ΧΩΡΕΣ “ΝΕΕΣ” & “ΠΑΛΑΙΕΣ”
(Συνέχεια από προηγούμενο)
Εξακολουθεί ως αυτή τη στιγμή να παραμένει μυστήριο πώς θα εξελιχθεί τελικά η διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, με αφορμή το ποιος διαφεντεύει ή διαποιμένει τις μητροπόλεις της Βόρειας Ελλάδας. Το παράρτημα Εύβοιας του “Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ” στο μεταξύ εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τη διαμάχη Βαρθολομαίου και Χριστόδουλου, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής:
«[Η ουσία του προβλήματος μεταξύ των κ.κ. Βαρθολομαίου και Χριστόδουλου] βρίσκεται στις εγκρίσεις –υπάρχουσες ή αναμενόμενες– αιτήσεων πολλών Μητροπόλεων του Ελλαδικού χώρου στο Γ~ ΚΠΣ για την υλοποίηση επενδύσεων και έργων που έχουν σχέση με τον τουρισμό «πολλών αστέρων» (ξενοδοχεία, συνεδριακά κέντρα κλπ), τη διατήρηση της «Βυζαντινής» κληρονομιάς και την αναπαλαίωση και συντήρηση Ιερών Ναών, Μονών και άλλων κτισμάτων θρησκευτικού ενδιαφέροντος. Αυτό το ζεστό χρήμα των επιδοτήσεων έχουν υπ‘ όψη τους οι διαφωνούντες Ιεράρχες.
Ο μέσος πολίτης περιμένει από τους Ιεράρχες μια διαφορετική προσέγγιση για τα κοινωνικά προβλήματα. Προσέγγιση που θα βάζει ως προτεραιότητα την ανακούφιση των κοινωνικά ασθενέστερων στρωμάτων του πληθυσμού και την βοήθεια προς τους απόκληρους της κοινωνίας. Αυτοί δεν είναι λίγοι στην σύγχρονη Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Εύβοια, της ανεργίας και εγκατάλειψης. Οι προοδευτικοί πολίτες επιμένουν και δεν ξεχνούν το αίτημα του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος και της εφαρμογής της Συνταγματικής επιταγής της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας συνείδησης.»
Αλλά και ο κ. Δ. Κονταρίνης γράφει στο περιοδικό «Πατρίδες» του Καναδά:
“Παναγιότατε και θειώτατε εν Χριστώ τω Θεώ λείαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ, την Υμετέραν θειωτάτην Παναγιότητα εν Κυρίω κατασπαζόμενοι...” αρχίζει πάντοτε τις επιστολές του προς τον Πατριάρχη, ο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος.
“Φιλήματοι αγάπης εν Χριστώ τω Θεώ και Σωτήρι υμών, διατελούμεν” του απαντάει ο Βαρθολομαίος. Και διαβάζοντάς τα όλα αυτά ο αγαθός λαός μονολογεί. “Θεούλη μου. Τι αγάπη είναι αυτή που έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δύο.” Και φτύνει τον κόρφο του καλού-κακού.»
Για να καταλήξει όμως ως εξής:
«Εν πάσει περιπτώσει το παιγνίδι δεν πάει άλλο. Ρεζίλι έχουμε γίνει παγκοσμίως. Μας περιπαίζουν όλοι. Όχι πως οι υπόλοιποι είναι καλύτεροι. Τα χάλια τους τα αδιόρθωτα έχουν κι αυτοί. Σαν τα κοράκια περιμένουν να πεθάνει ο Πάπας για να πέσουν πάνω στο Βατικανό να αρπάξουν, να φάνε, να....Άντε να μην το πω.
Όμως πριν από τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν, οι δικοί μας θα τα βρούνε. Θα τους δούμε μπροστά στις κάμερες να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται και να ανταλλάσσουν λόγια κολακευτικά ο ένας για τον άλλον.
Κι εμείς θα τους βλέπουμε, θα τους θαυμάζουμε και θα σκεφτόμαστε. “Πως τα καταφέρνουνε κι όλα τα παιγνίδια τους τα φέρνουνε ισοπαλία;”»
Δεν σχολιάζουμε ακόμη. Προς το παρόν ενημερώνουμε και αναμένουμε.|
Γράψαμε και σχολιάσαμε στο προηγούμενο τεύχος για την ασυνέπεια των λόγων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστόδουλου σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των διαφόρων Εκκλησιών εντός και εκτός της Ελλάδος.
Άμεση επιβεβαίωση των λόγων μας προήλθε από την ανακοίνωση των πορισμάτων της ΙΕ~ Πανορθόδοξης Συνδιάσκεψης Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ι. Μητροπόλεων διά Θέματα Αιρέσεων και Παραθρησκείας, που έλαβε χώρα στον Αλίαρτο Βοιωτίας, από 21-23/10/2003, με θέμα "Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ" (Ιωάν. ιγ~ 35). Στο 8ο πόρισμα της εν λόγω συνάξεως αναφέρεται επί λέξει:
«8. Στην ποιμαντική μας διακονία δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όροι πού ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως για παράδειγμα ο όρος "Εκκλησία", δεν είναι ορθόν να χρησιμοποιούνται για χαρακτηρισμό των όποιων χριστιανικών ομολογιών και ομάδων.» (Η υπογράμμιση του «Τ»).
Σύμφωνα με τα παραπάνω, λοιπόν, είτε ο Αρχιεπίσκοπος έπραξε ατόπημα, αναφερόμενος στις άλλες “Εκκλησίες” της Ευρώπης είτε χρησιμοποίησε διπλή γλώσσα. Όποιο από τα δύο δεχθεί κανείς η εικόνα του δεν είναι η καλύτερη δυνατή.
Αλλά και ένα ακόμη σχόλιο χρειάζεται στο σημείο αυτό, αναφορικά με τον τίτλο του εν λόγω Συνεδρίου, που ήταν το λόγιον του Κυρίου "Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ". Όμως ο λόγος του Κυρίου δεν σταματάει εκεί αλλά συνεχίζει και διευκρινίζει ποιο είναι το γνώρισμα των μαθητών Του. Ολόκληρο το χωρίο έχει ως εξής: «εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστέ, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις». Αυτό το τελευταίο γιατί το έσβησαν οι διοργανωτές και συμμετέχοντες στο εν λόγω συνέδριο; Επειδή εκείνο που τους ενδιαφέρει δεν είναι η αγάπη, ή επειδή τα πρόσφατα γεγονότα της διαμάχης μεταξύ Αθηνών και Φαναρίου (αλλά και μεταξύ της Ιεραρχίας της Ελλαδικής Εκκλησίας) κάθε άλλο παρά αγάπη έχουν να δείξουν; |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ
