Από τη θρησκευτική εφημερίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ", της 21 Νοεμβρίου 1986, αναδημοσιεύουμε στη φωτογραφία, σημείωμα σχετικό με τη γιορτή των "Εισοδίων της Θεοτόκου". Όπως διαβάζετε στη δεύτερη παράγραφο η εν λόγω "μεγάλη θεομητορική εορτή" στηρίζεται εξολοκλήρου σε μια υπόθεση που παρουσιάζεται στο "κατά Ιάκωβον" ΑΠΟΚΡΥΦΟ ευαγγέλιο.
|
Ολόκληρο το κείμενο του ψευδούς "ευαγγελίου" του Ιακώβου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ μαζί με ενδιαφέροντα διαφωτιστικά σχόλια |
" Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας εορτάζει σήμερον τα Εισόδια της Θεοτόκου, μεγάλην θεομητορική^ έορτήν.Η υπόθεσις είναι ειλημμένη εκ του αποκρύφου κατά Ιάκωβον Ευαγγελίου.
Κατ' αυτήν οι γονείς της Θεοτόκου Ιωακείμ και Άννα προσέφεραν εις τον ναόν την τριετή κόρην των "ως τριετίζουσαν δάμαλιν".
Ο αρχιερεύς Ζαχαρίας κατά θείαν αποκάλυψιν εισήγαγεν αυτήν εις το Ιερόν άδυτον του Ναού, εις τα αγία των αγίων, εις το όποιον μόνον ο αρχιερεύς εισήρχετο άπαξ του ενιαυτού.
Εκεί επί 12ετίαν παρέμεινεν η Παρθένος, κομίζοντος αυτή προς συντήρησιν τροφήν Αγγέλου, εξήλθε δε, ίνα υπηρέτηση εις το έργον της θείας οικονομίας προς λύτρωσιν του ανθρωπίνου γένους διά της ενανθρωπίσεως και εξ αυτής γεννήσεως του Θεού Λόγου."
"ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ", 21 Νοεμβρίου 1986
Και μόνο από την ομολογία ότι "H υπόθεσις είναι ειλημμένη εκ του αποκρύφου κατά Ιάκωβον Ευαγγελίου", που δέχεται και η εν λόγω εφημερίδα, καταλαβαίνει κανείς ότι η ιστορία είναι ΨΕΥΤΙΚΗ.
Τα απόκρυφα ευαγγέλια, όπως είναι γνωστό και από όλους παραδεκτό, είναι βιβλία ΨΕΥΤΙΚΑ, γεμάτα από πλάνες, αιρέσεις και του κόσμου τις ανοησίες. (Βλ. Μπαλάνου "Πατέρες & Συγγραφείς της Αρχαίας Εκκλησίας", έκδ. Αποστολικής Διακονίας σ. 22).
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να έγιναν όλα αυτά που λέει το παραμύθι, δηλαδή να έβαλαν την 3χρονη Κεχαριτωμένη Παρθένο Μαρία στα Άγια των Αγίων, εκεί που ΜΟΝΟ Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ μπορούσε να παρασταθεί ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ (πράγμα που παραδέχεται και ο συντάκτης του σημειώματος στην τρίτη παράγραφο).
Μα, αν αυτά ήταν αληθινά, δε θα 'πρεπε να λέγονται "Εισόδια" μα "ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ" ή και "ΔΥΣΟΔΙΑ", από τη δυσωδία της αμαρτίας και ανοησίας που αποπνέουν.
Μ' άλλα λόγια, σύμφωνα με το "κατά Ιάκωβον" απόκρυφο "ευαγγέλιο" η Παρθένος Μαρία μπήκε και έμεινε για χρόνια εκεί που ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ -κατά την ενανθρώπηση Του- δεν μπήκε, τηρώντας πιστά το Νόμο του Θεού σαν δίκαιος Ιουδαίος. Και είναι δυνατό να πιστέψει κανείς πως όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν στη ζωή της Παρθένου και μάλιστα "ίνα υπηρέτηση εις το έργον της θείας οικονομίας προς λύτρωσιν του ανθρωπίνου γένους"
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την ευπιστία των ανθρώπων ή την μωρία που προκαλεί η απομάκρυνση από τις αιώνιες αλήθειες της Αγίας Γραφής. Μα και μόνο να το σκεφτεί κανείς, γίνεται βλάσφημος εις βάρος της Παρθένου, επειδή, -εάν είχαν συμβεί όλα αυτά- θα την καθιστούσαν μεγάλη αμαρτωλή και εντελώς ακατάλληλη για το σπουδαίο ρόλο που της επιφύλαξε ο Θεός.
Όταν αυτά είναι δεδομένα και από όλους παραδεκτά, απορεί κανείς πώς, με τόσες πανεπιστημιακές θεολογικές σχολές και άλλα ιδρύματα, εξακολουθούν οι άνθρωποι να τιμούν ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ που προέρχονται από ΑΠΟΚΡΥΦΑ "ευαγγέλια".
Να πλανάται κανείς από άγνοια είναι, ως ένα βαθμό, δικαιολογημένο. Να γνωρίζει όμως την πλάνη και ωστόσο να επιμένει σ' αυτήν, όχι μόνο είναι αδικαιολόγητο μα προεξοφλεί τη δίκαιη μισθαποδοσία που περιμένει αυτού του είδους τους "ευσεβείς".
Όμως, όλα τούτα τα παραμύθια έχουν και ένα καλό αποτέλεσμα. Με το σκοτάδι, το ψέμα και την ανοησία που τα διακρίνει, από μόνα τους γίνονται μάρτυρες ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ και την αξιοπιστία της ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ όπου βρίσκονται αποθησαυρισμένες όλες οι αλήθειες και παραδόσεις που μας χρειάζονται για μια γνήσια Χριστιανική ζωή.
Μακάρι να εκτιμήσουμε όπως πρέπει το αιώνιο αυτό βιβλίο του λόγου του Θεού ώστε να είναι κτήμα μας και στη βιβλιοθήκη μας, μα κυρίως στη ζωή μας.
______________
(*) Η εικονογράφιση είναι από το παρεκκλήσιο Αγίου Λουκά, του "Ιπποκράτειου" Νοσοκομείου Αθηνών.
Ενημέρωση 11-12-2010
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010) Σελίς 6η
Στην εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" (26-11-2010) δημοσιεύθηκε το παρακάτω άρθρο που επιβεβαιώνει το ΧΑΟΣ και το ΣΚΟΤΟΣ μέσα στα οποία τούτη η εορτή και η "ιστορία" της διαμορφώθηκαν και επιβλήθηκαν ως δήθεν "χριστιανική" υπόθεση.
ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, Η ΘΕΣΠΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΥΤΗΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
Του Άρχιμ. Νεκταρίου Ζιόμπολα
Εις τας Θεομητορικάς εορτάς περιλαμβάνεται και η των Εισοδίων της Παρθένου εις τον υπάρχοντα τότε Ναόν του Σολομώντος. Χρονολογικά είναι η τελευταία θεσπισθείσα εορτή της Πανάγνου.
Ό πυρήνας αυτής προέρχεται εκ των λεγομένων Αποκρύφων Ευαγγελίων, και συγκεκριμένως εκ του Πρωτευαγγελίου του Ιακώβου του αδελφοθέου. Σ' αυτό γίνεται λόγος διά το ευσεβές ζεύγος Ιωακείμ και "ννα, όπου παρέμεινε άτεκνο παρά τας δεήσεις εις τον Θεό διά απόκτησιν τέκνου. Τέλος σε προχωρημένην ηλικίαν αμφοτέρων δι' αγγέλου ανήγγειλε ο Θεός την εκπλήρωσιν του διακαούς πόθου των. Πάραυτα και μετά χαράς η Άννα υπεσχέθη να το αφιερώση εις τον Θεόν.
Αφού συνέβη η γέννησις, πλήρης χαράς η Άννα ανέθρεψε την κόρην Μαρίαν με υπέρμετρον ενδιαφέρον.
Εδώ πριν προχωρήσουμε ευκαιρία να τονισθή τούτο.
Γεννάται ένα ερώτημα. Πώς ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο όντως ιστορικός της Κ. Διαθήκης, ενώ διά τον Ιωάννην τον Πρόδρομον κατέγραψε λεπτομερείας το πώς προήλθε, ποιοι οι γονείς του και δι' αυτού του όλου γεγονότος αρχίζει την περιγραφήν του, ενώ παραλείπει τούς γονείς και την προέλευσιν της Παρθένου Μαρίας πού χρονικά προηγήθηκε, και πηγαίνει απευθείας εις τον Εύαγγελισμόν της. Μάλιστα ενώ τις πληροφορίες διά τον Ιωάννην και τούς γονείς του τις έχει από τρίτα πρόσωπα, διά τούς γονείς και την ιδίαν την Παρθένον, ως προς την γέννησίν της, τα εισόδια εις τον Ιερόν Ναόν ουδέν αναφέρει, ενώ τα όσα γραφόμενά του διά Γέννησιν Χριστού, Φάτνη, αγγελοφάνειαν, Υπαπαντήν κ.λπ. στοιχεία ως και άλλα, τα έχει ο Ευαγγελιστής Λουκάς από την ιδίαν, αποσιωπά την προέλευσίν της.
Ενώ η παράλειψις είναι τόσο βασική εκ μέρους του Εύαγγελιστοϋ Λουκά, το ερώτημα παραμένει. Ταυτόχρονα προβάλλεται άλλο ερώτημα. Μήπως ο Ιάκωβος είχε ενωρίτερα συγγράψει το Πρωτευαγγέλιόν του και στη συνέχεια νοθεύτηκε από εξωγενείς παράγοντας και παρέμεινε στα Απόκρυφα; Και ο Ευαγγελιστής Λουκάς από σεβασμό προς τον Αδελφόθεο δεν θέλησε να άσχοληθή με τα της Παρθένου και τούς γονείς της; Αλλά και αυτό το ερώτημα εκ μέρους μας θα παραμείνη αναπάντητο.
Και τώρα στα της αφιερώσεως της παιδίσκης από τούς γονείς της. Εις τα τρία έτη έκριναν ότι ήταν καιρός προς εκπλήρωση του τάματος. Όντως πρόκειται περί ασύγκριτης γενναιοδωρίας. Ενώ ως πρεσβύτεροι εις την ήλικίαν των ένα τέτοιο μάλιστα παιδί θα ήταν βασικό στήριγμα εις τα γηρατειά των, το ζεύγος εκπληρώνει την ύπόσχεσίν του. Λόγοι πάντως ανθρώπινοι, μητρικοί, συναισθηματικοί δεν έπέβαλον να προβούν εις τοιαύτην πράξιν. Μοναδική πάντως και ιδανική παρέμεινε η περίπτωσις.
Σ' αυτήν την μεγάλην άφιέρωσιν, απρόσεκτα και βιαστικά θα ήμποροϋσαν κάποιοι να ειπούν: Αφού επρόκειτο διά την Παναγίαν, ποία μητέρα δεν θα προέβαινε εις μίαν τοιαύτην άφιέρωσιν; Λάθος· το τί θα μεσολαβούσε εις την συνέχειαν εις την μικρήν Μαρίαν το αγνοούσαν. Πάντως, ως έγινε αυτή η άφιέρωσις παρέμεινε ότι η Άννα προσέφερε εις τον Θεόν αλλά και εις τον Κόσμον το πλέον κορυφαίον δώρον, πού προσέφερε ποτέ άνθρωπος, την Παντάνασσαν.
Εφόσον όμως η άφιέρωσις έγινε εις την ήλικίαν των τριών ετών γεννά απορίας και αυτές είναι ως προς τον άποχωρισμόν της κόρης από τούς γονείς της. Οποία διαπαιδαγώγησις εκ μέρους της Αννης και αν έγινεν, ότι μάλιστα, επρόκειτο να την αφήσουν εις τον Ναόν, μία τόσο μικρά παιδίσκη, δεν θα ήτο εύκολο. Παραδόξως όμως και λογικά ασυμβίβαστα, πηγαίνοντάς την εις τον Ναόν με την συνοδείαν «λαμπαδοφόρων παρθένων», με κάποιαν σπουδήν ανέβηκε τα όποια σκαλοπάτια και κατευθύνθηκε προς τούς εκεί ιερείς και μάλιστα εις τον Ζαχαρίαν. Αφήνεται να γίνη δεκτόν ότι είχε συμβεί μία προσυνενόησις διά το γεγονός. Αλλά και πάλιν μία τόσο μικρή παιδίσκη, πού είχε τόσην άνάγκην διά έτη ακόμη την μητρική στοργή και το όλον οικογενειακόν φιλικόν περιβάλλον να εύρεθή μόνη εις έναν χώρον, πού ήταν και Ιερός Ναός; Τί τέλος πάντων μπορούσε να έννοήση τριών ετών, το ποιός ο ρόλος της, η παραμονή της εκεί, και γιατί εκεί και έως πότε; (Πέρασε ότι είχε πνευματικήν ώριμότητα μοναδική και αυτό λέει πολλά). Αλλ' ας μη το ψάχνουμε λογικά το μοναδικό αυτό γεγονός, αφού εις το μέσον είναι ο Θεός, και η Παρθένος «ανεδείχθη σκεύος εκλογής πάντα άνώτερον του νομικού ναού». Ας σημειωθεί ότι η τράπεζα και άλλα, πού αναφέρει ο Απόστολος Παύλος (Εβρ. θ' 2), ήσαν τύποι της Παρθένου, όπως τονίζει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «κατά την μαρτυρίαν πολλών Αγίων». Παραδόξως λοιπόν ανθρωπίνως η Παρθένος «ή έμψυχος κιβωτός», «των Αγίων εις Άγια η Αγία και άμωμος, εν Αγίω Πνεύματι εισοικίζεται και δι' Άγγελου εκτρέφεται, τω όντι υπάρχουσα άγιώτατος ναός του Αγίου Θεού ημών.». Και την «εκ των Προφητών προκηρυχθεΐσαν, και εν Ναώ προσενεχθεΐσαν την προ αιώνων προορισθεΐσαν Μητέρα, και επ' εσχάτων των χρόνων άναδειχθεΐσαν Θεοτόκον.», ως ψάλλει η Εκκλησία εις τον Εσπερινόν της Εορτής.
Αφού το θείον είναι εις το μέσον, τότε ευκόλως δεκτόν ότι «εκ της χειρός αγγέλου ελάμβανε τροφήν και ήσχολεΐτο με την μελέτην της Αγίας Γραφής, την προσευχήν, την άκρόασιν βιβλικών αναγνωσμάτων, την ύφαντικήν.». Δεν παρέμεινε αδρανής. Έτρέφετο λοιπόν «ξενοπρεπώς», και τούτο θα είχε γίνει γνωστόν στους ιερείς. Ακόμη και πού έμαθε γράμματα μένει λογικά αναπάντητο.
Κατά τα γραφόμενα εις τον Ιερόν Ναόν της Ιερουσαλήμ παρέμεινε περί τα εννέα έτη, δηλαδή έως το δωδέκατο έτος της ηλικίας της. Στο σημεΐον αυτό προβάλλεται άλλο ερώτημα. Γιατί δεν συνεχίστηκε η παραμονή Της εις το Ναόν, πού πλέον όσο προχωρούσε σε ηλικία, περισσότερο εχρειάζετο η παρουσία της στο Ναό διά τον εύπρεπισμόν, την παρασκεύασιν άντικειμένων, αμφίων κ.λπ. μάλιστα στα Άγια των Αγίων, όπου κατοικούσε η κόρη Μαρία. Πώς τώρα ο Ζαχαρίας ως Αρχιερείς και προφανώς και άλλοι ιερεύς αποφάσισαν στην ηλικία αυτή να αφήσει τον Ναόν. Μήπως διά λόγους τάξεως δεν έπρεπε να παραμείνει, ενώ αύξανε σε ηλικία; και αυτό αναπάντητο.
Ενώ έπρεπε να αφήσει τον Ναόν, παράλληλα είχε άπωρφανισθή από τούς γονείς της, και αφήνοντας τον Ναόν έπροστατεύθη από το ζεύγος Ζαχαρίου και Ελισάβετ, οι οποίοι κατοικούσαν πλησίον σχεδόν της τότε παλαιάς πόλεως Ιερουσαλήμ, στην τοποθεσίαν Ορεινή. Την ανέλαβε το ζεύγος πέραν της προστασίας και για ένα άλλο κύριο λόγο. Και αυτός ήταν συγγενικός.
'Η μητέρα της Ελισάβετ η Σοβή και η Άννα η μητέρα της Παρθένου Μαρίας ήσαν αδελφές. Και εδώ έρχεται η απάντηση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ αργότερα στον Εύαγγελισμόν της Παρθένου εις την Ναζαρέτ, ο όποιος προς έπίρρωσιν των λόγων του της είπε και τούτο: «.Και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου...» (Λουκ. α' 36), είναι πρώτες εξαδέλφες, παρά την μεγάλην διαφοράν ηλικίας, πού είχον. "Έτσι φαίνεται ότι παρέμεινε μικρό μάλλον διάστημα στην Ορεινή η Παρθένος, έτσι μετά τον Εύαγγελισμόν «μετά σπουδής» έπορεύθη προς την γνωστήν της Ορεινή.
Προφανώς σε ηλικία 14 η 15 ετών ο Ζαχαρίας αν όχι μόνος του αποφασίζει «κατόπιν σημείου» να προσφερθή στον ηλικιωμένο εν χηρεία Ιωσήφ προς φύλαξιν και προστασίαν της ζωής και παρθενίας της, και όχι ποτέ προς γάμον. ο ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύει εις τον Μτθ. όπου ο άγγελος είπε εις τον Ιωσήφ, «μη φοβηθής παραλαβεΐν Μαριάμ την γυναΐκα σου», τονίζει: «Γυναίκα ενταύθα την μνηστήν λέγει... Ταύτην ένδον κατέχειν ην σοι παραδίδωσιν ο Θεός, ουχ οι γονείς, ουκ εις γάμον, αλλ' εις το συνοικείν...». Ποιός είναι ο Ιωσήφ, πού άκρως τιμητικά παρέμεινε ως Μνήστηρ; Είναι αδελφός της Σοβής και της Αννης μητέρας της Παρθένου, δηλαδή θείος της. (Συναξαριστής Νικοδήμου Αγιορείτου 8 Σεπτεμβρίου, Μηναίον 8 Σεπ.). Όμως ως αφήνεται να νοηθεί εις την Ναζαρέτ, πού έμεινε ο Ιωσήφ με τα παιδιά του, η Παρθένος πού πήγε εκεί, ενώ είναι συγγενικό πρόσωπο, τούτο αγνοήθηκε από τούς πέριξ και πέρασε ο δήθεν αρραβώνας, πού ποτέ δεν έγινε παρά και τον γραπτόν λόγον. Έτσι στην κοινή γνώμη της τότε Ναζαρέτ πέρασε εις την συνέχεια και διά τον ίδιο τον Χριστόν, «ως ένομίζετο, υιός Ιωσήφ...» (Λουκ. γ' 23). Ακόμη οι Ναζαρηνοί ευρισκόμενοι σε απορία διά το Πρόσωπον του Ιησού είπαν σε κάποια φάσιν: «Έλθών εις την πατρίδα αυτού έδίδασκεν αυτούς εν τη συναγωγή αυτών, ώστε έκπλήττεσθαι αυτούς και λέγειν· πόθεν τούτω η σοφία αύτη και αι δυνάμεις; (θαύματα) ουχ ούτος έστιν ο του τέκτονος υιός; Ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ίωσής και Σίμων και Ιούδας; Και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισί; Πόθεν Άιν τούτω ταύτα πάντα; Και έσκανδαλίζοντο εν αύτώ.» (Ματθ' ιγ' 5457). Και δικαίως απορούσαν λογικά και ανθρώπινα, αφοί το ότι ήταν ο Δημιουργός του Κόσμου ούτε ο ίδιος εις την εκεί διαμονήν του 30 έτη το έφανέρωσε, ούτε μπορούσε να γίνει δεκτόν και αν το έφανέρωνε. Τούτο γενικά διά τούς Εβραίους ούτε μετά την Άνάστασίν Του έγινε εύκολα δεκτόν.
Βέβαια, ενώ το θέμα μας είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου, φθάσαμε τον λόγον σε άλλο σημεΐον. Δικαία θα είναι η παρατήρησις αναγνωστών του παρόντος. Όμως αυτά είναι κατ' έπέκτασιν των Εισοδίων και γνωστόν ότι εις τα θέματα αυτά, υπάρχει σύγχυσις και ακόμη και μεταξύ των εκκλησιαζομένων. Δόθηκε η ευκαιρία δι' αυτήν την προέκτασιν.
Και τώρα εν συντομία ως προς την θέσπισιν της εορτής των Εισοδίων και του πρώτου Ναού αυτής. ο ακριβής χρόνος της καθιερώσεως της Εορτής αγνοείται. Εκείνο πού είναι γνωστόν ιστορικά είναι ο πρώτος Ναός των Εισοδίων, και προφανώς και η απαρχή της Εορτής. Και αυτός έκτίσθη πάνω εις τα ερείπια πλέον του παλαιοί Ναού του Σολομώντος κατά προτροπήν του αύτοκράτορος Ιουστινιανού, και τα εγκαίνια έγιναν την 21ην Νοεμβρίου του 543 επί Πατριάρχου Ιεροσολύμων Πέτρου του Α'.
Είναι τ.έ. ο Ναός αυτός και η ημέρα αυτή η αφετηρία της καθιερώσεως της Εορτής των Εισοδίων και ο οποίος σκόπιμα εκτίσθη στο χώρο πού έζησε τα χρόνια εκείνα η Πανάσπιλος Δέσποινα. Πλέον η Εορτή αυτή καθιερώθηκε γενικά εις την Εκκλησία.
Όμως ο Ναός ούτος έμελλε να παραμείνει εις τα χέρια των Χριστιανών 15 μόνον έτη. Εις τον Ναόν αυτόν θέλησε και έώρτασε διά τελευταίαν φοράν τα Χριστούγεννα, ο σοφός και άγιος Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Σωφρόνιος το 637, κυκλουμένης της αγίας Πόλεως από τις ορδές των Σαρακηνών (Μουσουλμάνων). Και τούτο διότι τα αραβικά στίφη κατείχον την Βηθλεέμ από το 634.
Σ' αυτόν τον Ναόν των Εισοδίων δακρύβρεκτος εξεφώνησε και λόγους, μάλιστα ο ένας «είναι εκ των αριστουργημάτων της Πατερικής φιλολογίας».
Ό Σωφρόνιος θρήνησε διά τα επερχόμενα δεινά. Έζησε μαζί με το ποίμνιόν του τις τελευταίες ημέρες, όπου οι Άγιοι Τόποι ως έδαφος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, παρεδίδοντο οσημέραι εις τας ορδάς του Ισλάμ. Πάσχισε και ανέλαβε πρωτοβουλίαν, πέραν των πνευματικών του καθηκόντων, «διά την άπόκρουσιν των αραβικών επιδρομών, οργανώνει την άμυναν της Πόλεως, άλλ' εις μάτην. Το 637 αναγκάζεται να παραδώσει την Πόλιν εις τον χαλίφην Ομάρ. Το έπόμενον έτος άποθνήσκει» (Θ.Η.Ε. τ 11σ. 644). Ευτυχώς η παράδοσις έγινε αναιμάκτως. Πλέον ο Ναός εκείνος μετετράπη εις ισλαμικόν τέμενος και ονομάζεται ΕΛ ΑΚΣΑ.
Ως προς την εορτήν, αφότου η Παρθένος εισήλθε εις τον Ναόν, άρα αρχίζει η πραγματοποίησις των βουλών του Θεοί υπέρ του Κόσμου. Πρακτικά πλέον την ήμέραν της εορτής 21 Νοεμβρίου, πού πλέον οι πιστοί διά της Εκκλησίας έχουν εισέλθει εις την περίοδον νηστείαν των Χριστουγέννων, αρχίζουν και αι καταβασίαι «Χριστός γεννάται...». Και συνέβη το Μέγα γεγονός, διότι εις την γην έτοιμάσθη «ό καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος.». Εισαγομένη η τριετής Παρθένος εις τα Άγια Σκηνώματα συνεισάγει εις την ανθρωπότητα την παμπόθητον Χάριν του Θεοί. Με την είσοδόν της λήγουν οι προσδοκίες και προτυπώσεις και αρχίζει η ευλογία και το έλεος διά τούς θέλοντας, παντού και πάντοτε.
Τέλος, η Εκκλησία τίμησε δεόντως το εύλογημένον ζεύγος Ιωακείμ και Άννα, και τόσο συχνά ακούγονται τα Ιερά των ονόματα.
Με ροζ φόντο σημειώνονται από εμάς τα κυριότερα σημεία όπου ο ίδιος ο συντάκτης του παραπάνω κειμένου ομολογεί τις απορίες του οι οποίες και μένουν ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ αφού καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν τα παραπάνω μυθώδη γεγονότα, αλλά και τα ως "ιστορικά" αναφερόμενα στοιχεία είναι ασθενή.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ
