Σε λίγες μέρες το "σωτήριον έτος 1986" κλείνει την αυλαία του. Από νωρίς είχε ανακηρυχτεί ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΤΟΣ ΕΙΡΗΝΗΣ και όλα τα κράτη -με πρωτοπόρο τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ)- φρόντισαν να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να τονιστεί αυτός ο εορτασμός. Διαλέξεις, τελετές, ειδικές σειρές γραμματοσήμων, εκδόσεις κ.λπ. Μέχρι και ο Πάπας της Ρώμης συμμετέσχε με τον τρόπο του σ' αυτή την προσπάθεια (βλ. σχετική ειδησεογραφία σε άλλη σελίδα).
Τα αποτελέσματα όλων αυτών των προσπαθειών δύσκολα θα μπορούσαν να εκτιμηθούν επειδή ως ένα βαθμό είναι "μακροπρόθεσμα"!...
Από την άλλη πλευρά η διαγωγή της χρονιάς που μας αφήνει γεια, κάθε άλλο μαρτυρεί εκτός από "έτος ειρήνης" ή, μάλλον, ήταν αυτό ακριβώς: ένα "έτος ειρήνης" εντός εισαγωγικών. Δηλαδή μόνο στα λόγια και, θα τολμούσαμε να πούμε, αποκλειστικά μόνο στα λόγια. Ούτε στις καρδιές, ούτε στις επιθυμίες των λαών και των ηγετών τους.
Σε λίγες μέρες τα πρακτορεία ειδήσεων θ' αρχίσουν να κάνουν τους καθιερωμένους λογαριασμούς τους, ώστε την πρωτοχρονιά να μας δώσουν τον απολογισμό του "έτους ειρήνης 1986", σε εστίες πολέμων, νεκρούς και ζημιές. Εμείς είμαστε πολύ μικροί για να διαθέτουμε τα στοιχεία αυτά, όμως και τις ειδήσεις από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης αν παρακολουθεί κανείς, γνωρίζει ασφαλώς πως και το 1986 ήταν ένα συνηθισμένο ΕΤΟΣ ΠΟΛΕΜΩΝ.
Ας αναφερθούμε πρώτα στις "θερμές" πολεμικές εστίες, π.χ. Ιράν-Ιράκ, Λίβανος, Κύπρος, Νικαράγουα και η γύρω περιοχή, Φιλιππίνες, Αιθιοπία-Ερυθραία, Λιβύη, κ.λπ.
Κατόπιν έχουμε τις "ψυχρές" εστίες, που τις αντιλαμβανόμαστε από τις συγκινητικά "ειρηνόφιλες" δηλώσεις διαφόρων επισήμων προσώπων, για τις σχέσεις που επικρατούν μεταξύ διαφόρων χωρών ή συνασπισμών (όπως π.χ. η Ελλάδα και η Τουρκία). Και βέβαια εδώ θα μπορούσαν να προστεθούν όλες οι "διασκέψεις κορυφής" και άλλες παρόμοιες μεταξύ των "μεγάλων δυνάμεων" οι οποίες δεν έλειψαν ούτε το 1986.
θα μπορούσαμε ακόμα να προσθέσουμε και τον πόλεμο των κατασκόπων, που κάθε τόσο "ανακαλύπτονται" και απελαύνονται από διάφορες χώρες, τόσο εχθρικές όσο και ...συμμαχικές(Ι).
Αλλά η χειρότερη μορφή πολέμου, τη χρονιά που εξετάζουμε, ήταν Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Οι ενέργειες εκείνες που μαστίζουν, απ' άκρο σ' άκρο, τον πλανήτη μας τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη παρουσία το 1986.
Δυστυχώς σήμερα είναι αρκετά συνηθισμένο -και όπως φαίνεται πολύ εύκολο-να βρίσκεται εκρηκτική ύλη και οπλισμός κάθε μορφής, στα χέρια ποικίλων ατόμων, από "ήρωες" μέχρι πληρωμένους εγκληματίες, από φανατικούς "θρησκευόμενους" μέχρι μανιασμένους "φίλαθλους", από προδομένους εραστές μέχρι "στοργικές" μάνες - και δεν πρέπει εδώ να ξεχάσουμε την κρατική τρομοκρατία που δεν την παραμελούν ούτε οι Άραβες, ούτε οι Πέρσες, ούτε οι Γάλλοι, ούτε οι Αμερικανοί.
Έτσι, από τα οπλοστάσια των μεγάλων δυνάμεων μέχρι τις καρδιές των άσημων πολιτών, από τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μέχρι τις κακόφημες συνοικίες, από τα πλουσιόσπιτα της αριστοκρατίας μέχρι τις αχυρένιες καλύβες των πρωτόγονων ιθαγενών της ζούγκλας, διέρχεται μια γραμμή αίματος, βίας, τρομοκρατίας, μίσους ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε, χαρακτηρίζοντας τη γενιά μας.
Πολλές λέξεις έχουν χάσει το αρχικό τους νόημα. Η υποκρισία λέγεται διπλωματία· η απάτη, δημόσιες σχέσεις· η καταπίεση, δημοκρατία· η ανηθικότητα, πρόοδος· η εκμετάλλευση, αξιοκρατία· η αποικιοκρατία, σύμφωνο φιλίας και ο πόλεμος, ΕΙΡΗΝΗ.
Τι άλλο μπορούσε να περιμένει κανείς από ανθρώπους όπως οι σύγχρονοι μας; Η Αγία Γραφή καταριέται όσους λένε το κακό καλό, το σκοτάδι φως και το πικρό γλυκό (Ησ. 3/20) και τούτο ισχύει πάντοτε.
Ο Χριστιανός, που ζει φωτισμένος από τις Γραφές και οδηγείται από το Άγιο Πνεύμα του θεού, είναι ενήμερος -πρέπει να είναι- για όλες αυτές τις μεθοδίες του σατανικού συστήματος που κυριαρχεί στον κόσμο. Με λαχτάρα προσβλέπει στη βασιλεία του θεού, που επιτέλους θα ξεκαθαρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια και θα φέρει την αληθινή και μόνιμη ειρήνη κάτω από την κυριαρχία του βασιλιά μας Ιησού Χριστού.
Στο μεταξύ, και μέχρι ν' ακουστεί η σάλπιγγα της θριαμβικής επιστροφής Του στον πλανήτη μας, από τους κατοίκους του οποίου περιφρονήθηκε και εξακολουθεί να περιφρονείται, ο πιστός ζει τη βασιλεία του θεού στην καρδιά του και χαίρεται την ειρήνη τη δική Του, που υπερέχει κάθε νου. (Φιλιπ. 4/7).
Οι άγγελοι που έφεραν στους ποιμένες της Βηθλεέμ το νέο της γέννησης του Σωτήρα Χριστού, έψαλλαν «και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκίας» (κείμενο).
Είμαστε τέτοιοι άνθρωποι; Είναι οι συνάνθρωποι μας «άνθρωποι ευδοκίας» (=καλής θέλησης); Μόνο όταν ο Χριστός «κατευθύνει τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης» (Λουκ. 1/79,2/14) θα υπάρχει τούτο το πολυπόθητο αγαθό στη ζωή μας και θα ομορφαίνει όχι μόνο τον εσωτερικό μας κόσμο, αλλά και τις σχέσεις μας με τον πλησίον, το διπλανό μας-αδελφό και άπιστο.
Δε μπόρεσε το 1986 να φέρει στον κόσμο ειρήνη, όπως δε μπόρεσαν οι χιλιετίες που πέρασαν χωρίς θεό, ούτε θα γίνει μπορετό, όσο ακόμα ο θεός μακροθυμεί πάνω σε τούτο τον πλανήτη αλλά οι άνθρωποι θα αρνούνται να οδηγηθούν από τον Πνεύμα του θεού, που μόνο αυτό καρποφορεί αγάπη, χαρά, ειρήνη... (Γαλ. 5/22).
Από τους τίτλους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, είναι και τούτος ο μοναδικός: ΑΡΧΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ (Ησ. 9/6-7). Αν έχεις Κύριο στη ζωή σου τον Χριστό, τότε στην ειρήνη της καρδιάς σου «δεν θέλει είσθαι τέλος». Όσο γι' αυτούς που επιδιώκουν την ειρήνη ορίζοντας χρόνους και ενιαυτούς, ας αποφύγουμε το παράδειγμα και το περπάτημα τους. «Ερήμωσις και ταλαιπωρία είναι εν ταις οδοίς αυτών και οδόν ειρήνης δεν εγνώρισαν». (Ρωμ. 3/16-17).