Συνέντευξη με την κ. Ούρζουλα Περιάλη, Ιεραπόστολο στην Τανζανία
Το μήνα που πέρασε είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε τους αγαπητούς αδελφούς Γιάννη και Ούρζουλα Περιάλη, που όπως είναι γνωστό στους περισσότερους, μαζί με τα τρία τους παιδιά, υπηρετούν στον ιεραποστολικό αγρό της Τανζανίας. Ο Γιάννης είναι γιατρός χειρουργός και η Ούρζουλα δασκάλα της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας. Με την ευκαιρία της σύντομης παραμονής τους στην Ελλάδα, ζητήσαμε από την αδελφή Ούρζουλα να μας πει λίγα λόγια για τις συνθήκες στην Αφρικανική ήπειρο και τον τρόπο που επηρεάζεται η δική τους ατομική και οικογενειακή ζωή. Παραθέτουμε στη συνέχεια τις κυριότερες από τις ερωταποκρίσεις που ανταλλάξαμε για ενημέρωση των αγαπητών αναγνωστριών μας (γιατί όχι και των αναγνωστών;). Πιστεύουμε πως τα στοιχεία αυτά θα είναι πολλαπλά χρήσιμα για καθένα που ενδιαφέρεται άμεσα για την ιεραποστολική κίνηση σαν χώρο προσευχής, γιατί όχι και δράσης.
Χάρτης και σημαία της Τανζανίας
Μαύρα και λευκά, όλα του Θεού παιδιά!
Οι Ντανιέλ και Όλιβερ Περιάλης παίζοντας με φίλους τους.."ΤΥΧΙΚΟΣ": Πέστε μας κάτι για τις διαφορές της ζωής στην Ευρώπη και την Αφρική.
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Οι άνθρωποι σ' ένα αφρικανικό χωριό ζουν με πολύ λιγότερα μέσα από εκείνα που οι περισσότεροι από μας νομίζουμε απαραίτητα. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ' αυτό που οι άνθρωποι νομίζουν ότι χρειάζονται και εκείνο που πραγματικά έχουν ανάγκη!
Κάτι εντελώς νέο για μας ήταν η μόνιμη αίσθηση εξάρτησης. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα από τα οποία εξαρτόμαστε και το αίσθημα αυτό μας είναι ιδιαίτερα έντονο. Για παράδειγμα εξαρτόμαστε από τη βροχή, την καλή σοδειά, από την ύπαρξη καθαρού νερού, από την γρήγορη παροχή ιατρικής βοήθειας, από μια γερή σκεπή -που ν' αντέχει στις καιρικές συνθήκες- και τόσα πολλά.
Οι άνθρωποι στην αγροτική Αφρική γνωρίζουν καλά πως αν δεν βρέξει αρκετά και στον κατάλληλο καιρό, σίγουρα θα πεινάσουν, ξέρουν επίσης πως αν σπάσουν οι δεσμοί της οικογένειας, αν δεν υπάρχουν πολλά παιδιά ή αν απομονωθούν από τους συγγενείς -κάτι που μπορεί να συμβεί εύκολα για θρησκευτικούς λόγους- δε θα τους συμπαρασταθεί κανείς (και δεν υπάρχουν εκεί κοινωνικές ασφάλειες) .
Ακόμα γνωρίζουν πως αν έρθουν και πάλι ακρίδες ή άλλα βλαβερά έντομα δε θα μαζέψουν αρκετά για να μπορούν να πληρώσουν τους φόρους τους και γι' αυτό ίσως φυλακιστούν.
Για μας τους Χριστιανούς είναι προνόμιο να ξέρουμε ότι ο Θεός γνωρίζει όλες μας τις ανάγκες. Οι άλλοι άνθρωποι όμως, που δεν έχουν αυτή την πίστη, οδηγούνται σε μόνιμους φόβους ή και σε πλήρη αδιαφορία. Όταν όμως δέχεσαι και απολαμβάνεις το κάθε τι σαν δώρο, η ζωή σου γεμίζει από ευγνωμοσύνη.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Πώς επηρεάζουν εσάς αυτές οι διαφορές;
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Οι πολιτιστικές, διαφορές μας, κάνουν ν' αναρωτιόμαστε τι θα έκανε ο Παύλος; ώστε να μπορεί να είναι Αφρικανός στους Αφρικανούς. Χρειαζόμαστε πολλή σοφία ώστε να μπορέσουμε να φέρουμε σ' αυτούς τους; ανθρώπους, όχι τον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά μόνο τον Λόγο του Θεού.
Ένα θέμα που προσωπικά με προβληματίζει έντονα είναι η φτώχεια και τα άλλα προβλήματα που μαστίζουν τις χώρες του τρίτου κόσμου. Κάθε δική μας; προσπάθεια να βοηθήσουμε σ' αυτή την κατεύθυνση μοιάζει "με σταγόνα που πέφτει πάνα> σε πυρωμένη πλάκα" -εξατμίζεται αμέσως-ιδιαίτερα όταν σκεφτείτε πως; το χάσμα ανάμεσα στις πλούσιες και φτωχές χώρες όλο και μεγαλώνει.
Αυτό μας γεμίζει θλίψη καθώς είναι τόσο άδικο και αντίθετο με το νόμο του Θεού για αγάπη και δικαιοσύνη.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Τι σκέφτεστε όταν μένετε μόνη;
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Εννοείτε όταν λείπει ο Γιάννης; Πρέπει να πω πως από την άποψη αυτή είμαι συχνά μόνη. Το να τον περιμένω να γυρίσει από το Νοσοκομείο είναι μέρος από την καθημερινή μου ζωή. ΛΑΛα, από άλλες απόψεις, σπάνια μένω μόνη έτσι που δεν έχω καιρό να σκεφτώ τη μοναξιά. Έχουμε πάρα πολλούς επισκέπτες· φίλους, άτομα που ζητούν κάποια δουλειά, που έχουν ανάγκη από ρούχα ή λίγο αλάτι ή απλά θέλουν να μας πουν κάτι. Ακόμα υπάρχουν πολλά παιδιά (μαύρα και λευκά) που γεμίζουν όλη τη ζωή και τις σκέψεις μας.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Σαν μητέρα, πώς βλέπετε το μεγάλωμα των παιδιών σας σ' ένα τόσο πρωτόγονο περιβάλλον; Τι σκέπτεστε για το μέλλον τους;
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Αν δεν ήξερα ότι τα παιδιά μας είναι στα χέρια του Θεού θα ήταν πολύ πιο δύσκολο ν' αποφασίσουμε να ιταμέ στη ζούγκλα. Ιδιαίτερα φοβόμουν ότι θα υπόφεραν από ελονοσία και άλλες επικίνδυνες τροπικές αρρώστιες. Όμως ο Θεός αφαίρεσε αυτό το φόβο και -αν και αρρωσταίνουμε κάπου-κάπου- νιώθουμε πραγματικά την προστασία του Θεού.
Η Mbesa είναι ένα όμορφο μέρος για τα παιδιά. Υπάρχει πολλή ελευθερία, έχουν πολλούς συνομήλικους για να παίζουν, πολλά δέντρα για να σκαρφαλώνουν καθώς και ζωάκια με τα οποία παίζουν και τους αρέσει να τα ταΐζουν. Προπαντός δεν υπάρχουν αυτοκίνητα και άλλα μηχανοκίνητα οχήματα. Νομίζω, λοιπόν, ότι από τη σκοπιά των παιδιών, πρόκειται για ιδεώδη τόπο.
Η αλλαγή στο νέο τρόπο ζωής είναι πολύ δυσκολότερη για τον ενήλικα παρά για τα παιδιά, ακόμα και όταν στερούνται για καιρό τους παππούδες και τους φίλους τους από την πατρίδα.
Εμείς στη Mbesa έχουμε το προνόμιο να υπάρχει ένα μικρό γερμανικό σχολείο, όπου μπορούν να φοιτήσουν τα παιδιά μας ως τα 72 χρόνια τους. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να είμαστε όλη η οικογένεια μαζί. Δε θα μας άρεσε η ιδέα να στείλουμε μόνα τα παιδιά στην Ευρώπη για σπουδές και ίσως χρειαστεί να μετακινηθούμε όταν ο Ντανιέλ πρέπει να πάει σε μεγαλύτερο σχολείο. Μέχρι τότε όμως υπάρχει πολύς καιρός για να το σκεφτόμαστε από τώρα.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Τι θα συμβουλεύατε τις αναγνώστριες μας;
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Εκείνο που διαπίστωσα είναι ότι, πέρα από τη μεγάλη αλλαγή που φέρνει η μετάβαση σε μια άλλη ήπειρο, ο τρόπος ζωής μας δεν έχει άλλαξε/ σημαντικά. Σαν Χριστιανοί πρέπει πάντοτε να ζούμε σαν ιεραπόστολοι. Η Βίβλος δίνει πολλές συμβουλές πάνω σ' αυτό. Η αγάπη για τον πλησίον, το να μοιράζεσαι το χρόνο, τα χρήματα, το σπίτι σου και τη ζωή σου με τους άλλους, είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής του αληθινού Χριστιανού. Και ύστερα μπορούμε να τους πούμε γιατί τους αγαπούμε. Να τους μιλήσουμε για τον Χριστό και τη σωτηρία Του επειδή, διαφορετικά, οι άνθρωποι είναι χαμένοι είτε ζουν στην Αφρική είτε στην Ευρώπη.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Θα μπορούσε κανείς να βοηθήσει τη διακονία σας με πρακτικό τρόπο;
κ. ΠΕΡΙΑΛΗ: Η προσευχή μπορεί να μετακινεί βουνά. Έχουμε λόγους να υποστηρίζουμε αυτή την αλήθεια και όταν γνωρίζουμε πως προσεύχεστε για μας, αυτό είναι μεγάλη βοήθεια στην καθημερινή μας ζωή.
Επίσης είναι πολύ σπουδαίο για τον ιεραπόστολο να γνωρίζει ότι εκείνοι που τον απέστηλαν δεν τον έχουν ξεχάσει. Έτσι με χαρά θα λαβαίναμε κάποιο μικρό δείγμα της αγάπης σας από καιρό σε καιρό: μια φωτογραφία, ένα γράμμα με νέα σας, ένα ενδιαφέρον άρθρο από τον Τύπο ή κάτι παρόμοιο.
Ίσως κάποιος σκέφτονταν το ενδεχόμενο να βοηθήσει οικονομικά την Ιεραποστολή μας ή ακόμα και να έρχονταν ο ίδιος στην Αφρική -- αν ο Κύριος τον καλεί. Όμως η προσευχή έρχεται πρώτη, μπορεί να γίνεται από τον καθένα και είναι η σπουδαιότερη.
"ΤΥΧΙΚΟΣ": Ευχαριστούμε για τις απαντήσεις σας και ελπίζουμε πως τούτη η συζήτηση κάτι καλό θ' αποδώσει τόσο για τις αναγνώστριές μας όσο και για σας -αν πράγματι μεγαλώσει ο κύκλος εκείνων που θα προσεύχονται για τη διακονία σας- κάτι που ολόκαρδα το ευχόμαστε.
Ύστερα από αρκετά χρόνια στη Mbeza, η οικογέναι Περιάλη μετακόμισε στο Moshi από όπου και η παραπάνω φωτογραφία όπου ο Δρ Γιάννης Περιάλης (δεξιά) φωτογραφίζεται στη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης.
