Πολλές διακυμάνσεις πέρασε η Χριστιανική Εκκλησία στη μακραίωνη ιστορία της. Άλλοτε δοκίμασε σκληρούς και αιματηρούς διωγμούς, ημέρες ηρωικές και αξιοθαύμαστες για όλη την ανθρωπότητα. Άλλοτε τιμήθηκε με την παρουσία ανθρώπων αξιόλογων, πνευματικών φυσιογνωμιών που το πέρασμά τους άφησε ανεξίτηλη δόξα, καθώς και λειτουργών της ανθρώπινης ανάγκης, που άφησαν ανεκτίμητα παραδείγματα αξιοζήλευτα και αξιομίμητα.

Άλλοτε, όμως, βρέθηκε σφιχταγκαλιασμένη με την κοσμική εξουσία, εκλιπαρώντας βοήθεια από ανθρώπους διεστραμμένους, καιροσκόπους και εγωλάτρες, που δε δίστασαν να εκμεταλλευτούν την Εκκλησία για την επίτευξη των, όχι πάντοτε, καθαρών σκοπών τους, και στη συνέχεια την παραπέταξαν.

Ολα αυτά, ωστόσο, που αφορούν την Εκκλησία ως θεσμό, ενδιαφέρουν περισσότερο τους ιστορικούς -εκκλησιαστικούς και μη-, τους κοινωνιολόγους και άλλους ειδικούς επιστήμονες, που αντιμετωπίζουν την Χριστιανική Εκκλησία ως ένα "συμβάν" στην ανθρώπινη ιστορία, χωρίς να ενδιαφέρονται για το βάθος του χριστιανικού μηνύματος, που είναι υπερβατικό και αναφέρεται σε σφαίρες του υπερφυσικού.

Στην ουσία, όμως, η ζωή της Εκκλησίας είναι υπόθεση προσωπική και εσωτερική, που δε μπορεί και δεν έχει σχέση με τα εκάστοτε καθεστώτα, ούτε επηρεάζεται από τις ηγεσίες που επιβλήθηκαν -συνήθως με έξωθεν επιρροές- στους αιώνες που κύλησαν.

Η Εκκλησία του Χριστού είναι ζωντανός πνευματικός οργανισμός, με κεφαλή, με μέλη και ζωή που εκδηλώνεται όχι ανάλογα με τους διάφορους νόμους και καταστατικά που ανθρώπινοι μηχανισμοί επιλέγουν και επιβάλλουν, αλλά όπως το Πνεύμα οδηγεί!

Οι ευθύνες ή οι ευλογίες που προκύπτουν αφορούν τον κάθε άνθρωπο ατομικά και μόνο. Γι' αυτό και ως κατακλείδα της Καινής Διαθήκης γράφεται: «Όστις αδικεί, ας αδικήση έτι^ και όστις είναι μεμολυσμένος, ας μολυνθή έτι^ και ο δίκαιος ας γείνη έτι δίκαιος, και ο άγιος ας γείνη έτι άγιος» (Απ. 22/κβ/11). Είναι για τούτο που το περιοδικό αυτό επικεντρώνει την προσοχή του κυρίως στην ατομική ζωή του πιστού και στην ποιότητά της.

Παρ' όλα αυτά, ζώντας μέσα στον κόσμο, συμμετέχουμε κι εμείς σ' αυτό το γίγνεσθαι. Για τούτο και ο πιστός του Χριστού δε μπορεί να μείνει αδιάφορος απέναντι σε όσα συμβαίνουν, συγχαίροντας σε ό,τι καλό και λυπούμενος για ό,τι κακό και αρνητικό γίνεται, τόσο στον κοσμικό όσο και στον χριστεπώνυμο χώρο.

Η πρόσφατη αλλαγή στην ηγεσία της Ελλαδικής Εκκλησίας, ύστερα μάλιστα από την μακρόχρονη θητεία του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, αποτέλεσε γεγονός αξιοσημείωτο, που στάθηκε αφορμή για πολλή συζήτηση σε όλους τους κύκλους και τα μέσα, με αφορμή τις διαδικασίες που μεσολάβησαν, τη στάση της πολιτείας πριν και μετά την εκλογή, αλλά και, κυρίως, για την προσωπικότητα του νέου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.

Θα έλεγε κανείς, μάλιστα, πως ύστερα από την ουσιαστική απουσία της Εκκλησίας κατά τη θητεία του Σεραφείμ, πολλοί ήταν εκείνοι που δυσανασχέτησαν καθώς ο νέος Αρχιεπίσκοπος παρουσιάστηκε αποφασισμένος να λειτουργήσει ως ποιμένας που δεν ενδιαφέρεται να αρέσει στους κοσμικούς ηγέτες αλλά θέλει να έχει λόγο για τα πράγματα της ζωής. Δεν βλέπει δηλαδή την Εκκλησία ως ένα μουσειακό είδος, κατάλληλο μόνο για στολισμό των κρατικών τελετών, αλλά θεσμό ικανό να προσφέρει στον άνθρωπο και την κοινωνία.

Έχοντας πολλά καλά δείγματα από την προηγούμενη υπηρεσία του στην πόλη του Βόλου, ο κ. Χριστόδουλος ήρθε στην πρωτεύουσα πόλη γεννώντας ελπίδες για μια καλύτερη μέρα στη ζωή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ο λόγος που εκφώνησε κατά την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του το Σάββατο 9 Μαϊου 1998, είχε πολλά θετικά στοιχεία, με προεξέχουσα, κατά την εκτίμησή μας, την αναφορά στα μεγάλα προβλήματα της νεολαίας, κυριότατα, όμως, την ανάληψη της συλλογικής ευθύνης για ό,τι μέχρι σήμερα ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ! Είπε ο Αρχιεπίσκοπος:

«Παιδιά μου, σήμερα αυτός που σας μιλά παίρνει επάνω του την ευθύνη για τις απέναντί σας αμαρτίες όλης της γενηάς του και σας ζητά συγγνώμη. Θέλει όμως ταυτόχρονα να σας πη πως καμιά αμαρτία δική μας και καμιά αστοχία δική σας δεν μπορεί να σας κλείσει το δρόμο προς την καταξίωση.»

Μακάρι τούτη η "αλλαγή φρουράς" να γίνει και αλλαγή σελίδας, κυρίως δε νοοτροπίας, που θα βοηθήσει τον ελληνικό λαό να έρθει πιο κοντά στον Χριστό, πιο κοντά στο Ευαγγέλιο και την Εκκλησία. Τότε η χώρα μας θα δει πολλές περισσότερες ευλογίες και πολλές αληθινά ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ, από όσες μπορούν να τάζουν όλοι μαζί οι πολιτικοί κι οι επιστήμονες κι οι κάθε άλλου είδους "σωτήρες" που χρόνια τώρα, είτε με το κακό τους παράδειγμα, είτε υπηρετώντας άλλους "θεούς" και είδωλα, εμπόδισαν να αναπτυχθούν στον τόπο αυτό οι αρετές του Ευαγγελίου. Μακάρι ως άλλος Ιωνάς να προκαλέσει μετάνοια σ' αυτό το λαό, που τα εκατομμύριά του, δυστυχώς, «δεν διακρίνουσι την δεξιάν αυτών από της αριστεράς αυτών». Αμήν! Ο Θεός να το δώσει!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ