν πριν από 102 χρόνια από τον αρχηγό μιας μεγάλης παγκόσμιας δύναμης, μοιάζουν να βγαίνουν από τις σημερινές εφημερίδες αφού τίποτα δεν έχει αλλάξει εκτός από ονόματα και πρόσωπα. Διεφθαρμένοι υπουργοί που υποχρεώνονται σε παραίτηση και διεφθαρμένοι επιχειρηματίες που καταφέρνουν να μην καταδικάζονται, –μαζί με διεφθαρμένους κληρικούς που απειλούν να αποκαλύψουν μυστικά και είναι πρόθυμοι να καταγγείλουν την πατρίδα τους σε διεθνή δικαστήρια, αρκεί να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους– έχουν συμμαχήσει σε βάρος του ελληνικού λαού ή καλύτερα όλων των λαών του κόσμου, με αποκλειστικό μέλημά τους το στενό ατομικό και οικογενειακό όφελος.
Σ' αυτούς πλάι πιασμένοι χέρι-χέρι κινούνται τα νεοφανή "χρυσά παιδιά" (golden boys) ή όπως αλλιώς λέγονται, που καταφέρνουν να γδύνουν τις εθνικές οικονομίες από κάθε ικμάδα και ύστερα σπεύδουν οι πολιτικοί που βρίσκονται σε κυβερνητικές θέσεις, να καλύψουν με χρήματα του κράτους (δηλαδή του λαού) τις τρύπες που εκείνοι δημιούργησαν έτσι ώστε οι μεν πλούσιοι –από όποια παράταξη κι αν προέρχονται– να γίνονται πλουσιότεροι, οι δε φτωχοί φτωχότεροι.[2]
Οι μόνοι που δεν τιμωρούνται τελικά είναι όσοι καλύπτονται πίσω από τους ξεδιάντροπους νόμους «Περί ευθύνης Υπουργών» και τους παρόμοιους, που όλοι τους καταδικάζουν, όμως οι ίδιοι οι πολιτικοί τους θέσπισαν κι οι ίδιοι είναι απρόθυμοι να τους καταργήσουν.
***
«Πολιτικολογεί ο "ΤΥΧΙΚΟΣ";» ίσως ρωτήσει ο κακόβουλος αναγνώστης.
Οπωσδήποτε όχι.
Δεν μας ενδιαφέρει η πολιτική αλλά η αλήθεια της Βίβλου και ο Χριστός που εν προκειμένω έχει αποφανθεί πριν δυο χιλιάδες χρόνια λέγοντας: «Εξεύρετε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτά και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτά» (Ματθ. 20/κ/25).
Μερικοί νομίζουν ότι υπάρχει διαφορά από εκείνες τις ημέρες μέχρι σήμερα, όμως αυτό δεν είναι αληθινό. Οι ίδιοι σκοτεινοί "νόμοι" διέπουν τις πολιτικές υποθέσεις όσο υπάρχουν άνθρωποι: τα μεγάλα τζάκια (οικογενειοκρατία), το δίκαιο του ισχυρού, η συναλλαγή, η ραδιουργία και η εξαγορά συνειδήσεων. Έτσι εκλέγονταν οι βασιλείς των πόλεων της αρχαίας Ελλάδας, έτσι εκλέγονταν οι αυτοκράτορες της Ρώμης, έτσι εναλλάσσονταν οι αρχηγοί σε όλες τις μεγάλες και μικρές ανθρώπινες κοινωνίες. Αλλά οι καρδιές των ανθρώπων ήταν και είναι το ίδιο διεφθαρμένες, το ίδιο εγωκεντρικές, ιδιοτελείς και κακές.
Η μοναδική ίσως διαφορά σήμερα είναι ότι οι πολίτες πείθονται να "ψηφίσουν" με τα ίδια τους τα χέρια τους τυράννους που θα τους κατακυριεύουν και θα τους κατεξουσιάζουν, ελπίζοντας πάντα στην ποθυτή "αλλαγή" αλλά στα κόμματα εξουσίας –κι αν ακόμη αλλάζουν κάποτε τίτλο– στην πραγματικότητα είναι οι ίδιες οικογένειες κι οι ίδιοι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν ως οχήματα ή προκάλυψη για να συνεχίζουν την αφαίμαξη των εθνών και των λαών, αδιάφορο με πιο πολιτικό σύστημα έρχονται (καπιταλισμός, σοσιαλισμός, κομουνισμός, φιλελευθερισμός κ.ο.κ.).
αλλά τοις ήθεσιν καλώς οικείσθαι
τας πόλεις»
***
Αιώνες πριν από την εποχή του Χριστού, οι Εβραίοι θέλησαν να αποτινάξουν από πάνω τους τον "ζυγό" του Γιαχβέ. Πρώτα είπαν μέσα τους: «Ας διασπάσωμεν τους δεσμούς αυτών, και ας απορρίψωμεν αφ' ημών τας αλύσεις [του Θεού και του χριστού αυτού]» (Ψαλμ. 2/β/3). Ύστερα απαίτησαν δημόσια από τον Σαμουήλ, τον Κριτή που είχε ορίσει ανάμεσά τους ο Θεός: «Κατάστησον εις ημάς βασιλέα [ή πολίτευμα] διά να κρίνη ημάς, καθώς έχουσι πάντα τα έθνη» (Α~ Σαμ. 8/η/5).
Σε ανταπόκριση του πάνδημου αυτού αιτήματος, ο Θεός αποφάσισε να επιτρέψει στο λαό να ζήσουν σύμφωνα με την απόφασή τους, ζήτησε όμως από τον άνθρωπό Του να τους ενημερώσει και προειδοποιήσει για τις συνέπειες της επιλογής τους:
«Δείξον εις αυτούς τον τρόπον του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει επ' αυτούς. Και ελάλησεν ο Σαμουήλ πάντας τους λόγους του Κυρίου προς τον λαόν, τον ζητούντα παρ' αυτού βασιλέα· και είπεν, Ούτος θέλει είσθαι ο τρόπος του βασιλέως, όστις θέλει βασιλεύσει εφ' υμάς·
Τους υιούς υμών θέλει λαμβάνει και διορίζει εις εαυτόν, διά τας αμάξας αυτού και διά ιππείς αυτού και διά να προτρέχωσι των αμαξών αυτού. Και θέλει διορίζει εις εαυτόν χιλιάρχους και πεντηκοντάρχους· και εις το να εργάζωνται την γην αυτού και να θερίζωσι τον θερισμόν αυτού, και να κατασκευάζωσι τα πολεμικά αυτού σκεύη και την σκευήν των αμαξών αυτού.
Και τας θυγατέρας σας θέλει λαμβάνει διά μυρεψούς και μαγειρίσσας και αρτοποιούς· και τους αγρούς σας και τους αμπελώνάς σας και τους ελαιώνάς σας τους καλητέρους θέλει λάβει και δώσει εις τους δούλους αυτού.
Και το δέκατον των σπαρτών σας και των αμπελώνων σας θέλει λαμβάνει και δίδει εις τους ευνούχους αυτού και εις τους δούλους αυτού.
Και τους δούλους σας και τας δούλας σας και τους καλητέρους νέους σας και τους όνους σας θέλει λαμβάνει και διορίζει εις τας εργασίας αυτού.
Τα ποίμνιά σας θέλει δεκατίζει·
και σεις θέλετε είσθαι δούλοι αυτού.
Και θέλετε βοά εν εκείνη τη ημέρα ένεκα του βασιλέως σας, τον οποίον σεις εκλέξατε εις εαυτούς· αλλ' ο Κύριος δεν θέλει σας επακούσει εν εκείνη τη ημέρα» (εδ. 9-18).
Αλλά οι άνθρωποι ήταν αποφασισμένοι αμετάπειστα, γι' αυτό και δήλωσαν: «Ουχί· αλλά βασιλεύς θέλει είσθαι εφ' ημάς· διά να ήμεθα και ημείς ως πάντα τα έθνη· και να κρίνη ημάς ο βασιλεύς ημών και να εξέρχηται έμπροσθεν ημών και να μάχηται τας μάχας ημών» (εδ. 19-20).
Αντιπροσωπευτική για άλλη μια φορά ολόκληρης της ανθρωπότητας η πολιτεία του Ισραήλ. Ως "πειραματόζωο" της ιστορίας ο περιούσιος λαός, επαναλαμβάνει λάθη και εισπράττει συνέπειες με στόχο να διδαχτούν άλλοι λαοί, όμως κανείς δεν δίνει σημασία στα θεία μηνύματα και διδάγματα (Α~ Κορ. 10/ι/6,11).
Ποιοι βασιλιάδες πολέμησαν ποτέ "τις μάχες του λαού τους" είναι ένα ερώτημα που αξίζει να διερευνηθεί, επειδή, τουλάχιστον από όσο εμείς γνωρίζουμε, όλοι για το κουφάρι και για το σεντούκι τους νοιάζονται και οι λαοί δεν είναι παρά η αναλώσιμη ύλη που ξοδεύεται για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των κάθε μορφής αρχόντων.
Αυτό ο κόσμος το έχει καταλάβει από την αρχή, γι' αυτό και η ειρωνική φράση, «Άλλοι πολεμούν... κι άλλοι δοξάζονται...», όμως δεν έχει και τι άλλο να κάνει. Όπως οι δύστυχες οι πόρνες καταφεύγουν στους "προστάτες" τους –που στην πραγματικότητα είναι οι πρώτοι βιαστές και εκμεταλλευτές τους–, έτσι κι οι λαοί καταφεύγουν στα γραφεία των διαφόρων πολιτικών και πολιτευτών, υποτιμώντας και υποβιβάζοντας τους εαυτούς τους σαν "σκυλάκια" που γαβγίζουν και κουνούν δουλικά τις ουρές τους για να εξασφαλίσουν ένα κάποιο ρουσφετικό "κόκαλο".[3]
Και ύστερα έρχονται οι θρησκευτικοί ηγέτες, που λένε στους οπαδούς τους να διαλέγουν με σοφία και να ψηφίζουν με συνείδηση τους μελλοντικούς τους άρχοντες, όμως έντεχνα υποδεικνύουν και περνούν γραμμή στα ποίμνιά τους. (Κλασικό παράδειγμα οι Ευαγγελικοί των ΗΠΑ υπέρ των Ρεπουμπλικάνων). Αλλά δεν υπάρχει πιο ανόητο από αυτό!
Οι άνθρωποι που αποτελούν τα διάφορα εκκλησιάσματα συνήθως ανήκουν σε διάφορες τάξεις. Πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι και αγράμματοι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι... Είναι ποτέ δυνατόν ένας πλούσιος να ψηφίσει εκείνον που δηλώνει εξαρχής ότι θα τον φορολογήσει; Και είναι ποτέ δυνατόν ένας φτωχός να ψηφίσει εκείνο που δηλώνει εξαρχής ότι θα περικόψει τις κοινωνικές παροχές υπέρ των πλουσίων; Τα συμφέροντα είναι αντίθετα και οι ψήφοι εξίσου αντίθετες. Τι συμβαίνει, λοιπόν, με τις εκλογές; Οι πιστοί έχουν πλέον έναν ακόμη λόγο να διαιρούνται, αυτή τη φορά με οικονομικο-πολιτικά κριτήρια.
Με άλλα λόγια ο Σατανάς βρίσκει άλλη μια πόρτα για να υπεισέρχεται δηλητηριάζοντας τις σχέσεις των πιστών. Οποίο κατάντημα. |
___________________
[1] «Behind the ostensible government sits enthroned an invisible government owing no allegiance and acknowledging no responsibility to the people. To destroy this invisible government, to befoul the unholy alliance between corrupt business and corrupt politics is the first task of the statesmanship of the day.» (Theodore Roosevelt: «An Autobiography», Da Capo Press; New Edition, May 1985).
[2] «Όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν». Λαϊκή παροιμία.
[3] «Ο σκύλος όπου τρώει γαβγίζει». Λαϊκή παροιμία.
