Γυναίκες απέναντι στον καθρέφτη του θείου λόγου

 


Μόδα -

Ελευθερία ή Δουλεία;


Αν μου ζητούσαν να ζωγραφίσω μια εικόνα που έρχεται στο νου μου στο άκουσμα του μήνα Σεπτέμβρη, πριν από 40-50 χρόνια, να τι θα ζωγράφιζα: Ένα φρεσκοβαμμένο σχολικό κτίριο, τριγύρω μια αυλή με κούνιες, τσουλήθρες κ.ά. κι από τους γύρω δρόμους να ξεπροβάλλουν παιδάκια με μπλε ποδιές και άσπρα γιακαδάκια. Ή, αν προτιμάτε, ένα Γυμνάσιο όπου οι μαθήτριες κάνουν βόλτα στο προαύλιο με καλοραμμένες ποδιές και τα αγόρια είναι ντυμένα με κόσμια ρούχα και ...πηλίκια.

Ακούω, όμως, ήδη κάποιες διαμαρτυρίες. «Τι καταπίεση ήταν αυτή, να μη μπορούν να ντυθούν τα νιάτα "όπως γουστάρουν" και να είναι ντυμένα ομοιόμορφα σαν στρατιώτες ή φυλακισμένοι... Πού βρισκόμαστε; Στις χώρες του Ισλάμ με τη γυναικεία μαντίλα;» Ασφαλώς και δεν είμαστε στην Ανατολή, δεν συμφωνείτε όμως ότι ως κοινωνία χάσαμε το μέτρο, χάσαμε το απλό, το χαριτωμένο, το κόσμιο ντύσιμο;

Ας μεταφερθούμε σε μια σημερινή αίθουσα σχολείου, όπου ο καθηγητής σηκώνει έναν μαθητή και μια μαθήτρια να γράψουν κάτι στον πίνακα. Τι βλέπουμε; Ο νέος φοράει ένα ακριβό αλλά ξεσκισμένο και ξεθωριασμένο τζιν, ένα ξεκούμπωτο πουκάμισο, ίσως και κάποιο σκουλαρίκι στο ένα αφτί. Η κοπέλα φοράει μια φούστα, που περισσότερο για ζώνη θα ταίριαζε, και ένα μπλουζάκι που μάλλον γδύνει παρά ντύνει το κορμί της.

Αν και αυτή η θλιβερή εικόνα από κάποιους ονομάζεται απευλευθέρωση δεν είναι παρά φρικτά δεσμά. Δεσμά για τους γονείς που πρέπει να δουλεύουν σκληρά για να ικανοποιούν τις όποιες απαιτήσεις των παιδιών τους ώστε να είναι "in". Δεσμά για τα παιδιά που σύρονται πίσω από τις κατ' έτος προτάσεις των επί τω πλείστον ομοφυλόφιλων σχεδιαστών μόδας. Δεσμά στο ζυγό της σύγκρισης, που απαιτεί να αγοράζουν συνεχώς καινούργια ρούχα, ώστε να μην υστερήσουν απέναντι στον φίλο ή τη φίλη που ντύνεται σαν μανεκέν!

Ομως αυτά γίνονται στον κόσμο, αγαπητές φίλες, από ανθρώπους που δεν σέβονται τον Θεό^ που δεν βλέπουν την αξία στο πρόσωπο αλλά στο ρούχο και στη φίρμα^ ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την ουσία αλλά για τον αφρό...

Δυστυχώς, σ' αυτό το περιβάλλον και κλίμα είναι υποχρεωμένα να επιβιώσουν και τα παιδιά των πιστών του Χριστού. Πώς να φορέσουν το κόσμιο όταν ξέρουν εκ των προτέρων ότι θα τα δείχνουν με το δάχτυλο;

Και γιατί να μιλούμε για τα παιδιά, όταν εμείς οι γονείς –και ιδιαίτερα οι εργαζόμενες μητέρες– είμαστε δέσμιες στον ίδιο ζυγό για να γίνουμε "αποδεκτές" στο χώρο της εργασίας και στην αγορά; Όμως ο λόγος του Θεού μας προτρέπει: «Αι γυναίκες με στολήν σεμνήν, με αιδώ και σωφροσύνην να στολίζωσιν εαυτάς, ουχί με πλέγματα ή χρυσόν ή μαργαρίτας ή ενδυμασίαν πολυτελή, αλλά το οποίον πρέπει εις γυναίκας επαγγελλομένας θεοσέβειαν, με έργα αγαθά» (Α~ Τιμ. 2/β/9-10).

Μήπως όμως οι απαιτήσεις της μόδας μάς κάνουν πιο όμορφες κι ευπαρουσίαστες; Κάθε άλλο! Αντίθετα μας υποτιμούν και μας υποβιβάζουν εκεί που θέλει η αμαρτία, ως αντικείμενα και σκεύη ηδονής στα μάτια ανήθικων ανδρών.

 

 

Τα παραπάνω σκίτσα προέρχονται από μια ασεβή ιστοσελίδα του διαδικτύου, όπου κάποιου παίζουν "ντύνοντας" τον Ιησού.
Μήπως κι εμείς κάνουμε κάτι ανάλογο, με τα δικά μας ρούχα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε;
Επιτέλους, μέλη του σώματός Του δεν είμαστε;

 

 

Ηταν ο χριστιανισμός που ελευθέρωσε κι ανύψωσε τη γυναίκα, ενώ ο Σατανάς και τα όργανά του την γελοιοποιούν και την εκθέτουν και παλιά και σήμερα.

Ο απόστολος Πέτρος συμβουλεύει για εμάς τις γυναίκες: «Ο στολισμός ας ήναι ουχί ο εξωτερικός, ο του πλέγματος των τριχών και της περιθέσεως των χρυσίων ή της ενδύσεως των ιματίων, αλλ' ο κρυπτός άνθρωπος της καρδίας, κεκοσμημένος με την αφθαρσίαν του πράου και ησυχίου πνεύματος, το οποίον ενώπιον του Θεού είναι πολύτιμον» (Α~ Πέτρ. 3/γ/3-4). Αν νομίζετε ότι δεν υπήρχε μόδα και γούστο εκείνη την εποχή, κάνετε μεγάλο λάθος! Ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Και όμως ο θεόπνευστος απόστολος του Χριστού δεν μιλάει για μόδες και γούστα αλλά για εκείνο που είναι ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Αυτό, λοιπόν, δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ ο εξωτερικός στολισμός μας ούτε τα κοσμήματα και τα ρούχα που φοράμε, αλλά Ο ΚΡΥΠΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Ποιο δρόμο θα προτιμήσουμε φίλες και αδελφές μου; Η ευθύνη ανήκει πρώτιστα σ' εμάς. |


Σχετικό με τα παραπάνω είναι και το επόμενο κείμενο.

Θα χαρούμε να μάθουμε και τις δικές σας απόψεις.


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ