Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Ο πόνος μέρος της ζωής μας
Στιγμιότυπα από την Κοιλάδα της Σκιάς του Θανάτου ( Χ )
Η μακροθυμία του Θεού!
Στα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα και τον αδελφό του. Εκείνος γλίτωσε επειδή ήταν 8χρονο αγόρι. Στα χρόνια της προσφυγιάς στην Αθήνα η θεία που τον περιμάζεψε άναψε μαγκάλι για να ζεσταθούν τη νύχτα. Το πρωί τους βρήκαν μισοπεθαμένους από το μονοξείδιο του άνθρακα, όμως γλίτωσαν.
Στο μέτωπο της Αλβανίας δεκάδες στρατιώτες σκοτώθηκαν και ακρωτηριάσθηκαν γύρω του, όμως εκείνος γλίτωσε μόνο με ένα διαμπερές τραύμα στην κνήμη που δεν του άφησε αναπηρία.
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής κι ενώ εργαζόταν για ένα κομμάτι ψωμί στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, οι Άγγλοι βομβάρδισαν το χώρο. Μια μεγάλη οβίδα έσκασε μόλις δέκα μέτρα από το σημείο που στεκόταν, περιέργως χωρίς να τον βλάψει καθόλου.
Όταν εργαζόταν στην εταιρεία που κατασκεύασε το σύστημα υπονόμων στις συνοικίες της Αθήνας, όγκοι χωμάτων καταπλάκωσαν και τραυμάτισαν το πόδι του αλλά όχι τον ίδιο.
Τα ξαναθυμήθηκε όλα και τα διηγήθηκε στο γιο του –και γράφοντα– λίγες εβδομάδες πριν φύγει από τη ζωή στα 92 του χρόνια, μαζί με την επισήμανση και εύλογη απορία: «Ποιος ήμουν εγώ που ο Θεός φύλαξε τόσες φορές τη ζωή μου!» Λίγες μέρες μετά αναφερόμενος στην ανάγκη του είπε: «Ο Βλέπων θα μας συγχωρέσει όλους», και έδειξε τον Ουρανό.
***
Περνάμε όλοι από την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου, αν και με διαφορετική συχνότητα. Η ζωή μας είναι εκτεθειμένη σε διαρκή κίνδυνο. Μια απροσεξία δική μας ή των άλλων... Ένα απρόβλεπτο γεγονός... Χιλιάδες κίνδυνοι από μικρόβια και μολύνσεις... Αυτοκίνητα και άλλα τεχνολογικά "θαύματα"... Το τσίμπημα μιας μέλισσας ή ένα λάθος φάρμακο... Πόσο αδύναμος είναι ο άνθρωπος...
Η Βίβλος βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: «Παραιτήθητε από ανθρώπου, του οποίου η πνοή είναι εις τους μυκτήρας αυτού^ διότι εις τι είναι άξιος λόγου;» (Ησ. 2/β/22). Μια πνοή που γρήγορα μπορεί να σβήσει^ μια πνοή που εύκολα διακόπτεται από μια γουλιά νερό που πήγε στραβά.
Και όμως εξακολουθούμε να ζούμε. Δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο εξακολουθούν να ζουν κάτω από τις πιο δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, σε περιβάλλοντα κατάλληλα ή ακατάλληλα, σε συνθήκες όμορφες ή άθλιες, με όρους ιδανικούς ή απίθανους...
Ποιος ορίζει τη ζωή μας; Ποιος τη δίνει και ποιος την παίρνει; Προβλήματα διαιώνια που φιλόσοφοι και απλοί άνθρωποι προσπαθούν καθημερινά να εξηγήσουν χωρίς να δίνουν την απάντηση.
Ας αναλογιστούμε: Πόσες φορές ο Θεός φύλαξε τη ζωή μας; Πόσες φορές μας έσωσε από τα λάθη μας; Πόσες φορές «μακροθυμεί εις ημάς, μη θέλων να απολεσθώσι τινές, αλλά πάντες να έλθωσιν εις μετάνοια» (Β~ Πέτρ. 3/γ/9).
Άραγε Τον ευγνωμονούμε; |
