Γ~ ΜΕΡΟΣ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)
Προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο των "μεταναστών" χριστιανών, ως εδώ μιλήσαμε για τα άτομα αυτά, που δεν πηγαίνουν στην εκκλησία της γειτονιάς τους, μα κάπου αλλού, επειδή:
α/ διάφορα σαρκικά αίτια τους ωθούν προς αυτό, ή
β/ ο τρόπος λειτουργίας της τοπικής σύναξης δεν είναι σύμφωνος με τα πρότυπα της Καινής Διαθήκης (ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν διαφαίνονται προοπτικές διόρθωσης).
Καθώς παρουσιάζουμε τούτες τις σκέψεις μας είναι, ελπίζουμε, σαφής η πρόθεση μας, όχι να κρίνουμε το διπλανό μας αλλά, αντίθετα, να βοηθήσουμε στη σωστή διάγνωση του φαινομένου και των αιτίων που το προκαλούν και το συντηρούν, προκειμένου καθένας αναγνώστης, μόνος του, να βλέπει σωστά τι ακριβώς συμβαίνει στον εαυτό του και στο περιβάλλον του, ώστε να σταθμίζουμε τις κινήσεις μας και να κατευθύνουμε τα βήματα μας, πάντα στο σωστό δρόμο.
Στη συνέχεια ασχολούμαστε με τον τρίτο παράγοντα του προβλήματος, δηλαδή τις εκκλησίες που υποδέχονται τους "μετανάστες" χριστιανούς.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με δυο ή τρεις περιπτώσεις. Έτσι διακρίνουμε εκείνες τις συνάξεις που από ενδιαφέρον και αγάπη για όλους --πολύ περισσότερο προς τους "οικείους της πίστεως" (Εφ. 6/10)-- πρόθυμα παρέχουν "άσυλο" σε κάθε πιστό που ζητά τη φιλοξενία τους.
Στην περίπτωση αυτή βέβαια γίνεται --έτσι πρέπει τουλάχιστον-- έρευνα να διαπιστωθεί ποια είναι τα αληθινά αίτια που ανάγκασαν τον αδελφό να εγκαταλείψει την εκκλησία της περιοχής του. Αν, δηλαδή, πρόκειται για αίτια σαρκικά, όπως αυτά που παρουσιάσαμε στο πρώτο άρθρο μας ή αίτια πνευματικά, παρόμοια μ' εκείνα που συζητήσαμε στο προηγούμενο άρθρο αυτής της μελέτης. Στην τελευταία περίπτωση, μάλιστα, θα μπορούσαν ακόμα να προστεθούν και οι περιπτώσεις εκείνες ανθρώπων/προβάτων της ποίμνης του Χριστού, "κακοποιημένων" από ανάξιους ποιμένες.
Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται το παραπάνω, --ποιμένες να κακοποιούν τα πρόβατα-- ωστόσο και συμβαίνει και από το λόγο του θεού αναφέρεται. Συγκεκριμένα στο 34ο κεφάλαιο του προφήτη Ιεζεκιήλ γίνεται λόγος ακριβώς για ποιμένες οι οποίοι "εν βία και εν σκληρότητι δεσπόζουν επ' αυτά" (εδ. 4) --καλό θα ήταν να μελετούσατε ολόκληρο το σημαντικό αυτό κεφάλαιο-- για να συμπληρώσει παρακάτω "δεν θέλουσι πλέον βόσκει εαυτούς οι ποιμένες, διότι θέλω ελευθερώσει εκ του στόματος αυτών τα πρόβατα μου και δεν θέλουσιν είσθαι κατάβρωμα εις αυτούς." (εδ. 10). Βέβαια τα παραπάνω λόγια αναφέρονται για το λαό Ισραήλ όμως η ισχύς τους αφορά αναμφισβήτητα και την Εκκλησία του θεού, τον πνευματικό Ισραήλ!
Δεν αποκλείεται, λοιπόν, να υπάρχουν σοβαρές αιτίες πνευματικής επιβίωσης, που εξαναγκάζουν κάποιους Χριστιανούς να "μεταναστεύσουν". Δεν αποκλείεται επίσης να πρόκειται και για άτομα "δεδιωγμένα ένεκεν δικαιοσύνης" (Ματθ. 5/10) πρόσωπα, δηλαδή, που διώχθηκαν ή αναγκάστηκαν ν' απομακρυνθούν από την εκκλησία της περιοχής τους ακριβώς επειδή θέλησαν να ζήσουν ακριβώς σύμφωνα με τις εντολές του Αρχιποιμένα Χριστού, πράγμα που ενόχλησε τους υπεύθυνους της εκκλησίας εκείνης, που ήταν συνηθισμένοι σε μια περισσότερο "βολική" κατάσταση ενώ η συνέπεια των εν λόγω πιστών τους "δημιουργούσε προβλήματα".
Αν στις μέρες των Αποστόλων υπήρξαν "φιλοπρωτεύοντες" όπως ο Διοτρεφής, που έφτασε στο σημείο να μη δέχεται στην εκκλησία του ούτε τους ίδιους τους Απόστολους του Χριστού, γιατί να μην υπάρχουν--και δυστυχώς υπάρχουν--και σήμερα σύγχρονοι φιλοπρωτεύοντες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φροντίζουν να διώχνουν από τα πόδια τους καθέναν που ποθεί και επιμένει να ζει μια καθαρή και συνεπή πνευματική ζωή
***
Η σωστή εκκλησία, λοιπόν, θα φροντίσει να μάθει τα αίτια που οδήγησαν στην αποσκίρτηση τον ή τους αδελφούς. Αν βεβαιωθεί ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι που δικαιολογούν αυτή τη στάση, ασφαλώς και θα ανοίξει την αγκαλιά της να δεχτεί τους παθόντες, σαν μέλη του σώματος του Χριστού. Ίσως, μάλιστα, αναρωτηθεί και το ποιες θα πρέπει να είναι πλέον οι δικές της σχέσεις με την εκκλησιαστική ομάδα που έδειξε μια τόσο αντιχριστιανική συμπεριφορά.
Αν όμως διαπιστωθούν σαρκικά ελατήρια και εκκρεμότητες, τότε θα πρέπει να τονιστεί στο "μετανάστη" αδελφό ότι βρίσκεται σε αταξία, να του υποδειχτεί το λάθος του και να του γίνουν οι κατάλληλες νουθεσίες και συστάσεις ώστε να επιστρέψει στην αδελφότητα από την οποία προέρχεται, φροντίζοντας ακόμα να ζητήσει συγνώμη, να συμφιλιωθεί και να κάνει αποκατάσταση σε όσους έβλαψε με τη στάση του αυτή.
Από τα παραπάνω θα βγει καλό τόσο στον άτακτο πιστό, αφού τον βοηθούν ν' αποκατασταθεί μπροστά στον θεό και τους αδελφούς· παράλληλα δε θα προστατεύουν και την άλλη εκκλησία από τον κίνδυνο να δεχτεί μέσα στους κόλπους της την μολυσματική επαφή με τον άτακτο αδελφό. Και λέμε μολυσματική επαφή επειδή η συναναστροφή με "ατάκτως περιπατούντας" εγκυμονεί τον κίνδυνο να διαδοθεί και στους υπόλοιπους η φοβερή αρρώστια που κτυπά επικίνδυνα τα πνευματικά πρόβατα του θεού και λέγεται "ρίζα πικρίας". (Εβρ. 12/15).
Κάθε πιστός που εγκαταλείπει την εκκλησία της περιοχής του από σαρκικά αίτια και περιφέρεται από δω κι από κει, δεν είναι τίποτα άλλο παρά φορέας και μεταδότης της πικρής αρρώστιας που φωλιάζει στην καρδιά του.
Ύστερα από τα παραπάνω ποιοι αληθινοί ποιμένες --που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του Αρχιποιμένα Χριστού-- θα δέχονταν ανάμεσα τους έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο;
Είναι ελάχιστη υποχρέωση των ανθρώπων εκείνων που έχουν την ύψιστη ευθύνη, σαν πρεσβύτεροι/ποιμένες, να επισκοπούν στο ποίμνιο του Χριστού, εκείνων που οι Γραφές μας πληροφορούν ότι θα δώσουν λόγο για τις ψυχές και των υπόλοιπων αδελφών (Εβρ. 13/17), να φροντίσουν να μάθουν τι οδήγησε στη δική τους συντροφιά κάθε νεοφερμένο αδελφό ή αδελφή. Στην Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος και για "συστατικές επιστολές" (Πρ. 18/27, Β' Κορ. 3/1) αλλά αυτές φαίνεται ότι ξεχάστηκαν εντελώς από πολλούς, μαζί με τόσα άλλα "ασήμαντα πράγματα" που όμως προβλέπονται από το λόγο του θεού.
***
Αλλά υπάρχει και μια άλλη περίπτωση. Πρόκειται για την πιο χαρακτηριστική μα, δυστυχώς, και την πιο διαδομένη. Εδώ κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα αίτια. Κανείς δεν προσπαθεί να βρει το γιατί, ούτε να βοηθήσει τον αδελφό σε περίπτωση που βαδίζει άτακτα. Βέβαια στη βιτρίνα παρουσιάζεται μια υπερβολική δόση "αγάπης" τόση που όλα τα συγχωρεί και όλα τα καταπίνει. Στο βάθος όμως τα κίνητρα είναι διαφορετικά. Εκείνο που κυρίως μετρά είναι η αριθμητική. Γινόμαστε περισσότεροι, μα ζεύουμε και περισσότερα χρήματα.
Μ' άλλα λόγια το κύριο μέλημα τους είναι να γίνουν πολλοί, πιο πολλοί από τους άλλους. Να έχουν μεγάλα ακροατήρια, να τους κοιτάζουν πολλά μάτια. Να τους ακούν πολλά αυτιά. Παραπέρα τίποτα. Τι γίνεται στην ατομική ζωή των μελών; Τι κρύβεται στις καρδιές τους; Τι κλίμα επικρατεί στις σχέσεις τους; Καμιά φροντίδα για όλα αυτά! Αρκεί να έρχονται οι άνθρωποι πίσω μας όπως κι αν έρχονται!
Βέβαια με τον τρόπο αυτό στενεύουν οι χώροι, δεν επαρκούν οι αίθουσες, ακόμα και όταν προσθέτουν καρέκλες, όπως στα τουριστικά λεωφορεία για τους υπεράριθμους. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που γίναμε πολλοί.
***
Τι λοιπόν θα απαντήσουμε στο ερώτημα μας: Τις πταίει; Μα, βασικά, η απομάκρυνση από τις αρχές της Αγίας Γραφής. Η οργάνωση "εκκλησιών" σύμφωνα με άλλα συστήματα, εξωβιβλικά, που μοιάζουν περισσότερο με ανθρώπινες οργανώσεις ή επιχειρήσεις με εταιρική, προσωπική ή και οικογενειακή μορφή, είχαν σαν αποτέλεσμα την εξασθένιση --στον ένα ή τον άλλο βαθμό-- αυτού που λέμε ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Όταν ο πιστός δεν αντιμετωπίζεται σαν μέλος του αυτού σώματος, σύνδουλος και αδελφός αλλά, αντίθετα, σαν οπαδός, ψηφοφόρος και συνδρομητής, πως να ζήσει το ευαίσθητο άνθος της αδελφικής κοινωνίας και αγάπης, η οποία "...συσφίγγει ημάς";
Όταν όλες οι προσπάθειες γίνονται για να προβληθεί το όνομα μας ή η φίρμα των δραστηριοτήτων μας και η σφραγίδα μας· όταν υπάρχει ένταση ανάμεσα στον Βορρά και το Νότο, την Πρωτεύουσα και την Επαρχία, όταν οι δικές μας πρωτοβουλίες, εκδηλώσεις, εκδόσεις κ.λπ. είναι καλύτερες και ανταγωνιστικές των άλλων πώς οι πιστοί να λειτουργούν "εκκλησιαστικά". Μάλλον σαν πελάτες λειτουργούν, που γυρίζουν στα διάφορα καταστήματα και διαλέγουν εκείνο που "τους ταιριάζει καλύτερα". Οποίο χάλι!...
Ο τίτλος μας ρωτάει "Τις πταίει;" Ας μην επεκτείνουμε την ερευνά μας σε τόπους μακρινούς και χρόνους περασμένους. Ας δούμε το θέμα αρχίζοντας από τη δική μας καρδιά και από το δικό μας χώρο. Έτσι,
Αν είσαι ποιμένας/πρεσβύτερος εξέτασες ποτέ την προέλευση των μελών της εκκλησίας που διακονείς;
Αν είσαι πιστός αναρωτήθηκες τι και γιατί σε οδήγησε στην εκκλησία που συναθροίζεσαι τώρα; Μήπως έφυγες από κάπου αφήνοντας πίσω σου λογαριασμούς ατακτοποίητους νομίζοντας πως θα τα καλύψει η λήθη και ο χρόνος;
Αν είσαι απ' αυτούς που ενδιαφέρονται για ακροατήρια και οπαδούς, αυτούς που "γκρεμίζουν τις αποθήκες τους και χτίζουν νέες" μήπως κρατάς θέση και αρμοδιότητες που δεν σου ανήκουν; Μήπως, τελικά, ιδιοποιείσαι τη δόξα του Αρχιποιμένα Χριστού και αντί να υπηρετείς το ποίμνιο Του "βόσκεις τον εαυτό σου";
Ασφαλώς κάποια μέρα θα μαθευτεί με σιγουριά και δικαιοκρισία και ποιος φταίει και γιατί. Τότε όμως θα είναι αργά για επανόρθωση. Ας ελέγξουμε τους δρόμους μας ΤΩΡΑ και, αν χρειάζεται, ας λύσουμε τους δεσμούς της κακίας (Ησ. 58/6). Είναι εύκολο, και υπερβολικά συνηθισμένο, να καλούμε τους απίστους να μετανοήσουν ΤΩΡΑ. Ίσως είναι ώρα ν' ακούσουμε κι εμείς "οι πιστοί" το Ίδιο μήνυμα: "ΜΕΤΑΝΟΗΣΤΕ ΚΑΙ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΤΕ ΤΩΡΑ!"