Ηταν πριν 25 χρόνια, μόλις είχαμε παντρευτεί και κάναμε το γαμήλιο ταξίδι μας. Είχαμε μείνει σ' ένα μικρό εξοχικό σπιτάκι, στην όχθη του ποταμού και, παρ' όλο που δεν είχαμε σπουδαία αποκτήματα, όλα ήταν τόσο ευτυχισμένα. Για μια στιγμή όμως ένα αίσθημα βαθιάς λύπης γέμισε την ψυχή μου. Είχα μόλις συνειδητοποιήσει πως θα έρθει μια μέρα που όλα αυτά θα τελειώσουν, καθώς ο θάνατος θα χώριζε την οικογένεια που μόλις είχαμε ξεκινήσει. Το σύννεφο αυτό πέρασε βέβαια πολύ γρήγορα, καθώς ευχαρίστησα τον Θεό που είχα ζωή, είχα μια θαυμάσια σύζυγο και είχα κάνει έναν ευλογημένο γάμο που μπορούσα ν' απολαμβάνω! Πόσο μεγάλη ήταν η χαρά μου!
Θυμάμαι όταν ήταν μικρή η πρώτη μας κόρη^ ήταν τόσο γλυκό παιδί που μας είχε τρελάνει^ ήταν το κοριτσάκι του μπαμπά. Τα μακριά ξανθά της μαλλιά, η γλυκιά φωνή κι οι χαριτωμένοι τρόποι της με έκαναν να νιώθω τόσο ευτυχισμένο που ήμουν πατέρας. Κάποια φορά, όμως, καθώς ταξιδεύαμε με το αυτοκίνητο κι εκείνη έψελνε (ήταν μόλις τεσσάρων ετών), για ένα δευτερόλεπτο η θλίψη ήρθε και πάλι μέσα μου... Κάποια μέρα θα μεγαλώσει και θα φύγει από κοντά μας, καθώς θ' ανοίξει το δικό της σπιτικό... Και πάλι το θλιβερό συναίσθημα έφυγε γρήγορα, καθώς ευχαρίστησα τον Κύριο που ήμουν μπαμπάς, που με αγαπούσαν η γυναίκα και τα παιδιά μου και που είχα τόση μεγάλη χαρά στη ζωή!
Μια άλλη φορά ήμουν με τη νεότερη κόρη μας (ήταν τότε δέκα ετών). Καθόμασταν στην όχθη του ποταμού και ψαρεύαμε. Είχε τελειώσει το σχολείο και είχε βγει βόλτα με τον μπαμπά. Όλη την ώρα με ρωτούσε χωρίς διακοπή. Θυμάμαι πόσο ενθουσιασμένος ήμουν. Αλλά για μια στιγμή ένιωσα πάλι εκείνη τη θλίψη: Κάποια μέρα, όταν μεγάλωνε, θα έφευγε κι αυτή από το σπίτι και θ' απέμενε σ' εμένα μόνο μια ανάμνηση από εκείνη την εκδρομή. Ευχαρίστησα τον Θεό για εκείνη τη μέρα, Τον ευχαρίστησα που περάσαμε ωραία και για τη χαρά που απολαύσαμε μαζί.
***
Τέτοιες στιγμές ήρθαν και έφυγαν πάρα πολλές στο κύλισμα του χρόνου μέχρι σήμερα. Στιγμές χαράς και απόλαυσης, αλλά και στιγμές σκιασμένες από σκέψεις μελαγχολικές για ό,τι καλό περνούσε από τη ζωή μου χωρίς επιστροφή.
Όπως φεύγουν τα χρόνια, όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι πόσο σύντομη είναι η ζωή και πόσο γρήγορα περνάει. Ταυτόχρονα, αναμνήσεις και συναισθήματα όπως αυτά που προανέφερα, έρχονται πίσω ξανά και ξανά, φέρνοντας νοσταλγία αλλά και μελαγχολία.
***
Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτή είναι η πραγματικότητα της ζωής. Έτσι την έχει καταντήσει η αμαρτία. Ξεκινάμε με δυναμισμό και όνειρα που προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε. Αλλά δεν γνωρίζουμε το μέλλον, κι αυτό συχνά φέρνει εκπλήξεις. Όπως σοφά σημειώνει ο Ιάκωβος «δεν εξεύρετε το μέλλον της αύριον^ διότι ποία είναι η ζωή σας; είναι τωόντι ατμός όστις φαίνεται προς ολίγον, και έπειτα αφανίζεται» (Ιακ. 4/δ/14).
Θλιβερή ανάμνηση από το παρελθόν είναι και η σκληρή ώρα του αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν πριν από εμάς από τούτη τη ζωή, θυμίζοντάς μας πως στο τέλος του δρόμου περιμένει κι εμάς ο τάφος. Εκεί που αποθέσαμε με σεβασμό αγαπητά πρόσωπα, εκεί κάποιοι άλλοι θα αποθέσουν το δικό μας σώμα όταν κι εμείς πορευθούμε «την οδόν πάσης της γης».
Ενώ όμως ο χρόνος κυλάει κι ενώ οι σκηνές της καθημερινότητας πράγματι εξαφανίζονται σαν καπνός, ο προορισμός μας δεν είναι αυτός. Ο άνθρωπος έχει προοπτική στα σχέδια του Θεού και μάλιστα προοπτική λαμπρή.
Έτσι, κάθε φορά που τούτη η ζωή μας φέρνει απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα, κι οι σκοτεινές της ώρες οδηγούν τη μνήμη να θυμάται το παρελθόν, είναι καλό ν' αλλάζουμε τον προσανατολισμό της σκέψης μας.
Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε το παρελθόν μας. Αυτό βοηθάει ν' αποφεύγουμε λάθη που κάναμε και να εκμεταλλευόμαστε καλύτερα το σήμερα. Επίσης χαρίζει την ευκαιρία να φέρνουμε στο νου την αγαθότητα του Θεού, όπως τη γευτήκαμε χτες και προχτές, και τονώνει την εμπιστοσύνη μας σ' Εκείνον που ήταν κοντά μας πιστός.
Παράλληλα είναι πολύτιμο να χαιρόμαστε και το παρόν. Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να βλέπουμε τις θαυμαστές επεμβάσεις του Κυρίου καθημερινά στη ζωή μας. Πόσες φορές δεν μιλάει στο πνεύμα μας! Πόσο συχνά δεν γεμίζει με ανέλπιστα αγαθά, υλικά και πνευματικά, την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή! Πόσο καλός είναι μαζί μας, καθώς παρακολουθεί το περπάτημά μας, ελέγχει τα λάθη μας και συγχωρεί τις αμαρτίες μας!
Ωφέλιμο, όμως, είναι να θυμόμαστε και το ΜΕΛΛΟΝ! Όχι βέβαια το μέλλον που δεν ζήσαμε, αλλά το μέλλον που μας περιμένει! Επειδή, αντίθετα από τον άνθρωπο που δεν έχει κοινωνία με τον Θεό και έχει τέλεια άγνοια για το αύριο, τα παιδιά του Θεού γνωρίζουμε πάρα πολλά για το μέλλον μας, και το γήινο και το αιώνιο. Ας θυμηθούμε εδώ μερικά:
| Ο Κύριος θα είναι μαζί μας σε όλες τις περιστάσεις. | «Εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28/κη/20). |
| Θα αναστήσει όλους τους νεκρούς. | «Πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού^ και θέλουσιν εξέλθει» (Ιωάν. 5/ε/28). |
| Οι πιστοί θα κληρονομήσουν την βασιλεία του Θεού. | «Εγώ ετοιμάζω εις εσάς βασιλείαν, ως ο Πατήρ μου ητοίμασεν εις εμέ» (Λουκ. 22/κβ/29). |
| Θα μας πάρει για να είμαστε πάντοτε κοντά Του. | <«Αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι, και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, διά να ήσθε και σεις όπου είμαι εγώ» (Ιωάν. 14/ιδ/3)./TD> |
| Θα γίνουμε όπως Εκείνος. | «Όταν φανερωθή, θέλομεν είσθαι όμοιοι με αυτόν^ διότι θέλομεν ιδεί αυτόν καθώς είναι» (Α' Ιωάν. 3/γ/2). |
| Η ευλογία του Θεού προορίζεται για τον πιστό. | «Εις τούτο προσεκλήθητε, διά να κληρονομήσητε ευλογίαν» (Α' Πέτρ. 3/γ/9) |
***
Κάθε φορά, λοιπόν, που αισθάνομαι θλιμμένος, ή όταν αντιμετωπίζω μεγάλα προβλήματα, θυμάμαι το μέλλον μου. Θυμάμαι τις υποσχέσεις του Κυρίου για το αύριο και την αιωνιότητα. Υποσχέσεις θαυμάσιες, κυρίως όμως, υποσχέσεις δικές Του, επειδή «Πιστός είναι εκείνος όστις σας καλεί, όστις και θέλει εκτελέσει» (Α' Θεσ. 5/ε/24)!
Όσο όμορφη κι αν είναι τούτη η ζωή που μας χαρίζει ο Θεός, κάποτε έρχεται το τέλος. Οι χριστιανοί έχουμε την υπόσχεση του Δημιουργού για αιώνια ζωή και έτσι η ύπαρξή μας έχει μέλλον. Όταν φτάσει στο τέρμα ο δρόμος αυτής της ζωής, με τα προβλήματα και τους πειρασμούς της -όταν όλα αυτά τελειώσουν- θα συνεχίσουμε να ζούμε.
Ο Κύριος μου έδωσε αυτή τη ζωή με τόσες πολλές χαρές και περιπέτειες. Όμως ύστερα, στην αιωνιότητα, θα συνεχίσω σε νέες εμπειρίες. Με το δώρο της αιώνιας ζωής -χάρη στον Ιησού Χριστό- θα μπω στη Βασιλεία Του, όπου υπάρχουν χαρές και δόξες απερίγραπτες, «Εκείνα τα οποία οφθαλμός δεν είδε, και ωτίον δεν ήκουσε, και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν, τα οποία ο Θεός ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν» (Α' Κορ. 2/β/9).
Με τον Χριστό η ζωή έχει μέλλον και μου αρέσει πολύ να θυμάμαι αυτό το μέλλον!
Από Συνεργάτη